Εκτύπωση

"Που υπογράφουμε; Αν και… τέλος πάντων…"

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

TJS_SignaturesΑυτή είναι η φράση που ακούω τις τελευταίες ημέρες.
"Που υπογράφουμε; Εδώ; Ωραία… Αν και… τέλος πάντων…"
Σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται όλη η έννοια της "επανάστασης".

Η ζωή μας έχει κατακλυστεί από πορείες, απεργίες, μικρές "επαναστάσεις". Ίσως περισσότερες από ποτέ. Ίσως όμως και μικρότερες από ποτέ. Γιατί ποτέ δεν είχαμε τόσο αόριστο εχθρό… ή, τουλάχιστον, μόνον έναν.
Το θέμα όμως δεν είναι πόσες πορείες κάνεις. Δεν είναι, για πολλούς, καν τί θέλεις να πετύχεις. Το θέμα είναι αν το πετυχαίνεις. Αν κουνάς την καρέκλα της διοίκησης. Αν δεν τους εμπιστεύεσαι και θέλεις να ορίσεις μόνος σου τη μοίρα σου.
Διαβάζω κάθε τόσο φίλο και "συνταξιδιώτη" να γράφει για την "ενεργοποίηση" των πολιτών. Να καταμετρά, τις περισσότερες φορές με θλίψη, τις λίγες δεκάδες των συμπολιτών του, που έχουν κατέβει στους δρόμους. Και να μέμφεται τους υπόλοιπους.
Ο λαός δεν επαναστατεί συχνά. Τουλάχιστον όχι μαζικά. Φαντάζομαι, ποτέ δεν το έκανε. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ενας ειδικός θα μπορούσε να τους αναλύσει πολύ πιο τεκμηριωμένα από μένα. Ωστόσο, ταπεινά, νομίζω μπορώ να φανταστώ το σημαντικότερο.
"Έλα μωρέ… εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;"
Πόσες φορές δεν έχει ταρακουνήσει σαν καμπάνα αυτή η φράση τις χιλιάδες ίνες νεύρων του εγκεφάλου μας; Πόσες φορές δεν έχει ακουστεί με συγκαταβατικό ύφος για να βρει συμπαραστάτη το "βρε, κάτσε στα αυγά σου".
Δεν είναι θέμα τσαμπουκά. Δεν είναι θέμα τρόπου. Κατά κύριο λόγο είναι θέμα βαρεμάρας. Και βολικότητας. Τόσο απλοϊκό, όσο ακούγεται. Βαρεμάρας γιατί οποιοσδήποτε "κόπος" θεωρείται εξαρχής χαμένος.
"Αλλάζει τίποτα μήπως;"
Ο κόσμος επαναστατεί σπάνια. Αλλά όταν το κάνει, και ειδικά μαζικά, η ιστορία έχει δείξει πως "κάτι αλλάζει". Πριν λίγα χρόνια ήθελαν να φέρουν το "λιθάνθρακα" στην Καβάλα. Ήταν η τελευταία φορά που είδα τόσους συμπολίτες μου στους δρόμους. Ίσως ήταν και η μοναδική. Γιατί αλήθεια κινητοποιήθηκαν τόσοι εκείνες τις ημέρες;
Εκ πρώτης όψεως, λόγω της γνωστής "συνταγής": θέμα υγείας, πληροφόρηση, παραπληροφόρηση. Έχω την πεποίθηση όμως πως δεν ήταν αυτό. Ο sil2"λιθάνθρακας" είχε ήδη προσπαθήσει να επιβληθεί και σε άλλες πόλεις πριν την Καβάλα. Και σε όλες αυτές οι κάτοικοι αντέδρασαν μαζικά. Και πέτυχαν το στόχο τους. Άρα, ήταν εύκολο να κατεβάσεις τον Καβαλιώτη στην πλατεία. Ήξερε ότι ο στόχος είναι εφικτός. Αυτό λοιπόν που πρέπει να ερευνήσουμε είναι τα αίτια της "επανάστασης" στην πρώτη πόλη που προσπάθησαν να τον επιβάλλουν και τίποτε άλλο.
Δε θέλω να γίνω κακός, αλλά πιστεύω πως με μία άλλη διαχείριση, σήμερα, ο λιθάνθρακας θα είχε επιβληθεί πολύ πιο εύκολα. Διότι, έχουμε πολύ περισσότερα προβλήματα. Και, δυστυχώς, ακόμη θεωρούμε την "επανάσταση" πολυτέλεια! Εκείνη την ώρα έχουμε πάντα κάτι σοβαρότερο να κάνουμε. Όχι! Όχι να εργαστούμε για ένα μεροκάματο παραπάνω. Μακάρι να ήταν αυτό. Δυστυχώς είναι για μία ακόμη ρουφηξιά στο καλαμάκι…
Δε το "πιστεύει" ο κόσμος. "Δεν αλλάζει τίποτα άλλωστε". Τα ίδια άτομα, οι ίδιες πορείες, οι ίδιες υπογραφές, τα ίδια συνθήματα, τα ίδια πανό.
Αυτές τις ημέρες, κάποιος υπάλληλος ενός Υπουργείου, ή, στην καλύτερη, ο γραμματέας του Υπουργείου, θα πάρει στα χέρια του ένα (ακόμη) χαρτί με χιλιάδες υπογραφές. Υπογραφές πολιτών που ζητούν (@#$&**&^%$#%!!) τα αυτονόητα. Από το νούμερο των υπογραφών θα εξαρτηθεί αν το χαρτί αυτό θα φτάσει στον Υπουργό, θα πεταχτεί στο καλάθι έξω από το γραφείο του Υπουργού ή θα γίνει "αεροπλανάκι" προς την απέναντι γραμματέα.
Το νούμερο καθορίζει το μέλλον του προβλήματος. Όταν κάποιος νιώσει πως "τρίζει η καρέκλα" στην οποία έχει δεθεί (!), τότε ταρακουνιέται και απλώνει τα χέρια για να πιαστεί! Μόνο τότε! Μόνο αν τον χτυπήσεις δυνατά στα "αχαμνά" (=κίνδυνος απώλειας εξουσίας) θα πονέσει και θα σε προσέξει. Αν τον χτυπήσεις ελαφρά μπορεί να σου κάνει και μήνυση…
Τα μάτια της κυρίας ήταν λίγο υγρά. Και μακάρι να ήταν σενάριο… αλλά δεν ήταν. Υγρά, γιατί η ψυχή της "το πίστευε" αλλά το θέμα ήταν να "το πιστέψουν" και οι γύρω της.
"Που υπογράφουμε; Εδώ; Ωραία… Αν και… τέλος πάντων…"

Share

Σχόλια  

 
+3 #1 ΑΠ: "Που υπογράφουμε; Αν και… τέλος πάντων…"Απόστολος Ν. Σοφιανός 01-03-2011 22:41
Μισώ τους αδιάφορους… (Odio gli indifferenti…)
Δημοσιευμένο στις 1 Μαρ 2011 | UPΟΨΕΙΣ | Συντάκτης: Antonio Gramsi
Του Αντόνιο Γκράμσι
«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…
συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».
11 Φλεβάρη 1917
Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς
...και για την αντιγραφή από το 'κουτί της Πανδώρας' Απόστολος Ν.Σοφιανός
 
 
#2 Μισώ τους αδιάφορους…Τόλης Βουρβουτσιώτης 01-03-2011 23:18
Άψογο, Απόστολε! Άψογο
 

2009©Kavalacity.net