Εκτύπωση

Εσύ και οι "άλλοι"

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(10 ψήφοι, μέση τιμή 3.40 από τα 5 αστέρια)

imagesΔημόσιε υπάλληλε,
Φίλε μου, γείτονά μου, συγγενή μου.

Πολύς ο λόγος που γίνεται για το μέλλον σου. Διότι χαρακτηρίστηκες "κακός", χαρακτηρίστηκες "βάρος", χαρακτηρίστηκες "αιτία". Και όχι από τους συμπολίτες σου (που λίγο-πολύ δεν έχουν αλλάξει άποψη στη διάρκεια των χρόνων), αλλά από τους "προϊσταμένους" σου… τους πολιτικούς. Και αυτό έκανε αίσθηση. Γιατί είναι το "σκαλοπάτι" για να μπεις πιο εύκολα στην "εφεδρεία", δηλαδή στο μονοπάτι για την ανεργία.
Η ιστορία όμως δεν είναι τόσο απλή. Στο φτωχό μου μυαλό έχει πολλές παραμέτρους:

Τσουβάλι

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το βάζουμε στην ίδια "μηχανή του κιμά" όλους τους δημοσίους. Υπάρχουν παλιοί, νέοι, καλοί, κακοί, φιλότιμοι, ωχαδερφάκηδες, υπεύθυνοι, ανεύθυνοι, εργατικοί, τεμπέληδες, μορφωμένοι, αμόρφωτοι, με ΑΣΕΠ, με βίσμα, σε επαφή με τους πολίτες, χαμένοι σε ένα γραφείο (αν πατάνε), διεφθαρμένοι, τίμιοι, αχάριστοι, ευγνώμονες. Κάθε είδους, κάθε φυλής. Το "τσουβάλιασμα" και η

αντιμετώπιση ως μάζα είναι τουλάχιστον άστοχη, τόσο από μας τους λοιπούς όσο (και πολύ περισσότερο) από τους πολιτικούς.
Τραγική μορφή στην υπόθεση αυτός ο Λοβέρδος, στον οποίο έλαχε ο κλήρος να ξεστομίσει αυτή τη μ… χαζομάρα. Αλλά κάποιος έπρεπε να μπει μπροστά για να "φτιάξει το κλίμα".

"Αφεντικά"

Φίλε μου δημόσιε, σε καμία περίπτωση δε θα έπρεπε να θεωρούνται προϊστάμενοί σου οι διευθυντές σου και (ακόμη περισσότερο) οι πολιτικοί. Τα απόλυτα "αφεντικά" σου είναι οι πολίτες. Αυτοί σε πληρώνουν, γι αυτούς εργάζεσαι, σε αυτούς δίνεις λόγο. Οι λοιποί είναι απλώς λειτουργικά απαραίτητοι (λέμε τώρα…). Και ασχέτως θέσης, προσωπικά θεωρώ πως εκτελείς λειτούργημα απέναντι στην κοινωνία. Από σκουπιδιάρης μέχρι δάσκαλος και από ταμίας μέχρι πρωθυπουργός.

Οριζόντια σάρωση

Η δήλωση Λοβέρδου ("1 εκ. δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούν 9 εκ. Έλληνες") δεν έγινε τυχαία. Έγινε προφανέστατα για να διαμορφώσει κλίμα. Για να οριοθετήσει την "κόκκινη γραμμή" κατατάσσοντας παράλληλα και τους "εχθρούς" (δημόσιο και λοιπή κοινωνία). Έστω και αν δεν θεωρήθηκε σοβαρή πολιτική θέση, ωστόσο ο "πόλεμος" άρχισε. Και όταν έχουν (έστω και λίγο) μαζί τους τη λοιπή κοινωνία, είναι πολύ πιο εύκολο να σου περάσουν οριζόντιες μειώσεις στο μισθό σου… είναι πολύ πιο εύκολο να σε περάσουν στην ανεργία μέσω της εφεδρείας (αφού θεωρήσαι και επίσημα "αιτία ταλαιπωρίας").

DNA

Αυτό βέβαια είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε με όνειρο να μπει στο δημόσιο. Και όσοι δεν είχαν αυτό το όνειρο στα 18 τους, το απέκτησαν λίγα χρόνια αργότερα που κατάλαβαν που είναι το "ζουμί". Δε μας ενδιέφερε η θέση, η ειδικότητα, το αντικείμενο (άλλωστε είμαστε από τις λίγες χώρες, αν όχι η μοναδική, που στην ερώτηση "που δουλεύεις;" η απάντηση είναι "στο δημόσιο" και έπειτα ακολουθεί η ειδικότητα…). Δεν είχαμε πρόβλημα να "σκεπάσουμε με χώμα" την ενέργεια και τη δημιουργικότητά μας, αρκεί να… τρουπώσουμε. Τρουπώσαμε; Τώρα καθόόόόμαστε (θυμίζοντας την προφητική διαφημιστική ατάκα του Μ. Φωτόπουλου).
Και αυτό δε βγαίνει εύκολα από μέσα μας. Οι περισσότεροι από εμάς μεγάλωσαν "χαλβαδιάζοντας" τη θέση σου. Και αρκετοί από αυτούς που δεν τα κατάφεραν, τώρα είναι οι μεγαλύτεροι επικριτές σου.

"Μήνας μπαίνει – μήνας βγαίνει"

Κι έρχομαι τώρα σε σένα φίλε μου. Στις κατηγορίες υπαλλήλων που σου εξέθεσα παραπάνω δεν έβαλα και δύο πολύ σημαντικές: αυτούς που έχουν δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα και αυτούς  που δεν…
Θα μου πεις, είναι τόσο σημαντικό; Θεωρώ πώς ναι. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό. Διότι αρκετοί, (όχι όλοι, για να μην τσουβαλιάζω κι εγώ) από εσάς που μπήκατε στο δημόσιο αμέσως μετά τη "ροζαλία" του στρατού, δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει ιδιωτικός τομέας. Δεν έχετε ζήσει στο πετσί σας
την απόλυση…
το να έχεις το πρωί δουλειά και το μεσημέρι όχι…
το να μην κουβαλάς στο σπίτι χρήματα…
το να είσαι μήνες, χρόνια άνεργος…
το ύφος των "αφεντικών" επάνω στη φράση "τόσα είναι για τόσες ώρες καθημερινά… αν σ'αρέσει" (και, γαμώτο, εσένα αναγκαστικά να "σ' αρέσει")…
το να συνεχίσεις να εργάζεσαι κανονικά και μην έχεις πληρωθεί 6 μήνες…
τη "μαύρη" εργασία…
το να μη σε προειδοποιούν μήνες πριν για ετήσιες, επιδοτούμενες "εφεδρείες" κλπ. αλλά από τη μια στιγμή στην άλλη να ακούς τη συνείδησή σου να σου λέει "καλά ήταν ως εδώ… τώρα τρέχουμε!"
το να μην έχεις προνόμια (σε ρεύμα, γιατρούς, δάνεια, κατασκηνώσεις)…
ο μισθός σου να είναι τρείς κι εξήντα (για τον οποίο να σκίζεσαι) και όχι τρεις κι εξήντα + τρεις κι εξήντα τα επιδόματα…
το να μην παίρνεις επίδομα για την έγκαιρη προσέλευση στην εργασία σου ή για να… ζεστάνεις το αυτοκίνητό σου…
το να τρέμεις τη γνώμη του ανικανοποίητου πελάτη στο αφεντικό σου γιατί μπορεί να αποτελέσει "αιτία τέλους"…
το να φτάνει στα… 70 σου και το "εφ'άπαξ" σου να μην είναι κάποιες δεκάδες χιλιάδες ευρώ αλλά μια θέση στην ουρά του ΙΚΑ μπας και τα χαρτιά σου κάποτε ελεγχθούν και μπορέσεις να πάρεις την πρώτη σου σύνταξη…
Όλα αυτά λοιπόν, αποτελούν μεγάλο μέρος της καθημερινότητας στα υπόλοιπα 3-4 εκατομμύρια εργαζομένους. Είναι μέρος της κοινωνίας. Και αυτή η κοινωνία είναι τώρα σε red alert.

"Σε γυάλινο κόσμο"

Η κοινωνία βουλιάζει. Διαλύεται ο ιστός της. Είτε φταίει ο Κωστάκης, είτε ο Γιωργάκης, είτε οι 300 (όχι του Λεωνίδα…), είτε η Τρόικα, είτε το στραβό μας το κεφάλι. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει: η κοινωνία φυτοζωεί.
Και σε αυτήν την εποχή, που οι αγελάδες έπαψαν προ πολλού να είναι παχιές, που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει όχι μόνο ατομικά αλλά εθνικά, σε αυτήν λοιπόν την εποχή προσωπικά θεωρώ πως είναι τουλάχιστον άτοπο να απαιτείς τη μονιμότητα. Το να πληρώνω έναν άνθρωπο ασχέτως σε ποια κατηγορία ανήκει. Ασχέτως αν δεν είναι ωφέλιμος, αν δεν αποδίδει, αν δεν είναι επαρκής, αν δεν είναι συνεπής. Να τον πληρώνω ακόμη και αν 9 στους 10 πολίτες που έρχονται σε επαφή μαζί του να να μην εξυπηρετούνται, ακόμη και αν ζημιώνει το κράτος (δηλαδή εμένα) κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ, ακομη και αν είναι ένας δάσκαλος που "χαϊδεύει" κοριτσάκια…
Είναι απαράδεκτο μην μπορώ να τον διώξω κλωτσηδόν. Είναι ντροπή! Είναι ντροπή και για σένα που είσαι όλα αυτά που αυτός δεν είναι. Είναι ντροπή για τους φιλότιμους που "κάνουν τη δουλειά". Αυτός είναι η αιτία του "τσουβαλιάσματος". Και αυτόν πρέπει να τον πληρώνω μια ζωή. Και να μην ακούσω τα περί "διαδικασιών απόλυσης". Προσωπικά, στα 35 μου, δεν έχω γίνει μάρτυρας απόλυσης δημοσίου υπαλλήλου… ίσως να είναι μικρός ο δικός μου κόσμος… ποιος ξέρει…
Η άρση της μονιμότητας λοιπόν θεωρείται (από εμένα τουλάχιστον) αυτονόητη. Όχι τώρα… 20 χρόνια πριν! Και οι απολύσεις απαραίτητες. Εδώ θα λέγαμε να "ελαφρύνει" το δυσβάσταχτος δημόσιος τομέας αν όλα δούλευαν ρολόι, τώρα δε θα το κάνουμε;

Θα με ρωτήσεις φυσικά φίλε μου: και ποιοι να φύγουν; Με ποια κριτήρια; Ποιος θα τους κρίνει;

Η λύση

Δεν την έχω φίλε μου, γείτονα, συγγενή. Δεν την έχω. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν υπάρχει το πρόβλημα. Υπάρχει. Και είναι μεγάλο. Πληρώνονται άνθρωποι πολύ περισσότερα από μένα για να βρίσκουν τέτοιες λύσεις. Εγώ έχω κάποιες ιδέες. Αλλά εγώ δε μπορώ να νομοθετήσω. Άλλοι μπορούν. Και αυτοί από ότι φαίνεται θα διώξουν πολλούς από εσάς με άσχετα και άδικα κριτήρια, που δεν αφορούν αποδοτικότητα, ικανότητες, θέση, φιλότιμο. Θα τους διώξουν με κριτήρια αποφασισμένα "στο πόδι" και "πολιτικάντικα"… σχεδόν άλλωστε όπως τους έβαλαν…

Share

2009©Kavalacity.net