Εκτύπωση

Όλο το ματς... μία φάση...

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 2.33 από τα 5 αστέρια)

896874Δεν ήταν τα γκολ... δεν ήταν οι αλλαγές... δεν ήταν η τύχη... ήταν μόνο μία φάση...

Η πρώτη!

Κάνουμε σέντρα και έχουν τη μπάλα τα μπακ μας. Επί 1,5 λεπτό δεν τους πιέζει κανένας Γερμανός και αυτοί απλώς ανταλάσσουν μπαλιές. Δεν κάνουν καμία κίνηση να επιτεθούν. Ούτε καν να φτάσουν τη μπάλα στο κέντρο.

Λες και το ματς είναι στο 90' και περιμένουν να τελειώσει.

Το 50% ενός παιχνιδιού είναι η ψυχολογία. Και σε εκείνη (την πρώτη) φάση έδειξαν οι Έλληνες πως η χαμηλή ψυχολογία τους (ή, αν θέλετε, η αίσθηση κατωτερότητας) ήταν εμφανής.

Θεωρώ πως το στήσιμο της ομάδας σε αυτήν την πρώτη φάση, ήταν εντολή για τους Γερμανούς. Μία πανέξυπνη εντολή. Που έφερε την ελληνική ομάδα στο πρώτο μόλις λεπτό να αναρωτιέται "τώρα τί κάνουμε; κάνουμε επίθεση; καθόμαστε στα αυγά μας;".

Και αν το καλοσκεφτείτε, ένα παιχνίδι ψυχολογίας αποδείχτηκε. Φυσικά και είναι κλάσεις ανώτερη ομάδα. Φυσικά και οι μονάδες τους είναι τεράστιες μπροστά μας. Φυσικά και έκαναν και 5-6 συνδυασμούς.

Όμως το αποτέλεσμα μετράει. Και το αποτέλεσμα δείχνει πως

σε δύο φάσεις τους κάναμε δύο γκολ. Και, κυρίως, πως τα δικά τους γκολ ήταν όλα προσωπικές μονομαχίες (και ελληνικά λάθη).

Διαφωνώ με τη "γραμμή". Είμαι μεν υπερήφανος γι αυτήν την ομάδα. Αλλά πάθος δεν έδειξε!

Στο γκολ του Λαμ, τον παρατάει ξεκάθαρα ο Νίνης. Υποθέτει ότι θα κινηθεί αριστερά, αυτός πηγαίνει δεξιά και ο Νίνης σκέφτεται... "κρίμα ρε γαμώτο... δεν πειράζει".

Στο δεύτερο γκολ ο Μανιάτης "πετάει αετό"...146693562

Στο τρίτο γκολ ο Κλόζε παίρνει κεφαλιά από τον (σούπερ-ουάου, παθιασμένο παίκτη, υπερταλέντο, αμυντικογενή ποδοσφαιριστή που τρώει ωμό κρέας, γνώστη των Γερμανών) Κυριάκο Παπαδόπουλο και τον "γιούρια" Σηφάκη στη μικρή περιοχή.

Το τέταρτο γκολ είναι η χαρά του επιτιθέμενου. Απόκρουση 5 μέτρων από τον τερματοφύλακα και κανείς αμυντικός δεν τρώει σίδερα για να τη διώξει. Τί να σου κάνει και αυτός ο Reus;

Και, παρεμπιπτόντως, η ψυχολογία του Σηφάκη φάνηκε σε δύο σημεία: τόσο στο ότι 5-6 σουτ τα απέκρουσε ασταθώς με την μπάλα να στρώνεται στα δύο μέτρα για όποιον ερχόταν, όσο και στο ότι στο '22 (δηλαδή στην αρχή ακόμη του παιχνιδιού) σε σουτ του ολομόναχου Κεντίρα "πανηγυρίζει" με high-five γιατί η μπάλα πήγε επάνω του και την έδιωξε σε κόρνερ. Αντί να μπινελικιάσει όποιον αμυντικό και χαφ βρίσκεται σε απόσταση 40 μέτρων για την αδιαφορία τους, αυτός πανηγυρίζει...

Τα δε φάουλ του Σαμαρά στην αρχή του παιχνιδιού ήταν μία ανοησία. Ήταν απλώς σκληρά φάουλ ενός παίκτη προς άλλον παίκτη που θα μπορούσαν να επιφέρουν (και το έκαναν) την κίτρινη κάρτα από τόσο νωρίς, ό,τι και αν σημαίνει αυτό για την ομάδα. Δε δείχνεις έτσι το πάθος και τη δύναμή σου. Τα δείχνεις αν είσαι κολλημένος επάνω στην πλάτη του επιτιθέμενου που υποδέχεται τη μπάλα. Και σε νιώθει σε κάθε κίνησή του. Σε ποιο σημείο, αλήθεια, το είδαμε να συμβαίνει αυτό;

Και βέβαια δε φταίνε μόνο τα συγκεκριμένα παιδιά για την ήττα. Και το πάθος των υπολοίπων δεν ήταν... παροιμιώδες... εξαιρώ μόνο το Σαλπιγγίδη που μας τιμάει κάθε σταγόνα του ιδρώτα του. Που, όταν παίζει μαζί με το Γκέκα (χωρίς bold) κάνει την εμφάνισή της τόσο η μύγα, όσο και το γάλα.

Αυτό δε σημαίνει πως δεν έπρεπε να χάσουμε. Έπρεπε, και με πολλά. Και σε καμιά περίπτωση δεν τους κατηγορώ για την ήττα. Παίξαμε με το φαβορί και τη δεύτερη, ίσως, καλύτερη ομάδα σε δημιουργία φάσεων. Μας έδωσαν στιγμές χαράς σε αυτό το Euro και πήγαν, πιστεύω, και παραπάνω από αυτό που περιμέναμε. Γι αυτό και σε πολύ κόσμο (όχι και πολύ σχετικό, είναι η αλήθεια) δημιούργησαν και βάσιμες ελπίδες με τους Γερμανούς. Και πίστεψαν πως με το πάθος θα κάνουμε το θαύμα.

Αλλά, δυστυχώς, πάθος δεν έδειξαν. Μπήκαν φοβισμένοι από το πρώτο λεπτό και έφυγαν φοβισμένοι στο 92'...

Share

2009©Kavalacity.net