Εκτύπωση

Η ηθική και η "αισθητική" της απεργίας

Συγγραφέας: athensvoice.gr.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

apergiaΣτη χώρα που ο (εξεγερμένος) λαός ζητά ευνομούμενο κράτος...

Στη χώρα που η πλειοψηφία της κοινωνίας ζητά να "μπει τάξη στο μπουρδέλο"...

Αλλά και στη χώρα που η ίδια πλειοψηφία της κοινωνίας είναι με τους "απεργούς" και τον δίκαιο τρόπο "επανάστασής" τους.

Αλλά και στη χώρα που αν πεις κουβέντα για τους (ακόμη προνομιούχους έναντι των υπολοίπων) δημοσίους υπαλλήλους που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατακρεουργημένη σου ζωή, ακούς το θεόσταλτο "θέλουν να μας κάνουν να φαγωθούμε μεταξύ μας".

Ωστόσο, ακόμη ο (εξεγερμένος) λαός ζητά ευνομούμενο κράτος... :)

"Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα".

 

Αντί άρθρου

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ Η "ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ" ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή

 

Απεργίες πολλές ακούμε, αλλά σπάνια απεργίες βλέπουμε. Βλέπουμε κατά κόρον, όμως, πολλές «απεργίες», οι οποίες καμιά σχέση δεν έχουν με απεργία. Και σε αυτή την περίσταση ισχύει το εμμένον πρόβλημα της άρρωστης κοινωνίας μας. Έχει καμένο λογισμικό, δεν σκέφτεται, δεν αντιμετωπίζει με απλή λογική τα θέματά της, όλα δρομολογούνται βάσει ενός

σαλεμένου αυτόματου πιλότου παλιάς κοπής και τεχνολογίας. Λέξεις, έννοιες, λόγος, ατάκτως εριμμένοι. Άλλα σημαίνουν διεθνώς, άλλα στην καθ’ ημάς διαλυμένη άλογη δημόσια σφαίρα και ορίζουν την ό, τι να ‘ναι συνολική εθνική και κοινωνική μας δραστηριότητα.

Από συστάσεως των εργασιακών σχέσεων, ο εργαζόμενος, ως ο ανίσχυρος στη σχέση με τον εργοδότη του, ανέκαθεν προσπαθούσε να μειώσει τη διαφορά δυναμικού, που διαμορφωνόταν πάντα υπέρ του ισχυρού αφεντικού. Έτσι επινοήθηκε η απεργία, ως μηχανισμός αποσυμπίεσης των εργαζόμενων. Κάτι σαν βαλβίδα, που όταν ανοίγει, μειώνει την υψηλή πίεση εντός της χύτρας (όπου αυτοί βρίσκονται ‘εγκλωβισμένοι’) και τείνει να την εξισώνει με την πίεση του εξωτερικού (εργοδοτικού) περιβάλλοντος. Έτσι ο εργαζόμενος συνεννοείται καλύτερα με τον εργοδότη και δικαιώνεται ευκολότερα, εφόσον αισθάνεται πως αδικείται και αν η ζωή το επιβεβαιώνει. Αυτό το στάτους, ενισχύθηκε αρκετά μετά τη βιομηχανική επανάσταση, ακόμα περισσότερο δε μετά την επικράτηση του Κεϋνσιανισμού, που αποκάλυψε και ότι το χορτάτο αρκούδι χορεύει καλύτερα απ’ το νηστικό. Δηλαδή, ο καλοπληρωμένος και ευχαριστημένος εργαζόμενος είναι και καλύτερος καταναλωτής και προθυμότερος δημιουργός, άρα συμφέρει διπλά και το αφεντικό.

Έρχονται, λοιπόν, δια της απεργίας πιο κοντά οι δύο πλευρές και λύνουν τις διαφορές τους. Τότε ο εργαζόμενος ‘υποκείμενο’ ‘εκβιάζει’ τον εργοδότη ‘αντικείμενο’ και τον καθιστά όμηρο: σου δίνω την εργασία μου, μου δίνεις αμοιβή, θεωρώ άδικη την συναλλαγή, έλα να την εξορθολογίσουμε. Βρίσκεται η λύση, απεγκλωβίζεται από την ομηρεία ο εργοδότης και πάμε παρακάτω. Δηλαδή, η απεργία είναι ένας απολύτως ορθολογικός και δίκαιος εξομαλυντής των εργασιακών σχέσεων. Εξισορροπεί τη χαμένη ισορροπία τους, όταν για κάποιους λόγους έχει διαταραχθεί ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της σχέσης (και μόνο αυτούς), χωρίς να διαταράσσει την ευρύτερη κοινωνική ισορροπία.

Αυτά ισχύουν διεθνώς. Στη σοβιετική Ελλάδα, όμως, όπου σχεδόν παντού αναμειγνύεται το κράτος ως εργοδότης, ψάχνοντας ο εργαζόμενος να βρει τον ‘τελικό’ εργοδότη πάντα τον βλέπει στο κράτος. Αυτό αρχίζει να δημιουργεί προβλήματα δημοκρατίας. Ας δούμε πώς.
Μετά το καλοκαίρι του 1991, μεσούσης της Δίκης στο Ειδικό Δικαστήριο, πιεζόμενος από το άγχος της αναμενόμενης Ετυμηγορίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου επινόησε δύο τρόπους αποσυμπίεσης. Αφ’ ενός, την (όχι και τόσο θεσμική) απειλή ότι έτσι και καταδικαστεί «θα βγει ο λαός στους δρόμους να ανατρέψει το πραξικόπημα εις βάρος της δημοκρατίας». Αφ’ ετέρου, στο πλαίσιο εξοντωτικού απεργιακού μπαρράζ, προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου ‘απεργία’, που ήταν ουσιωδώς κατάληψη της πρόσβασης στο λιμάνι της Πάτρας και πνίξιμο της ελληνικής εξαγωγικής οικονομίας. Ήταν τότε, ακριβώς, όταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας είχε κλείσει τον βόρειο οδικό άξονα προς την Ευρώπη, οπότε μόνη εναλλακτική εξαγωγική διέξοδος για τα ελληνικά προϊόντα ήταν το λιμάνι της Πάτρας. Για καιρό η οικονομία πνιγόταν από αυτό τον απίστευτο παράνομο εκβιασμό, ο οποίος ‘πέρασε’. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τολμούσε να τα βάλει με τους παράνομους καταληψίες, το θέμα δημιούργησε προηγούμενο.

Έκτοτε όποιος Γιάννης είχε πρόβλημα με τον Γιώργο, έβαζε ένα μαχαίρι στον λαιμό του Νίκου (που δεν γνώριζε ούτε τον Γιάννη ούτε τον Γιώργο) και εκβιάζοντας, με την ισχύ του μαχαιριού, έπαιρνε ό, τι ήθελε. Πάνω στη μεγάλη βαρβατίλα του τότε ο Παπανδρεϊσμός, αυτό το στυλ το επέβαλε, χωρίς να μπορέσει κανείς να το αμφισβητήσει αποτελεσματικά. Από τότε σταδιακά το χωνέψαμε: ‘απεργία’ στον υγροβιότοπο των τσιφτετελλήνων είναι η (αντισυνταγματική και παράνομη) βίαιη κατάληψη, όπου άλλος ευθύνεται για το πρόβλημά μου και άλλον καθιστώ όμηρο για να πάρω αυτό που θέλω. Αυτή προφανώς και δεν έχει καμία σχέση με την οικουμενικά νοούμενη απεργία, όπως την περιγράψαμε προηγουμένως.

Η ηθική της ‘απεργίας’ πλέον έχει ως εξής. Ο πελάτης του κράτους, κλητήρας του Μετρό εγείρει αίτημα από το κράτος/εργοδότη του, που αυτό αρνείται να ικανοποιήσει. Τότε ο κλητήρας κάνει κατάληψη του δημόσιου χώρου και απαγορεύει στον άσχετο ιδιωτικό εργάτη να χρησιμοποιήσει το κοινόχρηστο αγαθό. Και ΑΔΙΚΩΣ τον καθιστά όμηρό του, ώστε να εκβιάσει το κράτος εργοδότη. Το θεωρητικό σχήμα που περιγράφαμε προηγουμένως θα οδηγούσε τον κλητήρα να καταστήσει όμηρο το κράτος και όχι τον εργάτη! ΕΔΩ, λοιπόν, καταλύεται η Δημοκρατία. Και όμως αυτό δεν το βλέπει κανείς! Ούτε βέβαια το ποικιλώνυμο πολιτικό κατεστημένο, ούτε το ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα, που μαζί συνυπηρετούν το ιδιωτικό πελατειακό παρακράτος. Ούτε, όμως, η Δικαιοσύνη που καλείται να επιβλέπει την τήρηση του κράτους Δικαίου, ούτε και η αποβλακωμένη κοινωνία…

Αν ο ιδιωτικός εργάτης τολμήσει λοιπόν να διαμαρτυρηθεί, τότε ο πονηρός κλητήρας έχει έτοιμη την (ανύπαρκτη διεθνώς) -γνωστή μόνο εδώ, στο καθ’ ημάς καρακατσουλιό- παρλαπίπα του «Κοινωνικού Αυτοματισμού». Τι σημαίνει ο Κ.Α.; Τίποτε! Σημαίνει μόνο πως ο ισχυρός πελάτης αρνείται να μοιραστεί το κόστος της χρεωκοπίας (για την οποία έχει συνευθύνη) και προτιμάει να πληρώσει ο άσχετος ιδιωτικός εργάτης, από τους λίγους μη συνυπεύθυνους της χρεωκοπίας. Αν αυτός αντιδράσει, τότε του το ξεκόβει ο πελάτης «Δεν ντρέπεσαι; Αυτό που κάνεις είναι κοινωνικός αυτοματισμός!». Έτσι ο αδύναμος κάθεται και τις τρώει: κανείς δεν υπάρχει να τον προστατέψει, από κάποιον που λέει τη μαγική έκφραση. Κοινωνικός αυτοματισμός, που επινοήθηκε προσφυώς, όταν εγείρονταν αντιδράσεις, στην προσπάθεια να εκλογικευτεί το άθλιο ιδιωτικό πελατειακό παρακράτος. Τότε που ο ‘νεοφιλελεύθερος’ Σημίτης φάνηκε πολύ αδύναμος και μοναχός μέσα στο βαθύ ΠΑΣΟΚ, για να πετύχει τέτοιον τετραγωνισμό του κύκλου. Και έτσι κατρακυλήσαμε ως εδώ…

Αυτά ως προς την ηθική της απεργίας στην καθ’ ημάς Δικτατορία του Τραμπουκαριάτου. Κάπως έτσι, οία η ηθική, τοιάδε κι η αισθητική. Όπως πάντα, η ηθική του ισχυρού κρύβει μια μορφή βάρβαρης φασιστικής αισθητικής. Κολλάδες χυδαίοι και βάρβαροι, που ξεγυμνώνουν και εξευτελίζουν τους Άλλους, τους αντιπάλους, στη μέση του δρόμου. Και που μετά από πέντε χρόνια, από εξουσιολιγωμάρα χρίστηκαν παθιασμένοι ‘εκσυγχρονιστές’, λάτρεις του Σημίτη! Και που φυσικά σήμερα, ως λάβροι Τσιπρίστας καλούν σε ‘αντίσταση μέχρι τέλους’. Γιούργια γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια. Τσιρίδας Φωτόπουλος, Ρομπέν των μεροκαματιάρηδων, από τους οποίους (αντικοινωνικά) υπερσιτίζει το Ασφαλιστικό του Ταμείο. Στα κρίσιμα σταυροδρόμια της επικαιρότητας, ‘αγρότες’, που ‘παρατάσσουν’ τις καγιέν τους (τις μερσεντέ τις χάρισαν στους ‘αλβανούς τους’), γαρδένιαι, τσιφτετέλια, ρωσίδες. Χαστούκια και φραπέδες στον γερμανό πρόξενο, κατσαπλιάδικες μούντζες στη Βουλή, ντέφια, νταούλια, ρόπαλα, κάθε λογής χουλιγκανισμός. Και ο Καμμένος με ντουντούκα έξω από την ΕΛΣΤΑΤ. Τα γενικά χαρακτηριστικά τους κάπως έτσι τα απέδωσε ο νομπελίστας στο Άξιον Εστί «Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν. Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν. Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι και ερεβομανείς κοπροκρατούν το μέλλον». Εντάξει, όλα ωραία είναι. Και ο καθένας, όπως κάνει γούστα, έτσι πρέπει να πορεύεται.

Τι βλέπει το Ελληνικό κράτος δικαίου, όμως, όταν γίνεται μια τραμπούκικη κατάληψη; Μια σοβαρή Δικαιοσύνη θα είχε αντιληφθεί, καλούμενη να δικάσει αν μια ‘απεργία’ είναι παράνομη και καταχρηστική, ότι εδώ δεν υπάρχει θέμα νομιμότητας της κάθε τραμπούκικης ‘απεργίας’. Είναι απ’ ευθείας παράνομη, όχι ως απεργία, βάσει συγκεκριμένου νόμου περί νομιμότητας των απεργιών. Αλλά εξ αρχής, ως βίαιη κατάληψη δημόσιου χώρου, που καταλύει το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία και την ελευθερία των πολιτών να έχουν πρόσβαση σε ιδιωτικά και δημόσια αγαθά. Επειδή απαγορεύει σε ένα αδύναμο πολίτη να πάει στη δουλειά του ή στο σπίτι του, ή όπου διάολο θέλει, κρατώντας ΟΜΗΡΟ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, βλακωδώς αναιτίως και παρανόμως! Δεν γίνεται να δικάσεις ένα ειδεχθή φόνο ως απλή απάτη, επειδή η υπεράσπιση τον ονομάζει ‘απάτη’… Δεν γίνεται να βαφτίζεις το κρέας ψάρι και να το δικάζεις με βάση το νόμο περί ψαριών, αντί με το νόμο περί κρεάτων…

Δεν χρειάζεται λοιπόν κάποιος ειδικός νόμος, για να διαπιστωθεί και να ετυμηγορηθεί αν ΟΛΕΣ αυτές οι βίαιες καταλήψεις είναι ή όχι παράνομες και καταχρηστικές ‘απεργίες’. Είναι πάντα γενικά παράνομες, γιατί δεν είναι απεργίες, αλλά καταλήψεις. Γιατί είναι αντισυνταγματικές, εκτός δημοκρατικής λογικής, παρανοϊκές και βίαιες καταλήψεις δημοσίου χώρου, καταλυτικές της κοινωνικής ελευθερίας των πολιτών. Είναι μόνο υποκριτική ή ανεπαρκής μια Δικαιοσύνη, που δεν βλέπει μονομιάς την κατάλυση της δημοκρατικής νομιμότητας. Στον αποκλεισμό των οδικών αρτηριών από νεόπλουτους μοσχαναθρεμμένους αγρότες τραμπούκους. Της Χαλυβουργικής, της ΔΕΗ, των ακτοπλοϊκών καραβιών από τραμπούκους Παμίτες, που ‘περιφρουρούν’ με ρόπαλα το (δικό τους) ‘απεργιακό’ δίκαιο, των αμαξοστασίων των ΜΜΜ που απαγορεύουν να δουλέψει το (ανύπαρκτο) προσωπικό ασφαλείας. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΛΕΜΕ!!! Είναι απλή ανόητη φασιστική βαρβαρότητα.

Κι ας δήλωσε σήμερα η κυρία Παπαρήγα: «Είναι ψευδοπρόβλημα το ‘κλείνουν ή δεν κλείνουν οι δρόμοι’! Εδώ κλείνουν τη ζωή του λαού, θα μας πουν αν κλείνουμε τους δρόμους;»… Πιο πολιτική βλακεία γίνεται; Αυτό μας θυμίζει Ωνασειάδα, όταν ο Αντρέας ήταν τέζα σε βυθιότητα και η χώρα πέντε μήνες ακυβέρνητη και κάποιοι ζητούσαν να εκλεγεί νέος πρωθυπουργός. Και τότε έλεγαν οι βαθυπασόκοι: «Είναι ιεροσυλία, ο ηγέτης μας να είναι στο κρεβάτι του πόνου και σεις να μιλάτε για ακυβερνησία»… Φυσικά μας θυμίζει κυρίως το άλλο μεγάλο Ανδρεϊκό: «Δεν υπάρχουν θεσμοί, υπάρχει μόνο κυρίαρχος λαός! (δηλαδή εγώ που αυθεντικά τον εκπροσωπώ)»… Τι δεν καταλαβαίνεις;

Βέβαια και η ίδια η κοινωνία δεν πρέπει να βγάζει την ουρά της απόξω. Αυτή απετέλεσε το σταθερό ηθικό έρεισμα της ανομίας και της Δικτατορίας του Τραμπουκαριάτου. Όταν ο Κολλάς χτύπαγε, ξεβράκωνε και ταπείνωνε δημοσίως τους αντιπάλους, η κοινωνία στις εξέδρες (του σαλονιού της) ζητωκραύγαζε. Οία η ‘απεργία’, τοιάδε κι η κοινωνία. Υπάρχει εδώ κρυμμένο ένα οιονεί «μαζί τους δείραμε, μαζί τους γδύσαμε». Πρώτα υπάρχει η συναίνεση των πολλών, μετά έρχεται το ξεσάλωμα και μετά η κοινωνία συνειδητοποιεί και δαγκώνει τα χείλη της και αυτομουτζώνεται. Όταν μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια, την πρώτη μέρα. Και μετά, αργούσαμε δραματικά να καταλάβουμε τι παίζει, να διαβάσουμε το δέον. Και όταν ξυπνούσαμε ήταν πάντα πολύ αργά… Όσο είμαστε βυθισμένοι στο σκότος του λαϊκισμού αυτό είναι αναπόδραστη πραγματικότητα.

Μπορεί να το έχουμε συνηθίσει το τέρας, να θεωρούμε αυτονόητο το να είμαστε σφιχταγκαλιασμένοι μαζί του. Ό λαϊκισμός επέβαλε τα βλακώδη ‘δημοκρατικά’ ήθη, που θεωρούν ότι είναι προοδευτικό να φασίζουμε και αντιδραστικό να αντιστεκόμαστε στον φασισμό. Στον φασισμό της ολοσχερούς ακύρωσης των λέξεων, των εννοιών, του ορθού λόγου, η οποία αποδιοργανώνει ολοκληρωτικά τη δημόσια σφαίρα με την επικράτηση του Τρελοκομείου της Αυτοδικίας. Στο κυρίαρχο Ποικιλόχρουν Ακροδεξιό Φαινόμενο (Π.Α.Φ.), που έφερε τη Χρεωκοπία. Και έχει ακόμα το Π.Α.Φ. μακρύ δρόμο να διανύσει, ώσπου να ολοκληρώσει το έργο του, να διαλύσει εντελώς το λαό και την πατρίδα. Δεν το βλέπουμε; Έστω και αργά, έστω και τώρα, ας συνέρθουμε, σιγά σιγά, ας μαζέψουμε τα κομμάτια μας και ας οικοδομήσουμε βασανιστικά, χαλαρά, υποψιασμένα και προσεκτικά μια νέα καλύτερη κοινωνία, μια νέα καλύτερη πατρίδα.

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Η ηθική και η "αισθητική" της απεργίαςΝάστος 31-01-2013 13:30
Οι απεργίες φταίνε... όχι οι τράπεζίτες... όχι οι τοκογλύφοι... όχι οι γύπες των funds! Ο αγρότης σου τρώει το ψωμί βλάκα! Ο εργαζόμενος στο μετρό σ' εμποδίζει να πας στη δουλειά σου, και γι αυτό σ' απολύουν και δεν βρίσκεις άλλη, χαζέ.
Μια χαρά παίζουν τον ρόλο τους κι ο συγγραφέας και η "εφημερίδα" του: Έτσι ήταν πάντα. Οι παπούδες τους στη κατοχή γράφαν για τους ανόητους που αντιστέκονταν κάνοντας σαμποτάζ, και υποφέρει ο απλός κόσμος από τα δικαιολογημένα αντίποινα της προσβεβλημένης γερμανικής μηχανής...
 
 
#2 Η τραμπάλα...Απόστολος Ν. Σοφιανός 31-01-2013 15:02
«Κοιτάζω αυτό το σύστημα, και επιφανειακά
μου φαίνεται γνώριμο, αλλά όχι και
ο μηχανισμός του! Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω
και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν
στους κάτω: ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι
επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι
κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω.
Κάτι που μοιάζει με δρόμο, αλλά δεν είναι δρόμος.
Είναι μια σανίδα. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα.
Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Ολο αυτό το σύστημα
είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται
η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω
κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω
και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. Οι επάνω
δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους
κι ανέβαιναν. Επομένως, αυτοί επάνω
θέλουν, να κάθονται οι άλλοι κάτω
αιωνίως και να μην ανεβούν ποτέ επάνω.
Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω
για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα. Ετσι είναι οι τραμπάλες.
(...)
Τους κάτω όμως τους κρατάνε κάτω
για να μείνουν επάνω οι επάνω.
Η ποταπότητα αυτών επάνω δεν έχει μέτρο.
Ακόμα κι αν βελτιώνονταν, σε τίποτα
δεν θα ωφελούσε, γιατί είναι άψογο
το σύστημα που έχουν κατασκευάσει:
Εκμετάλλευση και αταξία: κτηνώδες και συνεπώς
ακατανόητο.
(...)
Και αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά,
μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον κι αυτόν και σπάστε του
το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο
η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία, μόνο
οι άνθρωποι ωφελούν όπου υπάρχουν άνθρωποι»
( Από την Αγ. Ιωάννα των Σφαγείων του Μπ. Μπρέχτ)
 
 
#3 ΑΠ: Η ηθική και η "αισθητική" της απεργίαςSimon 31-01-2013 15:48
κ. Ναστο
προφανως ΑΥΤΟ ηταν το νοημα του αρθρου. οτι οι ανεργοι δε βρισκουν δουλεια εξαιτιας των απεργιων.
ΑΥΤΟ αυτο ακριβως. αυτο καταλαβατε αρα σιγουρα αυτο ηταν! (θα μπορουσα να σας αποκαλεσω και "ηλιθιε" αλλα λεω να σας αφησω μονο σας στην τρυπα)

βαζουμε στο ιδιο σακκουλι συνταγμα, παρανομια, απεργια, καταχρηση "εξουσιας", συνδικαλισμους του πρωκτου, καταληψη ΔΗΜΟΣΙΩΝ (δηλαδη δικων μου!!!) αγαθων και εγκαταστασεων, τα ανακατεουμε με μη-επιχειρηματα και εχουμε ενα υπεροχο πιατο συγχυσης, φωνων και, κυριως, παραβατικοτητας.
αν βαριεστε να διαβαζετε μεγαλα κειμενα (πιθανον) θα σας βοηθουσε να διαβαζατε μονο το "Έκτοτε όποιος Γιάννης είχε πρόβλημα με τον Γιώργο, έβαζε ένα μαχαίρι στον λαιμό του Νίκου" του παραπανω κειμενου μπας και καταλαβατε τι γινεται γυρω σας.
και επειδη ανηκω και εγω στους "Νικους" (οπως και η πλειοψηφια αυτων που ακομη δε φωναζουν), θα σας παρακαλουσα να προσεχετε που βαζετε το μαχαιρι σας εσεις οι "Γιαννηδες"...
 
 
#4 Για την ηθική και ¨αισθητική¨της ευέλικτης(;) και σύγχρονης(;) σκέψης.Απόστολος Ν. Σοφιανός 31-01-2013 18:23
¨Αλλά και στη χώρα που αν πεις κουβέντα για τους (ακόμη προνομιούχους έναντι των υπολοίπων) δημοσίους υπαλλήλους που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατακρεουργημέν η σου ζωή, ακούς το θεόσταλτο "θέλουν να μας κάνουν να φαγωθούμε μεταξύ μας".(Απόσπασμα από το άρθρο του Α. Μαδεμτζίδη)
Σύμφωνα με αυτό, σωστά οδηγήθηκε συμπολίτης μας στην ΑΝΏΝΥΜΗ καταγγελία εκπαιδευτικού στην αρμόδια Θεσμική Επιτροπή επειδή συμμετέχει σε μουσικό συγκρότημα πέρα από τη απασχόλησή του στην εκπαίδευση... και αυτό ονομάζεται προάσπιση θεσμών και αξιών για ένα ευνομούμενο κράτος... έτσι λοιπόν θα πρέπει να επανατοποθετήσο υμε το στόχο μας και να καταγγέλλουμε με σθένος και όποιους ακόμα εργάζονται -στον δημόσιο η ιδιωτικό τομέα- με καθεστώς Συλλογικών Συμβάσεων μιας και οι περισσότερες Συμβάσεις έχουν καταργηθεί προκειμένου να επέλθει επί τέλους η ποθητή ανάκαμψη και η πολυσυζητημένη Τάξη...
OTEMPORA O MORES...
 
 
#5 ΑΠ: Η ηθική και η "αισθητική" της απεργίαςΤόλης Βουρβουτσιώτης 31-01-2013 18:38
@Νάστος
Έχεις δίκιο φίλε μου: αυτοί φταίνε, κι όχι οι απεργίες, οι αγρότες κι οι εργαζόμενοι στο μετρό. Αλλά πως τους πολεμάς όλους αυτούς διεκδικώντας συντεχνειακά δικαιώματα και εμποδίζοντας όλους τους υπόλοιπους στη μάχη για επιβίωση? Τι ζημιά τους κάνει πχ μία μέρα χωρίς μέσα μεταφοράς? Μέσα και λογικές μιας κάστας συνδικαληστών που ανήκουν σε προηγούμενα εξελικτικά είδη που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί πριν από τους δεινόσαυρους. Αν κατέβαζαν τους σειρμούς έβαζαν τον κόσμο δωρεάν μέσα και καλούσαν τους πολίτες να περιφρουρήσουν αυτήν την απεργία, θα είχαν ένα ανθρωπινο τοίχος να τους υπερασπίζει ...
@ Απόστολος
Πολύ σε χαίρομαι... Πόσο να σε παρακαλέσω για να έχω στ site κάτι δικό σου??? Πόσοοο??
@Simon
Οι απεργίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, οι καταλήψεις είναι μορφή αγώνα κι οι αγώνες δεν είναι ποτέ παραβατικοί! Πίσω από τους συνδικαληστές με τους οποίους δικαίως τα έχεις, υπάρχει ένας μικρός ή μεγάλος αριθμός εργαζομένων που βάλεται και προσπαθεί να επιβιώσει, όπως εγώ κι εσύ. Δεν είναι καιρός να προβάλουμε τις διαχωριστικές γραμμές μας, αλλά -γνώμη μου- τα υπέρογκα κοινά και συσσωρευμένα προβλήματα επιβίωσης. Εκτός αν έχεις το μαγικό ζωμό ωστε να λύσεις το -κοινο- πρόβλημα μόνος σου (οπότε θα σε παρακαλούσα να μου δώσεις κι εμένα λίγο γιατι δεν την βγάζω :) )
 
 
#6 Να 'μαι κι εγώ! (στο στυλ του Τόλη)Αντώνης Μαδεμτζίδης 31-01-2013 19:14
@Νάστος
Δεν κατάλαβα αν τα "βλάκα" και "χαζέ" απευθύνονται σε μένα ή όχι ( μήπως τελικά είμαι; ), αλλά και να συμβαίνει αυτό, καταλαβαίνεις πως δε χρήζει(ς) απάντησης.

@Simon
Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με το κείμενό σου. Αλλά ας μη δυναμιτίζουμε τις καταστάσεις με "Γιάννηδες" και "Νίκους". Η τήρηση του Συντάγματος, ασχέτως συντεχνιακής ομάδας, αρκεί.

@Φίλιππος
Ωραιότατο το πρώτο κείμενο. Ωστόσο, αγαπητέ, πιστεύω πως κάνεις άλμα λογικής στο δεύτερο. Δεν προκύπτει από τη φράση μου (άλλωστε, το λέω και τώρα, ξεκάθαρα) πως εξομοιώνω μια ανώνυμη καταγγελία για συμμετοχή δασκάλου σε γκρουπάκι (συγχώρεσέ με, δεν το ξέρω καν το θέμα) με έναν δημ. υπάλληλο που κλείνει το Μετρό (μου) (χρεώνοντάς με, με ταξί που θα μου κοστίσει περισσότερο από το μεροκάματό μου), ή δε μαζεύει τα σκουπίδια (μου), ή κλείνει τον Παιδικό σταθμό (μου) (χρεώνοντάς με, με babysitter που θα μου κοστίσει περισσότερο από το μεροκάματό μου) επειδή π.χ. από τα 1200€ πήγε στα 900€ όταν ο βασικός μισθός είναι στα 480€!!!
Δε λέω, να πάμε όλοι προς τα πάνω. Μακάρι να παίρνουμε όλοι 1500€ (ίσως επί ΣΥΡΙΖΑ να συμβεί)! Αλλά ως τότε, με απλά καθημερινά παραδείγματα, ΠΑΡΑΝΟΜΕΙΣ φίλε μου απεργέ, καταστρατηγώντα ς το Σύνταγμα, εις βάρος μου, θέλοντας (θεωρητικά) να τιμωρήσεις το κράτος.

Βρες άλλον τρόπο. Και αν δε βρεις, λυπάμαι, αλλά αδιαφορώ. Καλώς ήρθες στον κόσμο του υπάλληλου γραφείου, του υπαλληλου κομμωτηρίου, καφετέριας, ασφαλιστικής εταιρίας, courier (κλπ.) αλλά και ΟΛΩΝ των Ελευθέρων Επαγγελματιών!! ! Για τους οποίους (ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ) αδιαφορείς κι εσύ!

@Τόλη
Οι απεργίες είναι όντως συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα (και συγχωρέστε με αν δε γνωρίζω καλά το θέμα).
Αλλά που (συνταγματικά); Επάνω στο πεζοδρόμιο; Ή κάτω στο οδόστρωμα;
Και ως που φτάνει αυτή η ελευθερία απεργίας Μέχρι να "καβαλήσει" τη δική μου ελευθερία εργασίας;
Και ποιος έχει δικαίωμα κατάληψης; Όποιος έχει π.χ. τα κλειδιά της ΔΕΗ; Ή μήπως μπορώ κι εγώ ο δυστυχής ιδιωτ. υπάλληλος/ελεύθ ερος επαγγελματίας/ά νεργος κλπ. να κατεβάσω το γενικό γιατί "έτσι γουστάρω" (σύμφωνα με το "κατά Φωτόπουλο" ευαγγέλιο);
Όλα έχουν τα όριά τους. Κι επειδή, για τον καθένα μας αυτά τα όρια είναι διαφορετικά (αναλόγως με τα βιώματα, πεποιθήσεις, κοινωνική τάξη κλπ.) υπάρχει μια απλή διέξοδος για να μη γίνουμε ζούγκλα: το γαμημένο Σύνταγμα!!!
(με αγάπη)
 
 
#7 Στους Σίμονς...στους Γιάννηδες... τους Γιώργους...τους ΝικολάδεςΑπόστολος Ν. Σοφιανός 31-01-2013 19:20
Αν είναι κουραστικά... βαρετά.. και τετριμμένα τα μεγάλα κείμενα του Μαρξ...ας φανεί αρκετό να σιγομουρμουρίσο υμε τους στοίχους του Γ. Νεγρεπόντη σε μουσική του Μ. Λουιζου..
Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σε φάμπρικα δούλευαν φτιάχνοντας τανκς
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τανκς

Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
δουλεύαν στον Μπράουν στο Φίσερ στον Κράφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τραστ

Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
ανέμελοι δούλευαν πάντα στα τανκς
ποτέ τους δε διάβασαν Μαρξ
ιδέα δεν είχαν για τραστ και για κραχ

Ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
χωρίσαν σε Μπράουν σε Φίσερ σε Κραφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι ο Κράφτ
εχθροί τάχα γίναν διαλύσαν το τραστ

Και πριν μάθουν τι είπε ο Μαρξ
στρατιώτες τους πήραν στον πόλεμο παν
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ’ τα τανκς

ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
σκεφτήκαν και βρήκαν πως φταίει ο Μαρξ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
ξανάσμιξαν πάλι και φτιάξανε τραστ
 
 
#8 ΑΠ: Η ηθική και ηΤόλης Βουρβουτσιώτης 31-01-2013 19:46
Παράθεση:
@Τόλη
Οι απεργίες είναι όντως συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα (και συγχωρέστε με αν δε γνωρίζω καλά το θέμα).
Αλλά που (συνταγματικά); Επάνω στο πεζοδρόμιο; Ή κάτω στο οδόστρωμα;
Και ως που φτάνει αυτή η ελευθερία απεργίας Μέχρι να "καβαλήσει" τη δική μου ελευθερία εργασίας;
Και ποιος έχει δικαίωμα κατάληψης; Όποιος έχει π.χ. τα κλειδιά της ΔΕΗ; Ή μήπως μπορώ κι εγώ ο δυστυχής ιδιωτ. υπάλληλος/ελεύθερος επαγγελματίας/άνεργος κλπ. να κατεβάσω το γενικό γιατί "έτσι γουστάρω" (σύμφωνα με το "κατά Φωτόπουλο" ευαγγέλιο);
Όλα έχουν τα όριά τους. Κι επειδή, για τον καθένα μας αυτά τα όρια είναι διαφορετικά (αναλόγως με τα βιώματα, πεποιθήσεις, κοινωνική τάξη κλπ.) υπάρχει μια απλή διέξοδος για να μη γίνουμε ζούγκλα: το γαμημένο Σύνταγμα!!!
(με αγάπη)
Το γαμημένο Σύνταγμα έχει καταντήσει κουρελόχαρτο, κι ουχί από τους κάθε είδους απεργούς. Δεν υπάρχει άρθρο που να μην έχει καταστρατηγηθεί τα τελευταία 3 χρόνια, με τελευταία την επιστράτευση των μετρατζήδων.
Η καάληψη είναι μορφή αγώνα. Αν λοιπόν σαν ιδιωτικός υπάλληλος με την συντεχνεία σου αποφασίσετε να καταλάβετε τα γραφεία της ΔΕΗ και να ρίξετε τους διακόπτες, τότε ναι μπορείτε να το κάνετε. Με την ίδια ευκολία -αν και με διαφορετική επικινδυνότητα- που μπορείτε να καταλάβετε την εφορία, την νομαρχία, το υπουργείο.
Το ζήτημα κατ΄εμέ είναι να αλλάξουμε τις μορφές αγώνα στοχεύοντας τους πραγματικούς αντιπάλους -ταξικούς τε και μη- αλλά ταυτόχρονα υπηρετώντας τον συμπολίτη ελαφρύνοντας όπου έχουμε την δυνατότητα το φορτίο που κουβαλάει... Να μου συγχωρείς την τάση προς την "παραβατικότητα " που λέει κι ο φίλος Simon αλλά απ' το να κατεβάσω τους διακόπτες ως ΔΕΗτζής, προτιμώ να σβήσω απ΄τα pc τους λογαριασμούς και τα χρέη των πολιτών, συμβολική κίνηση, έστω κι αν είναι προσωρινό!
 
 
#9 Άλμα;Απόστολος Ν. Σοφιανός 31-01-2013 20:09
ή κλείνει τον Παιδικό σταθμό (μου) (χρεώνοντάς με, με babysitter που θα μου κοστίσει περισσότερο από το μεροκάματό μου) επειδή π.χ. από τα 1200€ πήγε στα 900€ όταν ο βασικός μισθός είναι στα 480€!!!¨¨
Βρες άλλον τρόπο. Και αν δε βρεις, λυπάμαι, αλλά αδιαφορώ. Καλώς ήρθες στον κόσμο του υπάλληλου γραφείου, του υπαλληλου κομμωτηρίου, καφετέριας, ασφαλιστικής εταιρίας, courier (κλπ.) αλλά και ΟΛΩΝ των Ελευθέρων Επαγγελματιών!! ! Για τους οποίους (ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ) αδιαφορείς κι εσύ!¨
Δεν κάνω κανένα άλμα λογικής... το παραπάνω απόσπασμα είναι από το κείμενό σου. Πρέπει ¨ ΌΛΟΙ να εξομοιωθούν στην ¨αναγκαία¨ πραγματικότητα της άνευ όρων εξαθλίωσης(480 Ευρώ μισθός) και σε επιδοματικές συντάξεις σεβόμενοι το Σύνταγμα και τους Νόμους της Αταξικής μας Κοινωνίας.
Άλλωστε σ'αυτούς τους καιρούς το ίδιο βαλόμεθα όλοι...και οι MEGAστάνες και οι Κολασμένοι... και μη ξεχνάς, ότι είμαι στο κόσμο που περιγράφεις... και με λένε Απόστολο
 
 
#10 ΑΠ: Η ηθική και η "αισθητική" της απεργίαςΑντώνης Μαδεμτζίδης 31-01-2013 20:46
Τόλη
Φαντάζομαι το ξέρεις πολύ καλά πως δεν έχουν όλες οι επαγγελματικές τάξεις συντεχνίες. Και σίγουρα δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες "πίεσης". Υπάρχουν δυνατοί και αδύνατοι στην ιστορία, πρέπει να το παραδεχτούμε. Οι συνδικαλησταράδες κάνουν τη δουλειά για την οποία (ακριβο)πληρώνο νται. Και πάντα μου καθόντουσαν στο λαιμό.

Απόστολε
κακώς μου υπογραμμίζεις τα περί 480€ όταν στην επόμενη ακριβώς σειρά γράφω το "Μακάρι να παίρνουμε όλοι 1500€".
Όχι, να μη συμβιβαστούμε! Να παλέψουμε! Όλοι! Όπως μπορούμε! Όχι όμως ο ένας εναντίον του άλλου (αυτό είναι κατάλυση της δημοκρατίας και της ελευθερίας). Και όχι όλοι μαζί! (αυτό είναι προσδόκιμο αλλά ουτοπικό. Διαφορετικά τα "θέλω" και τα "δίκαια" του καθενός).

Ξέρω ότι διαφωνούμε ενδεχομένως (αναφερόμενος και στους δύο Αποστόληδες), αλλά εγώ δε θεωρώ πως "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη". Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του υπαλλήλου, του επιχειρηματία, του ανέργου, της νοικοκυράς. Και επειδή αυτά τα "δίκια" λογικό είναι κάπου να συγκρούονται, Νόμος είναι το Σύνταγμα.
Και είναι στο χέρι μας, αν έχει γίνει κουρελόχαρτο (όπως λέει σωστά ο Τόλης) να πιέσουμε όπως μπορούμε ΑΥΤΟΥΣ που το έκαναν. Και όχι, έχοντάς τους ως άλλοθι, να γίνουμε και εμείς ΣΑΝ κι αυτούς.

Ταπεινά συγγνώμη Απόστολε για το όνομα... ο δαίμων του τυπογραφείου (η γνωστή μαλακία όταν κάνεις λάθη...)
 

2009©Kavalacity.net