Και έτσι ξαφνικά το δεύτερο (!) κόμμα είναι το βασικό πρόβλημα της χώρας. Και, προπαντός, ο πρόεδρός του.

Αυτός φταίει που δε γίνεται κυβέρνηση. Αυτός φταίει που δεν αλλάζει άρδην τις προεκλογικές του δεσμεύσεις περί απεμπόλησης του μνημονίου (αν και τελευταία έχει αρχίσει κι αυτός την... κυβίστηση).

Να διευκρινιστεί πως ο υπογράφων δεν ψήφισε τον Τσίπρα, δε θα ψηφίσει Τσίπρα στις επερχόμενες εκλογές και απέχει παρασάγγας από τις απόψεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στα περισσότερα θέματα. Ωστόσο, αυτό δεν έχει καμία σχέση για τη συμπεριφορά των υπολοίπων στην οποία αναφέρεται αυτό το κείμενο.

Ο Σαμαράς βρέθηκε προ εκπλήξεως και εκεί που

Μη μ’ αγγίζεις…
Είμαι η καιόμενη
βάτος της παρακμής
σου. Το εξόριστο
παιδί που θήλασαν
οι εραστές και οι
γέροντες.

Να ξεκινήσω από τα αυτονόητα: Προστακτική του ρήματος "εγείρομαι"

Πρώτο ενικό: -
Δεύτερο ενικό: εγέρθητι (αρχικά εγέρθηθι)
Τρίτο ενικό: εγερθήτω

Πρώτο πληθυντικό: -
Δεύτερο πληθυντικό: εγέρθητε
Τρίτο πληθυντικό: εγερθέντων (ή εγερθήτωσαν)

Όχι ότι με ενοχλεί η αμορφωσιά των χρυσαυγιτών, η οποία (από κάπου το κλέβω αλλά δεν θυμάμαι από πού) μάλλον θεωρείται υποχρεωτικό προσόν ένταξης στα αξιώματα της.

Αυτό που με ενοχλεί, αυτό που με βρίσκει αντίθετο/πολέμιο είναι η στρατικοποίηση της πολιτικής ζωής, η στρατικοποίηση του μοντέλου οργάνωσης της καθημερινής ζωής που η οργάνωση προτάσσει ως πρότυπο, η στρατικοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων:

Το παρακάτω άρθρο το διάβασα στο protagon.gr και ανήκει στο Δημήτρη Καμπουράκη. Μιλά (κι αυτός) για τον μεγάλο αριθμό ψήφων της Χρυσής Αυγής πανελλαδικά, μέσα από δύο "καθημερινές" μαρτυρίες.

Ο λόγος που το αναπαράγω δεν είναι φυσικά για να υποστηρίξω αυτό το κίνημα, με το οποίο διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και με διάφορους άλλους τρόπους, αλλά αυτό δεν έχει σημασία...

Σημασία έχει να "προβληματιστούμε"... όχι γιατί υπάρχουν οι Χρυσαυγίτες... αλλά γιατί δεν υπάρχουν αυτοί που θα πρεπε να υπάρχουν...

Αυτούσιες διηγήσεις

του Δημήτρη Καμπουράκη

Προσπαθώντας να εξηγήσω την έκρηξη των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, μίλησα με μερικούς ανθρώπους που την υπερψήφισαν, δίχως να είναι διόλου Ναζιστές Χιτλερικοί. Έφτασα σ’ αυτούς μέσω γνωστών. Η μία είναι γιαγιά κοντά στα 80, που ζει στα Κάτω Πατήσια. Ο δεύτερος είναι ένας 50άρης ιδιωτικός υπάλληλος που ζει στην Ηλιούπολη και εργάζεται στο Ελληνικό. Παραθέτω αυτούσιες τις διηγήσεις τους δίχως σχόλια, κρατώντας κρυφό το επίθετό τους όπως επιθυμούσαν:

Στ. Ελένη: «Εδώ που ζούμε, φοβόμαστε να βγούμε απ’ τα σπίτια μας. Τα παιδιά απ’ τη Χρυσή Αυγή, όποτε τους πάρω τηλέφωνο, με πάνε ως την τράπεζα να σηκώσω λεφτά ή να πάρω τη σύνταξη, στο σούπερ-μάρκετ κι όπου αλλού χρειάζομαι. Αν θέλω κάτι απ’ το φαρμακείο, μου το φέρνουν μόνοι τους. Κάθε Κυριακή πρωί με πάνε στην εκκλησία και με φέρνουν πίσω. Μόνη μου δε μπορώ να πάω, θα μου αρπάξουνε την τσάντα και μπορεί να με ρίξουν κάτω, οπότε δεν θα ξανασηκωθώ. Μας προσέχουν και νιώθουμε ασφάλεια δίπλα τους. Μού είπαν να ρωτήσω

To "Εντός Εκτός κι όχι επι τα αυτά", το ηλεκτρονικό περιοδικό του 6ου Γενικού Λύκειου Καβάλας, το οποίο εκδίδεται εδώ και 24 χρόνια, (από την εποχή του "ενδόξου" Πολυκλαδικού) βραβεύεται φέτος στον 19ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Μαθητικών Εντύπων της εφημερίδας τα Νέα. 

Το βραβείο που απέσπασε για την καλύτερη εμφάνιση, μαζί με τα υπόλοιπα βραβεία για τις μαθητικές εφημερίδες, θα του απονεμηθεί σε εκδήλωση

Η κάλπη γέννησε... και γέννησε ποικιλοτρόπως.

Πολλές οι ανατροπές που συντελέσθηκαν και πολύ περισσότερες αυτές που έρχονται. Η εποχή δε θα είναι ποτέ πια η ίδια...

Το σκηνικό άλλαξε. Προς το καλό... προς το κακό... θα δούμε το επόμενο διάστημα.

Αυτό που σίγουρα όμως έχει συμβεί (συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων 2,5 ετών) είναι το μεγαλύτερο ξεσκαρτάρισμα της νεότερης ιστορίας της χώρας.

Το μουσικό σύμπαν των Beach House από τη Βαλτιμόρη συμπυκνώνεται μέσα σε ένα απλό αλλά δύσκολα περιγράψιμο επίθετο: ονειρικό.

Από το 2004 με την πρώτη τους δουλειά άρχισαν να σκαλίζουν επίμονα τη ρίζα της ευαισθησίας τους και να σχηματίζουν τον ιστό μιας μουσικής πρότασης που παρέπεμπε σ’ έναν κόσμο θολό και αέρινο. Με τις επόμενες κυκλοφορίες ο ήχος τους βυθίστηκε περισσότερο μέσα στην ομίχλη. Πήρε τα χρώματα των φθινοπωρινών φύλλων, το δέρμα μιας βροχερής μέρας σε απόμερες παραλίες, την ανάσα του αέρα που στροβιλίζεται στην άσφαλτο. Έγινε κύμα μιας γλυκύτητας σχεδόν μαγικής, που ήρθε για να καθαρίσει την ψυχή από τα τελευταία ίχνη πάγου.  

Το μυσταγωγικό αυτό παιχνίδι βρήκε την τελειότερη έκφρασή του με το προηγούμενο άλμπουμ του συγκροτήματος Teen dream στη θρυλική εταιρεία SubPop, στην οποία ανδρώθηκε

Οι κονστρουκτιβιστές, άνθρωποι με ξεκάθαρες απόψεις, περίεργο τίτλο και φανερή έλλειψη φαντασίας, παρομοιάζουν τη γνώση με ένα οικοδόμημα. Προφανώς τα τούβλα αποτελούνται από επιμέρους διδασκόμενα αντικείμενα, ουδεμία σχέση έχοντα με τους μαθητές-τούβλα (οι τελευταίοι δεν προβλέπονται από τη θεωρία).

Οι περισσότερες γυναίκες φιλόλογοι με φανερή αγάπη στην ταινία «ο κύκλος των χαμένων ποιητών» υποστηρίζουν ότι η γνώση είναι κάτι σαν σπίθα.

Οφείλω να ομολογήσω τη συμπάθειά μου τόσο ως προς τους σεβάσμιους κονστρουκτιβιστές (οικοδομιστές) όσο και ως προς τις φιλολόγους, αν και ποτέ δεν μπόρεσα να τις πάρω στα σοβαρά, Aυτό το τελευταίο αποτελεί κακοήθεια από μέρους μου, και πρέπει να το διορθώσω πριν ξαναγεννηθώ ως σκελετός γυαλιών πρεσβυωπίας μεσόκοπης φιλολόγου Γυμνασίου. Όπως και να έχει το μετεμψυχωτικό μου μέλλον, αν συνδυάσεις τις δύο απόψεις προκύπτει ότι γνώση είναι ένα φλεγόμενο οικοδόμημα, η οποία δικαιώνει και το αναρχικό σύνθημα «το πιο φωτεινό σχολείο είναι αυτό που καίγεται».

Η παραπάνω εισαγωγή είχε ως μοναδικό στόχο να ψηλαφίσει το εκλογικό αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής,

Οι πρόσφατες ελληνικές εκλογές ανέδειξαν έναν καθαρό νικητή: τη βούληση του ελληνικού λαού να παραμείνει αδέσμευτος, να κρατήσει έναν χώρο μέσα στη συνείδησή του ανεπηρέαστο από εκβιασμούς και τεχνητά διλήμματα και να εγείρει τη διαμαρτυρία ως ύψιστη πολιτική πράξη.

Θα ήταν, βεβαίως, αυταπάτη να πιστεύει κανείς πως το πολιτικό κατεστημένο ανατράπηκε ριζικά και πως οι καινούργιες πολιτικές δυνάμεις που κυριάρχησαν, θα καταφέρουν εύκολα να σταθεροποιηθούν και να κερδίσουν οριστικά την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, έγινε ένα πρώτο βήμα. Αποδείχτηκε πως οι εκλογείς δεν είναι δεδομένοι όπως εκτιμούσαν κάποιες παρατάξεις, πως ακόμη και οι βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις μπορούν υπό το βάρος της ταπείνωσης να ξεθωριάσουν και να στηριχτούν διαφορετικές προτάσεις. Το μήνυμα δόθηκε με πολύ ηχηρό τρόπο, αναγκάζοντας και τους εκπροσώπους της ελληνικής οικονομικής αφρόκρεμας να προσπαθήσουν να προσεταιριστούν εξαρχής τις αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις.

Από την άλλη,

Τέλη του Μάη ή αρχές Ιούνη του 1999 ήταν θαρρώ , όταν μου έγινε πρόσκληση να συμμετάσχω σε μια ποιητική βραδιά για γυναίκες ποιητές. Η εν λόγω ποιητική βραδιά θα γινόταν σε έναν από τους παλαιούς μαγευτικούς χώρους της Ν. Καρβάλης, όπου κατέφτασα γεμάτη άγχος, τρακ κι ένα περίεργο βόμβο στ' αυτιά –για να συναντηθώ με τις άλλες δύο τιμώμενες καβαλιώτισσες ποιήτριες , τις Μαρία Καλαφάτη και Μαρία Σαββίδου.

Το άγχος του πρωτάρη ποιητή, μαζί με το νεαρό – νεαρό ακόμα της ηλικίας μου με κατέτρυχε, με διέλυε, παρά την ενθάρρυνση κάποιον καλών μου φίλων, οι οποίοι επέλεξαν να μοιραστούν τούτη την ξεχωριστή για μένα βραδιά.

Δε λέω, η χαρά και η αγωνία μου ήταν εξίσου μεγάλες γιατί τα μέχρι τότε ποιήματα που είχα γράψει, θα αντάμωναν με τη δημιουργική φωνή δυο ακόμη συνοδοιπόρων στον κόσμο της λογοτεχνικής έκφρασης / ανάγκη ζωής. Ωστόσο... ωστόσο, ένας ακόμα πρόσθετος λόγος για το ανεξέλεγκτο, ίσως, άγχος μου ήταν το όνομα του φιλόλογου, που θα μιλούσε για την ποίησή μου.

«Δεν ξέρεις τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη; Α! ο καλύτερος φιλόλογος... Είσαι τυχερή που θα αναλύσει α υ τ ό ς το έργο σου, θα δεις».

O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός.

Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Είχα υποσχεθεί οτι θα ανέβαζα με αφορμή τις εκλογές, μια ιστορία στα θασίτικα. Την ιστορία ντου γΚυριάκου και του γιου του Παναγιώτη

Αυτή η καταπληκτική ιστορία είναι από το βιβλίο του Σωτήρη Γερακούδη "Τα Θασίτικα - Αχ, γιόκα μ' μι τα ελληνικούδια σ'..." Μία ανεξάντλητη συλλογή καθημερινών ιστοριών από την Θάσο γραμμένη στο γλωσσικό ιδίωμα που χρησιμοποιούσαν οι παππούδες μας, και που δεν πρέπει να χαθεί στο όνομα καμιάς εξέλιξης... Στο ίδιο ύφος και με την ίδια γλώσσα δημοσιεύεται μια ιστορία σε κάθε φύλο της εφημερίδας "Θασίων γη" Μια συλλογή που είναι κρίμα να λείπει από την βιβλιοθήκη σας!

***

Τρεις γιοι είχι ου Κυργιάκους. Ήταν κι τα τρίγια καλά πιδγιά κι μέσα στου μΠρίνου άκγεις για τα πιδγιά αυτά τα καλύτιρα λόγια. Φτουχά, αλλά ιργατικά, φαίνταν απ' θα προυκόβαν.

Μπουρεί να τράβξις πουλλά μι τα κόμματα, Κυριά­κου, αλλά οι γιοι σ' κι οι τρεις εν' άπου ένα κουμμάτ' μάλαμα.

Κι καμάρουνι ου Κυριάκους για τζ γιοι τ' απ' ήταν ένα κουμμάτ' μάλαμα.