Εκτύπωση

"Επιτέλους… νιώθω υπέροχα!"

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 3.75 από τα 5 αστέρια)

emporoi-foto_s2Κλείνοντας τρεις εβδομάδες παραστάσεων, και μπαίνοντας ολοταχώς στην τελευταία, "Οι έμποροι των εθνών" δείχνουν να αφήνουν το στίγμα τους στην πόλη μας.

Αρκετοί Καβαλιώτες άκουσαν το λόγο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μέσα σε αυτούς (επιτέλους) κι εγώ.
Λόγω κατάστασης, ήμουν σε θέση να βλέπω τα πρόσωπα των θεατών τόσες εβδομάδες, καθώς έβγαιναν από το θέατρο. Και είχα περιέργεια. Μεγάλη περιέργεια. Έδειχναν να έχουν ανάμεικτα συναισθήματα γι αυτό που είδαν.

Στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν αμίλητοι. Τουλάχιστον τις πρώτες στιγμές μετά το χειροκρότημα. Ίσως προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν τι ήταν αυτό που παρακολούθησαν. Οι περισσότεροι, βρίσκοντας τη μιλιά τους (περίπου στα τελευταία σκαλάκια, λίγο πριν την έξοδο) άρχισαν να ψελλίζουν λέξεις… "υπέροχο", "εξαιρετικό", "μοναδικό".

Υπήρχαν μόνο αυτοί; Όχι βέβαια. Υπήρχαν και αυτοί που δεν τους άρεσε, όπως άλλωστε σε κάθε παράσταση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτοί ήταν λίγοι. Κυρίως γιατί οι Καβαλιώτες μαθαίνουν σιγά σιγά το βασικό κανόνα θέασης μια παράστασης: να ξέρεις περίπου τι πας να δεις.

Και αυτό που λαμβάνει χώρα τον τελευταίο μήνα στο "Αντιγόνη Βαλάκου" δεν είναι εύκολο. Σχεδόν δύο ώρες με καθαρό καθαρευουσιάνικο λόγο του Παπαδιαμάντη και ιδιαίτερη προσπάθεια παρακολούθησης ολόκληρου του κειμένου εκ μέρους των θεατών. Και αυτό είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Διότι τέτοιες παραστάσεις

σπανίζουν στην πόλη μας. Και το κοινό δεν είναι εκπαιδευμένο (τουλάχιστον όχι στην πλειοψηφία του).

Αν θέλετε να δείτε πολλά σκηνικά, έντονα χρώματα, οικείους "χαρακτήρες", συνηθισμένους ερμηνευτές, να γελάσετε, να παρακολουθήσετε αβίαστα την παράσταση ή να σχολιάσετε με το διπλανό σας τα τεκταινόμενα κατά τη διάρκειά της… να μην πάτε! Ούτε από έξω μην περάσετε!

Γιατί αυτό που θα δείτε είναι κάτι διαφορετικό. Λιτό (αλλά ξεχωριστό) σκηνικό, απουσία χρωμάτων και ταχύτητας (κάτι που έξυπνα, που σου επιτρέπει να επικεντρωθείς στο κείμενο), ιδιαίτερες ερμηνείες από τους έξι ηθοποιούς, εξαιρετική σκηνοθεσία που σε αναγκάζει να δεις την παράσταση ξανά και ξανά για να την "αποκωδικοποιήσεις" (ει δυνατόν) και φυσικά υπέροχες μελωδίες από τους δύο μουσικούς της παράστασης.

Προσωπικά, δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο (όχι ότι είμαι χαρακτηριστικό δείγμα φανατικού θεατή, αλλά τέλος πάντων). Αυτό σκέφτηκα μόλις τελείωσε η παράσταση. Δε μου ήρθαν στο μυαλό οι λέξεις "καλή" ή "κακή"… αλλά το ότι ήταν, για μένα, μοναδική. Και αυτό την κάνει αυτομάτως (στο μυαλό μου) εξαιρετική.

Από ο,τιδήποτε παρακολουθείς, κάτι σε ακολουθεί για αρκετό καιρό, είτε καλό, είτε κακό, είτε έντονο, είτε αδιάφορο. Αν αυτό που σου μένει είναι θετικό, τότε έχει πετύχει το στόχο του, έτσι δεν είναι; Ίσως θα μπορούσα να γράψω αρκετά τέτοια που μου προέκυψαν στη διάρκεια της συγκεκριμένης παράστασης. Αλλά δεν το κάνω, κυρίως επειδή θεωρώ τον εαυτό μου άσχετο στο αντικείμενο.

Αυτό πάντως που τα υπερκαλύπτει όλα, και δεν έχει να κάνει με τις θεατρικές γνώσεις, είναι το γαλήνιο ύφος της κυρίας… αυτής της κυρίας… που ήρθε μόνη της να δει την παράσταση… χειροκρότησε… ανέβηκε σιωπηλή τα σκαλάκια πηγαίνοντας προς την έξοδο… με κοίταξε ολόισια στα μάτια (όχι όπως κοιτάς έναν άγνωστο, αλλά όπως κοιτάς κάποιον με τον οποίο μοιραστήκατε μία εκπληκτική εμπειρία) και με χαμόγελο που βγήκε κατευθείαν από την ψυχή της μου ψιθύρισε: "επιτέλους… νιώθω υπέροχα!".

Share

2009©Kavalacity.net