Εκτύπωση

Πάσχα Ελλήνων Πάσχα

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

pigΑς το περάσουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε… ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας…

Διότι το Πάσχα στην Ελλάδα είναι παράδοση. Κι εμείς οι Έλληνες ξέρουμε να τιμάμε τις παραδόσεις μας...

Άλλωστε, τί άλλο έχει μείνει να διδάξουμε στα παιδιά μας...

Ας νηστέψουμε…

Εντάξει, ποιος μπορεί να νηστέψει 40 ημέρες. Μην τρελαθούμε. Εμείς θα νηστέψουμε μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα και μάλιστα όχι από την αρχή. Από Μεγάλη Τρίτη, ή Μεγάλη Τετάρτη. Αναλόγως πότε θα τελειώσει το τυρί στο ψυγείο. Πάντως κρέας δεν τρώμε… τουλάχιστον όχι τη Μεγάλη Παρασκευή… ε… εντάξει… και αν μας "ξεφύγει" τίποτα αυτές τις ημέρες… δεν πειράζει… δεν το ξέραμε άρα δεν είναι αμαρτία, έτσι δεν είναι;
Κοιτάξτε να δείτε όμως… το γάλα το κόβουμε… αλλά όχι από τον καφέ μας… α… όλα κι όλα… χωρίς γάλα πίνεται ο καφές; Σε παρακαλώ…
Φυσικά, επειδή (νομίζουμε ότι) πεινάμε

αυτές τις δύσκολες ημέρες, θα πρέπει να φάμε δύο καρβέλια ψωμί στην καθισιά ενώ τα κομμάτια του χαλβά μας περιμένουν για τη μεγάλη μάχη ("αλήθεια, πως έβαλα κιλά; Αφού συγκρατήθηκα αυτές τις ημέρες").

Εν τω μεταξύ, μην ξεχνάμε πως "χάρη τους κάνουμε" που νηστεύουμε γιατί, στην καφετέρια θα πετάξουμε και ένα "ναι μεν ελιές, αλλά γιατί όχι λάδι" ή ένα "ψάρι όχι αλλά ταραμά ναι;" ή και ένα προχωρημένο "αυτοί τις κοιλάρες τους με τη νηστεία τις έκαναν; Ε;". Ωστόσο, εμείς είμαστε large τύποι, οπότε θα συγκρατηθούμε.

Και φυσικά δεν ξεχνάμε πως η νηστεία αφορά αυστηρώς τις τροφές. Το σεξ, τα μπινελίκια, τα ποτά, το στοίχημα, οι κακίες δεν επηρεάζονται καθόλου…

Ας εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας…

Θα αγοράσουμε δώρα… τουλάχιστον στους βαφτισιμιούς μας… θα τους ρωτήσουμε τί θέλουν (ή μάλλον τί έχουν δει τελευταία στην τηλεόραση) και θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε… φυσικά με τη συνοδεία λαμπάδας… διότι Πάσχα είναι… τί στο καλό… η λαμπάδα επιβάλλεται… λαμπάδα-κουκλάκι… λαμπάδα-κάστρο… λαμπάδα-ποδήλατο… λαμπάδα-εξοχικό στην Πέραμο…fos

Και φυσικά, ως γνήσιοι Καβαλιώτες θα στηρίξουμε τα μεγάλα πολυκαταστήματα εκτός πόλης. Διότι, πως αλλιώς θα βρούμε το συγκεκριμένο δώρο… εντάξει, υπάρχει και στα μαγαζιά της πόλης και στην ίδια μάλιστα τιμή, αλλά εκεί μπορεί να χρειαστεί να πάρουμε και καμιά μπαταρία (οι οποίες, ως γνωστόν, εκλείπουν από την πόλη).

Ας ακολουθήσουμε τον Επιτάφιο…

Θα ήμαστε εκεί. Φυσικά. Τί ώρα βγαίνει; 7; Ε, Επτά παρά πέντε θα ήμαστε εκεί… θα τον ακολουθήσουμε… άλλωστε αυτός είναι ο πιο στολισμένος της πόλης, γι αυτό ερχόμαστε εδώ… ε, τώρα, και αν πούμε και καμιά κουβέντα παραπάνω όσο γίνεται η περιφορά, τί έγινε; Είναι μερικά πράγματα που επείγουν. Πρέπει να epiειπωθούν εκείνη τη στιγμή. Άλλωστε, σε ανοιχτό χώρο ήμαστε, δεν ακουγόμαστε. Τόση κούραση τραβάμε ακολουθώντας το σταυρό για 400 μέτρα… ας πούμε και τίποτα… να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας βρε αδερφέ… και αν κουραστούμε… ξέρετε… κόβουμε δρόμο…

Πάντως θα ήμαστε εκεί όταν ο Επιτάφιος θα γυρίσει στην εκκλησία… θα περάσουμε και από κάτω…ε… επιβάλλεται… μετά μπορούμε να πάμε και για ένα κρασί (για να πούμε και τα υπόλοιπα).

Ας κοινωνήσουμε…

Αν και έχουμε δουλειά, θα κάνουμε τη θυσία (!) να στηθούμε στην ουρά για να λάβουμε το σώμα και το αίμα του Χριστού. Αν και, κάποιοι πιο πονηροί πήγαν από την άλλη σειρά και μας πέρασαν… είναι και αυτές οι γριές που χώνονται παντού… τέλος πάντων, μέρες που είναι… θα φτάσουμε κάποια στιγμή… όταν τελειώσουν και αυτά τα μυξιάρικα που μπαίνουν πρώτα ("αφού δε θέλει κυρά μου; τί το φέρνεις;").

Και φτάνοντας, νιώθουμε την υπέρτατη λύτρωση. Αυτή η Μαυροδάφνη ξεπλένει όλες μας τις αμαρτίες. Και τί έγινε που δεν πήγαμε να τις εξομολογηθούμε… αυτοί οι παπάδες μήπως καλύτεροι είναι; Άσε που είχαμε πάει μια φορά στο Γυμνάσιο και δεν άλλαξε και πολύ η ζωή μας…

Αλλά νηστέψαμε… τόσες ημέρες! Και τώρα, όλα τελείωσαν. Μάλιστα, αν είναι και Μεγάλο Σάββατο πρωί μπορούμε ήδη να αρχίσουμε να χλαπακιάζουμε. Αφού κοινωνήσαμε... τέλος… αναστήθηκε ο Κύριος. Άλλωστε στο "τέρμα Θεού", εκεί στην Ανατολή, ήδη έχουν κάνει Ανάσταση… άρα;

Ας Τον αναστήσουμε και φέτος…

…θα πάμε… βέέέέβαια… δε γίνεται να λείπουμε από την Ανάσταση… αλίμονο. Μπορεί όλη την εβδομάδα να μην πατήσαμε το πόδι μας στην εκκλησία, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (και κάτι καφέδων) αλλά στην Ανάσταση θα πάμε! Δώδεκα παρά πέντε θα ήμαστε εκεί. Ε, δεν προλαβαίνουμε νωρίτερα. Αλλά στην Ανάσταση θα ήμαστε.

Θα πάρουμε και το "Άγιο Φως"… εντάξει… ξέρουμε δα και πως ανάβει κάθε χρόνο… σιγά μη μπαίνει μέσα στη σπηλιά χωρίς αναπτήρα… αλλά τέλος πάντων…

μόλις ρίξει ο… "πάτερ" (τσσ…) το σύνθημα… ε, ρε τι έχει να γίνει… Από παντού θα έρχονται avgaπυροτεχνήματα… φυσικά και φέτος, λόγω κρίσης, πήραμε λιγότερα… αλλά κοιτάξτε, η τσέπη μας έχει να προσφέρει μερικές στιγμές συγκίνησης. Θα βάλουμε φωτιά στο "σπιρτάκι" και αφού το δείξουμε από κοντά στον τρίχρονο γιο μας (για να δει τί μάγκας είναι ο πατέρας του) θα το πετάξουμε στα πόδια του γείτονα για να γελάσουμε με την τρομάρα του.
Αυγά; Δε θα σπάσουμε; Το δικό μας είναι το καλύτερο άλλωστε. Το διαλέξαμε, κουνώντας τα όλα, ακολουθώντας τη μυστική μέθοδο επιλογής αυγού που ξέρουμε από μικροί... "Πάρτα εσύ. Πάρτα κι εσύ. Ωχ! Δε μπορεί… το δικό σου θα είναι ξύλινο…"

Επιτέλους! Μαγειρίτσα! Ας φάμε…

Γυρνάμε στο σπίτι μας με γοργούς ρυθμούς… άλλωστε τόση ώρα ήμασταν στην εκκλησία (έξω, μη φανταστείτε…). Πήγε ήδη… 00:10. Πρέπει να επιστρέψουμε για τη μάσα. Αν και συνήθως δεν τρώμε αργά το βράδυ… σήμερα (λόγω της ημέρας) θα κάνουμε μία εξαίρεση… και θα φάμε δύο πιάτα…
και βουρ για τα μπουζούκια… (κάτι παρεμφερές πρέπει να έκαναν και εκείνοι οι τύποι 2 χιλιετίες πριν…)

Ας γλεντήσουμε…

Πως και πως την περιμέναμε τη μέρα. Κυριακή του Πάσχα. Φεύγουμε για το χωριό… σφαίρα… Τρέχουμε με 160 χλμ/ώρα για να… προλάβουμε. Προσπερνάμε όποιον βρίσκουμε μπροστά μας και "κόβουμε" ακαριαία μόνο αν συναντήσουμε κανένα δυστύχημα… και αυτό για να βγάλουμε φωτογραφία με το κινητό μας… εντάξει, κάποιοι φρενάρουν από πίσω μας επειδή σταματήσαμε λίγο απότομα… αλλά τί να κάνουμε; Να μη δείξουμε στα παιδιά μας την "ανευθυνότητα" στους δρόμους; Και ξαναπιάνουμε τα 160…

Και φτάνουμε επιτέλους στο χωριό. "Βγάλτε τις ζώνες σας (α, δε φοράτε; τέλος πάντων…) και αμοληθείτε". Εμείς θα "την πέσουμε" κάτω από καμιά παχιά σκιά και θα αρχίσουμε τα τσίπουρα… και θα αναλύσουμε katsikaki(ξανά) την κατάσταση της χώρας… και θα καταραστούμε πάλι αυτούς (…) που μας έφεραν ως εδώ… όλα αυτά βέβαια μέχρι να έρθει το κατσικάκι, εκεί αρχίζει ο πόλεμος… διότι μετά την κούραση των τελευταίων ημερών δικαιούμαστε και εμείς να κραιπαλιάσουμε ελαφρώς… και στο φαγητό και στο ποτό… αλλά στα 253 τσίπουρα θα σταματήσουμε… για να ήμαστε εξηγημένοι… γιατί έχουμε να οδηγήσουμε για την επιστροφή…

Τέλος πάντων, ας ξεκινήσουμε τη μάσα και βλέπουμε… αν υπάρχει καλή παρέα… και αν το κατσικάκι δεν είναι και τόσο καλό δεν πειράζει… είμαστε μεγαλόκαρδοι, δε θα "την πούμε" στον κουμπάρο που "γυρίζει" από το άγριο χάραμα…

Θα πιούμε ένα ποτηράκι ακόμη και θα το προσπεράσουμε κι αυτό…
Μέρες που είναι…

"Στην υγειά μας (μόνο). Και του χρόνου"!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Πάσχα Ελλήνων ΠάσχαΚατερίνα 22-04-2011 01:13
Καταπληκτικό το κείμενο ...μπράβο ... τι μου θυμίζει...; τι μου θυμίζει;μα τι μου θυμίζει ;;;δε θ 'αλλάξει ποτέ αυτή η φυλή ...δυστυχώς ...
 

2009©Kavalacity.net