Εκτύπωση

Εδώ πολυτεχνείο… εκεί πολυτεχνείο… που είναι το πολυτεχνείο;

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
politexnioΜήνας Νοέμβριος, πριν 37 χρόνια το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου μετατρέπεται σε διαδήλωση ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών, το οποίο καταστέλλεται με συλλήψεις και ξυλοδαρμούς. Στις 14 του μηνός φοιτητές, εργάτες και απλοί πολίτες καταλαμβάνουν το Πολυτεχνείο. Η αστυνόμευση στο γύρω χώρο ιδιαιτέρως επιβλητική, ωστόσο, ο λαός παρασυρμένος από την ανάγκη της ελευθερίας γεμίζει σιγά σιγά το κτίριο στηρίζοντας τους φοιτητές.
Ο χαρακτήρας της κατάληψης αλλάζει ραγδαία και πλέον το αντικείμενο δεν είναι (μόνο) η Παιδεία αλλά αναφέρονται οι λέξεις Ελευθερία, Χούντα, Εργασία, Ψωμί, Φασίστες. Οι φοιτητές κατασκευάζουν επιτόπου πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό και με ταχύτατες εξωτερικές "συνεργασίες" καταφέρνουν να στείλουν το σήμα τους σε όλη την Αθήνα. Η χαρακτηριστική φωνή της Δαμανάκη καλεί το λαό να συμπαρασταθεί στους φοιτητές για να βρει την ελευθερία του και να διώξει τον Παπαδόπουλο. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, περισσότεροι από 100.000 πολίτες είναι πέριξ του Πολυτεχνείου και συμπαρίστανται στους φοιτητές, αλλά κυρίως, ο ένας στον άλλον. Ο Παπαδόπουλος  δίνει εντολή στην αστυνομία και ακολουθεί μάχη σώμα με σώμα πολιτών και αστυνομικών με αρκετούς νεκρούς και πάρα πολλούς τραυματίες.
Τη νύχτα κυκλοφορούν τανκς διαλύοντας τα οδοφράγματα που έχουν τοποθετηθεί στους δρόμους. Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη τα τανκς ρίχνουν την είσοδο του Πολυτεχνείου και εκατοντάδες στρατιωτικοί, αστυνομικοί και οπλισμένοι παρακρατικοί εισβάλουν συλλαμβάνοντας τους καταληψίες. Αυτή η σκηνή θα καταγραφεί και θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς εκείνων των ημερών. Η κατάληψη τερματίστηκε αλλά το μήνυμα είχε περάσει στο λαό. Η χούντα μετρούσε πλέον ημέρες
Τα γεγονότα αλλά και η συνέχεια της ιστορίες είναι λίγο πολύ γνωστά. Η δημοκρατία επανήλθε και όλα έφτιαξαν.
37 χρόνια μετά, ευτυχώς, δεν υπάρχουν προβλήματα δημοκρατίας στο λαό. Δεν υπάρχουν εξαρτήσεις, δεν υπάρχουν "μοναρχίες", δεν υπάρχουν κυκλώματα στην κεντρική διοίκηση. Το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία "παρέχονται άφθονα" στον πολίτη γιατί μετά από τόσες δεκαετίες ανάπτυξης αυτά τα προβλήματα πια έχουν λυθεί. Κανείς από τους πρωταγωνιστές της τότε ιστορίας, σημερινοί 55-60άρηδες, δεν "εκμεταλλεύτηκε" την εξέγερση του λαού (γιατί η εξέγερση του λαού ήταν!) και δεν έκανε πολιτική καριέρα. Ε, και κάτι λίγοι που έκαναν, αποδείχτηκαν ικανοί ταγοί και χάρη σε αυτούς η νεολαία μας σήμερα απολαμβάνει ένα κράτος αξιοκρατικό και άρτιο σε όλες του τις δομές που της εξασφαλίζει μέλλον ευοίωνο.
Και κανένα κόκαλο των αγνώστων δημοκρατών που σκοτώθηκαν εκείνες τις ημέρες ή "πεθαίνουν" κάθε μέρα σπίτι τους, δεν τρίζει…

Share

2009©Kavalacity.net