Εκτύπωση

Τσεχ…ώφ, έσκασα!

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

Το διήμερο 18 και 19 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο "Αντιγόνη Βαλάκου" αφιέρωμα στον Άντον Τσέχωφ, με δραματοποιημένα διηγήματά του να παρουσιάζονται από τις ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες της Καβάλας. Εκδήλωση πρωτότυπη καθώς τα έργα παρουσιάστηκαν οπουδήποτε αλλού μέσα στο κτίριο, εκτός από την κεντρική σκηνή. Η κύρια ιδέα ήταν ότι το θέατρο δε χρειάζεται ούτε σκηνή, ούτε σκηνικά, ούτε αντικείμενα. Με λίγα κεριά και μία καρέκλα μπορείς να αποδώσεις εικόνες από έναν άλλο κόσμο.

Σε γενικές γραμμές ήταν επιτυχημένο το εγχείρημα. Ο στόχος επετεύχθη, καθώς δραστηριοποιήθηκαν αρκετές δεκάδες άτομα, οι ομάδες της Καβάλας είχαν ακόμη μία ευκαιρία να δημιουργήσουν (μάλιστα, με πολύ ελεύθερο ύφος) και σε πολύ ζεστό κλίμα μεταξύ τους.
Φυσικά υπήρχαν και παράπονα. Και μάλιστα πολλά. Λόγω της ιδιαιτερότητας  του εγχειρήματος, ο κόσμος που θα παρακολουθούσε δε μπορούσε να είναι αρκετός. Εκτός από δύο παραστάσεις που δόθηκαν γύρω από τα καθίσματα της "πλατείας" του θεάτρου (δυστυχώς ήταν από τις τελευταίες, οπότε, προηγήθηκε το στρίμωγμα), τα υπόλοιπα έργα δε μπορούσαν να τα δουν παρά 30-40 άτομα. Είναι λογικό λοιπόν, όταν έξω από το θέατρο μαζεύονται 200 άνθρωποι, οι περισσότεροι να μην επιτρέπεται να μπουν. Και από αυτούς που μπήκαν κάθε φορά (65-70), αρκετοί να μην έχουν καν οπτική πρόσβαση στους ηθοποιούς.
Γκρίνια λοιπόν; Είχε!
Δικαιολογείται; Αναλόγως…

Όταν στις ανακοινώσεις και στα δελτία τύπου κάποιος διαβάζει μόνο το

Είσοδος Ελεύθερη

αλλά δεν έχει διαβάσει το
Πρόκειται για έναν πρωτότυπο θεατρικό «περίπατο» σε διάφορους χώρους του θεάτρου «Αντιγόνη Βαλάκου» διάρκειας 3,5 ωρών.
Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί παρουσιάζουν τα διηγήματα του Τσέχωφ σε -μη συμβατικούς- χώρους του θεάτρου (σκάλες, διαδρόμους, ηλεκτρολογείο, τουαλέτες κ.α.) επιστρατεύοντας τη φαντασία, το χιούμορ και τις πιο ανατρεπτικές τους ιδέες για να πετύχουν μια πρωτότυπη αφήγηση
ή το
Ο αριθμός των επισκεπτών είναι περιορισμένος (50 άτομα) και θα υπάρξει σειρά προτεραιότητας στο ταμείο.

τότε πως μπορεί να γκρινιάζει για το χώρο ή για το ότι δε μπήκε; Μάλλον είπαν "πάμε Τσέχωφ; Πάμε!" ή "επάνω έχει φως, να μπούμε;".
Αυτοί που μπήκαν αλλά στα πρώτα έργα δεν κατάφεραν να δουν και πολλά πράγματα… συμφωνώ, να έχουν τη σχετική δυσαρέσκεια, χωρίς όμως την Ελληνική μαγκιά, δηλαδή γαβγίζοντας δεξιά αριστερά. Αλλά οι λοιποί, μάλλον πρέπει να είναι λίγο πιο προσεχτικοί σε αυτά που θέλουν να συμμετέχουν.

Και, όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρχαν και πολλοί που, μάλλον πήγαν για πρώτη φορά σε θέατρο (γιατί δε θέλω να πω για σκληρές πέτσες). Πως αλλιώς να εξηγήσεις τη συνομιλία για οποιαδήποτε μ… μπορείς να φανταστείς ή το κουδούνισμα του κινητού τους (για πολλά δευτερόλεπτα) την ώρα που σε απόσταση 2 μέτρων κάποιος (ερασιτέχνης) άνθρωπος έχει κοπιάσει να μάθει πέντε γραμμές και να αποδώσει, όπως μπορεί, συναισθήματα και εικόνες; Και μάλιστα, αυτός ο άνθρωπος να σε έχει καλέσει να τον παρακολουθήσεις;
Θα μπορούσαν να διορθωθούν πολλά; Φυσικά.
Άλλωστε η διαδικασία και οι χρόνοι είχαν σχεδιαστεί λίγο διαφορετικά στην αρχή. Αλλά αρκετά πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα σχεδιάζεις.
Όπως επίσης, ο κύριος Χ που ενημέρωνε τον κόσμο που μπήκε στο κτίριο τι επρόκειτο να παρακολουθήσει θα μπορούσε να τους ζητήσει και την υπομονή (κάποιων από αυτούς) για το πρώτο κομμάτι της εκδήλωσης. Αλλά, (τι ειρωνεία) είναι ο ίδιος κύριος Χ που δίνει και την ψυχή του για το ερασιτεχνικό (και όχι μόνο) θέατρο της πόλης του, έχοντας 2… 3… 4… διαφορετικές αρμοδιότητες κάθε φορά. Οπότε, ίσως το ίδιο το κοινό θα έπρεπε να ήταν λίγο πιο διαλλακτικό, ειδικά εφόσον πήγε να παρακολουθήσει κάτι τέτοιο.
Τελικά, τα κέρδη ήταν πολλά. Η γλυκιά κούραση της ατελείωτης πρόβας, τα γέλια και η χαρά της δημιουργίας, το κλάμα του τέλους. Κάποιοι τα έζησαν περισσότερο, κάποιοι λιγότερο. Κάποιοι ξαναβρήκαν φίλους, κάποιοι συμμετείχαν για πρώτη φορά (συμπεριλαμβανομένου του υπογράφοντος). Το θέατρο γέμισε κόσμο, ιστορίες και τραγούδια.
Πρέπει κάποτε να αποφασίσουμε τι είδους (νέο) πολιτισμό θέλουμε. Στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας έχουν μπει τελευταία νέα μυαλά που, σε συνδυασμό με το μεράκι των παλαιοτέρων, προσπαθούν να δώσουν σάρκα σε φρέσκιες ιδέες, με όλες τις δυσκολίες φυσικά που συνοδεύουν πάντοτε κάτι τέτοιο. Το αν είναι επιτυχημένο ή αν θα επαναληφθεί, θα το δείξει η ιστορία. Αλλά πάντοτε θα ανακύπτει και το χρόνιο θέμα της "εκπαίδευσης" του κοινού.
Το θέατρο δεν είναι για τους (ψευτο)κουλτουριάρηδες. Το θέατρο είναι για τους πολιτισμένους.
Και, πολιτισμένος δεν είναι αυτός που ξέρει τον Τσέχωφ. Πολιτισμένος είναι αυτός που σέβεται τους γύρω του και προσπαθεί να "κερδίσει" από μία κατάσταση στην οποία οικειοθελώς συμμετείχε.

Share

Σχόλια  

 
#1 Administrator 20-12-2010 13:46
Α ρε Μάλκοβιτς, ωραία τα λές
Λιλί Κατραμακούσ' ....
 
 
#2 Αντώνης Μαδεμτζίδης 20-12-2010 13:57
Πολλά φιλιά Λιλίμ... (κι εγώ απτ' Καζαβτ' είμι...
 
 
#3 ΑΠ: Τσεχ…ώφ, έσκασα!Θεοδώρα 25-01-2011 12:58
Eγώ πάντως τον Τσέχωφ δεν τον ήξερα! Γιατί αν τον ήξερα, θα ήξερα ότι όταν βλέπεις Τσέχωφ, δεν γελάς! Τέλος! Όσο αστεία κι αν είναι η σκηνή! Όσο καλός κι αν είναι ο ηθοποιός! Όσο κι αν ο στόχος ήταν να σε κάνει να γελάσεις (όπως άλλοτε και να κλάψεις κ.τ.λ.)... ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣ ΣΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ ΜΩΡΗ! (αυθαίρετη εμηνεία βλέμματος σαφώς δυσκοίλιας κυρίας κατά την δεύτερη παράσταση του "γλάρου", όταν κάποιοι τολμήσαμε να γελάσουμε. Αυτή μάλιστα, τον γνώριζε καλά. Συμμαθητρια, σειρά του, δεν ξέρω!)
 

2009©Kavalacity.net