Εκτύπωση

...νούμερο... 487

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
oura_trapezaΠέρυσι, Χριστούγεννα, απόγευμα, είμαι σε ουρά στο Ταχυδρομείο. Ουρά 12-13 ανθρώπων. Μία μόνο υπάλληλος εξυπηρετεί. 2-3 άλλες είναι στα πόστα τους αλλά κάνουν άλλες δουλειές. Ο διευθυντής (ή τέλος πάντων ό,τι είναι) στο γραφείο του, δίπλα στην ουρά, μόλις 3 μέτρα. Μετά κάποια ώρα αναμονής (καθώς… Χριστούγεννα… ευχετήριες κάρτες κλπ.), ο κύριος πίσω μου (προφανώς γνωστός του) φωνάζει στο διευθυντή "ρε συ… τάδε, βάλε μία υπάλληλο ακόμη να εξυπηρετήσει. Είναι δυνατόν Χριστουγεννιάτικα να δουλεύει ένα ταμείο;". Στα "μα…μου…" του διευθυντή αυτός επέμενε πως είναι κρίμα ο κόσμος να χάνει το χρόνο του σε μία ουρά. Ποια ήταν η απάντηση του διευθυντή; "Εντάξει, μη φωνάζεις. Έλα, πέρνα μπροστά!". Το πιστεύετε ή όχι, αυτό κατάλαβε ως πρόβλημα και αυτή ήταν η λύση που έδωσε. Φυσικά ο κύριος πίσω μου, μόνο που δεν τον έβρισε αλλά η ουσία είναι πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι τόσο κοντά σε μία ουρά, και όμως τόσο "μακριά" της…

Χριστούγεννα 2010...σήμερα
Μια εικόνα που την έχουμε δει από κοντά σχεδόν όλοι μας, μια εικόνα συνηθισμένη, μια εικόνα φυσιολογική. Σωστά; Είναι όμως φυσιολογική;
8 η ώρα το πρωί (όχι αφεντικό, αυτά τα γράφω εκτός ωρών εργασίας Smile) και το γνωστό μπουλούκι έξω από την τράπεζα. Το γνωστό… αυτό που εμφανίζεται κάθε 1η του μηνός, κάθε 15η, κάθε ημέρα κατάθεσης Δώρου Χριστουγέννων, σύνταξης, επιδομάτων. Ένα μπουλούκι από ανθρώπους απελπισμένους (και ας λένε ανέκδοτα…), έξω στο κρύο να περιμένουν να μπουν στην τράπεζα, όχι για να εξυπηρετηθούν, αλλά για να καθίσουν κάποια στιγμή σε μια καρέκλα. Η εξυπηρέτηση θα αργήσει, γιατί… "για να δω τι νούμερο έχει τώρα… 87… και τι λέει το χαρτάκι μου… 487"!
Μια εικόνα συνηθισμένη. Στην οποία κανείς δεν αντιδρά, εκτός από κάποιους "γραφικούς" που χαλάνε την εικόνα της πολιτισμένης ουράς και λαμβάνουν τους ψιθύρους "έχει δίκιο" κάποιων αλλά και τα επικριτικά βλέμματα πολλών άλλων.
Δε μου αρέσει καθόλου να τα βάζω με τους πολιτικούς. Γιατί απλούστατα είναι κομμάτι μας και είναι το μέλλον κάποιων από μας. Αλλά δε μπορώ και να μην αναρωτηθώ (αυτό είναι ασυγκράτητο). Ο οποιοσδήποτε Δήμαρχος, Νομάρχης, Περιφερειάρχης, Βουλευτής, Γραμματέας υπουργείου, Υπουργός, Πρόεδρος (δεν έχει σημασία τίνος) κλπ. θα μπορούσε να καθίσει 2… 3… 4 ώρες για να πάρει ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ; Αν υπήρχε περίπτωση να ξεμοναχιάσουμε κάποιον από τους παραπάνω και τον ρωτούσαμε "τι αισθάνθηκες που περίμενες τόσες ώρες" είμαι σίγουρος πως θα απαντούσε κάτι σαν "δεν είναι δυνατόν ένας αξιωματούχος να περιμένει" εννοώντας φυσικά πως καταπιέζεται η… αξιοπρέπειά του. Αυτή που έχει καταπατηθεί και λιώσει για τους απλούς πολίτες. Τους πολίτες που (θα έπρεπε να) είναι ΑΝΩΤΕΡΟΙ από όλους αυτούς τους αξιωματούχους.
Αλλά όλα είναι εκπαίδευση, έτσι δεν είναι; Όταν από τα παιδί σου μαθαίνουν να κάθεσαι σε μία ουρά και να περιμένεις αμίλητος και αδιαμαρτύρητος, τι μπορείς να κάνεις στα 40 ή στα 60 σου σε μία τράπεζα, σε μία υπηρεσία, στο ΙΚΑ για ραντεβού μετά 2 μηνών; Τίποτα! (ίσα ίσα που αισθάνεσαι ευτυχισμένος και προνομιούχος όταν έρθει η σειρά σου!) Έχεις εκπαιδευτεί. Να περιμένεις να ζητήσεις χάρη, να περιμένεις να τελειώσει ο κάθε (δημ… άντε, ας συγκρατηθώ) υπάλληλος τον καφέ του, να περιμένεις να πάρεις τα χρήματά σου! Άλλωστε, τι δουλειές έχεις να κάνεις; Ή συνταξιούχος (-ζητιάνος) είσαι, ή άνεργος, ή υπάλληλος (αλλά δεν είσαι εσύ εκεί, έστειλες το συνταξιούχο πατέρα σου, γιατί αν λείψεις 3 ώρες από τη δουλειά σου πιθανότατα την επομένη… δε θα την έχεις).
Δεν έχω στόχο κανέναν. Ούτε τις τράπεζες που είναι επιχειρήσεις, ούτε τον τύπο που πάτησε Enter τη συγκεκριμένη ημέρα για να μπουν τα δώρα, ούτε καν τους πολίτες που όλοι μαζί τρέχουν από την 1η ημέρα για ανάληψη (πως αλλιώς θα πληρωθεί ο γαλατάς που έχει γεμίσει το τεφτέρι του τόσες μέρες με τα γιαούρτια μας;). Και δεν έχω αναλύσει μέσα μου το πρόβλημα, πόσω μάλλον τη λύση.
Απλώς αναρωτιέμαι πόσα πράγματα θα άλλαζαν αν είχαμε έναν τρελό νόμο που θα ανάγκαζε όλους τους "κουστουμαρισμένους" να ζουν σαν ΠΟΛΙΤΕΣ για μία μέρα, κάθε μήνα.
Πιθανόν και τίποτα… (αλλά τουλάχιστον θα παίρναμε μία μικρή εκδίκηση).

Share

2009©Kavalacity.net