Εκτύπωση

Perky, μαρμελάδες και άλλα τιμαλφή

Συγγραφέας: Γιάννης Κανάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Κανάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
Ένα παλιό μου κειμενάκι,μπας και σας κάνω να γελάσετε με μια προηγούμενη κρίση, γιατί η σημερινή δεν (ξε)γελιέται με τίποτα...

Η είδηση του Τσερνόμπιλ και των συνεπειών του, έπεσε σαν πληγή του Φαραώ στη χώρα, που χρόνια (από τη Κατοχή), αναζητούσε λόγο να πανικοβληθεί και να εκτονώσει την συσωρευμένη της υστερία στην εξεύρεση τρόπων επιβίωσης,

Perkyαφού ειδικοί και μη βρήκαν ευκαιρία να τρομοκρατήσουν τους αδαείς πολίτες. Αυτοί, με τη σειρά τους επιστρατεύσανε όλες τους τις δυνατότητες ώστε να επιδοθούν σε ασύλληπτες ακρότητες, γραφικότητες και βλακείες ανταποκρινόμενοι πλήρως στο κάλεσμα των καιρών εκείνων…

Θυμάμαι σαν χθες, την επομένη της είδησης, τις τεράστιες ουρές έξω απ’ τα σουπερμάρκετ. Από το βράδυ στήθηκαν για να εξασφαλίσουν προνομιούχο θέση για το πλιάτσικο που θα ακολουθούσε, κάτι σαν συναυλία των Beatles το 60’ κι όσο πλησίαζε η ώρα που θα άνοιγαν οι πόρτες, ένα βουητό ανυπομονησίας απλωνότανε στη πόλη. Οι παλαιότεροι κοιτούσανε τριγύρω και κουνούσαν το κεφάλι τους όλο νόημα ενώ άλλοι δακρυσμένοι(!!!!) επιδίδονταν σε βαρύγδουπες δηλώσεις:

  • Αχ θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι!
  • Πα πα τι μας περιμένει…
  • Ο θεός να μας φυλάει!
  • Κοίτα ρε τους λαδάδες που δεν ανοίγουνε!!!
  • Τα’ χαμε όλα και γκρινιάζαμε. Τώρα να σας δω που καλομάθατε με τα σέα σας και με τα μέα σας…
  • Ανοίξτε ρε δοσίλογοι!!!!!!!!
  • Εμπρός της γης οι κολασμένοι…(καθένας με το πόνο του…)

Και επιτέλους ανοίγουν οι πόρτες. Το πλήθος χάνει την ψυχραιμία του και ορμά με απίστευτη δύναμη στα ράφια που αδειάζουν στα συγκρουόμενα καρότσια με ταχύτητα φωτός. Λάδια, εβαπορέ γάλατα, κονσέρβες και γενικά φαγώσιμα εξαφανίζονται, ενώ κάποιες γιαγιάδες γεμίζουν τις τσέπες με ελιές!

Φυσικά μέσα στο πανικό αγοράστηκαν πράγματα που δεν θα αγοράζονταν ποτέ, αλλά αυτό διαπιστώθηκε μόνο όταν άνοιξαν στο σπίτι οι σακούλες…

Μεγάλες πλάκες γίνανε και στα ταμεία, όπου ο κάθε πελάτης για να περάσει τις αγορές του απ’ τη μηχανή, να τις ξαναβάλει σε σακούλες, να πληρώσει και να ξαναϊσορροπήσει στο καρότσι ψώνια που φτάνανε τα τρία μέτρα ύψος, ήθελε χαλαρά κανά μισάωρο. Βάλε τώρα που η ουρά δεν είχε τελειωμό, καταλαβαίνεις αν ήσουν τελευταίος πότε θα τελείωνες.

Και βέβαια ο μαζικός παραλογισμός δεν έχει όρια, αφού μετά τον παροξυσμό της μάχης των ραφιών, επέρχεται η ηρεμία της ουράς του ταμείου και σαν να μη τρέχει τίποτα οι μέχρι πρότινος πολεμιστές αναλώνονται σε συζητήσεις για τον καιρό, το ποδόσφαιρο και άλλα ανώδυνα, λες και αφού ψωνίσανε τελείωσε η κρίση, και μόνο σποραδικά ακούς κουβέντες που θυμίζουν την πριν της εισόδου στο κατάστημα κατάσταση, όπως αυτή μεταξύ της ταμία και του ηλικιωμένου πελάτη:

  • Θέλω άλλες είκοσι δραχμές κύριε
  • Έλα βρε σε λίγο τα λεφτά δεν θα χουνε αξία, σαν τότες που για μια ντομάτα ήθελες εφτά εκατομύρια…

Ο πατέρας μου κινήθηκε πιο επαγγελματικά εκείνη την αξέχαστη μέρα και δεν πήγε σε σουπερμάρκετ, αλλά σε αποθήκη χονδρικής με το φορτηγάκι. Αν υπολογίσετε πως στους καλούς καιρούς ψωνίζει ό,τι να’ναι, καταλαβαίνετε τι μας κουβάλησε και μάλιστα σε κούτες. Αναφέρω ενδεικτικά:

  • 4 κούτες μαρμελάδα βερίκοκο
  • 2 κούτες αποσμητική αλοιφή μασχάλης την οποία πέρασε για οδοντόπαστα αφού έτσι την χρησιμοποιούσε μέχρι που το κατάλαβε η μάνα μου που κόντεψε να μείνει απ’ το γέλιο
  • 7 κούτες σερβιέτες με φτερά, ενώ η μαμά μου είχε μπει στην εμμηνόπαυση
  • 3 κούτες οδοντικό νήμα (με την πείνα που θα πεφτε τι θα τα κάναμε?)
  • 2 κούτες γαργάρες που τις πέρασε για σαμπουάν και αναρωτιόταν γιατί ενώ έχει ωραίο άρωμα, δεν αφρίζει
  • 1 κούτα φωτογραφικά φιλμ(!)

Ο κατάλογος θα μπορούσε να γεμίσει σελίδες αφού το φορτηγάκι πηγαινοερχόταν μέχρι αργά το βράδυ, όταν δηλαδή στις βραδινές ειδήσεις εξηγήσανε πως η διαρροή του εργοστασίου είχε ξεκινήσει μήνες πριν οπότε τα τρόφιμα ήταν έτσι κι αλλιώς προσβεβλημένα και δεν υπήρχε κανένα νόημα στο limit up των αγορών τροφίμων της μέρας που τελείωνε…

Και σαν να μην έφτανε που το σπίτι είχε γίνει σαν κοντέϊνερ με τις διασκορπισμένες κούτες να το κάνουν μη βιώσιμο, μέσα στο πανικό της μέρας ξεχάσαμε να δώσουμε στη γιαγιά το καθαρκτικό της και έπαθε πάλι κοπρόλιθο (βαριάς μορφής δυσκοιλιότητα όπου «πετρώνουν» τα κόπρανα και η διαδικασία αποκατάστασης είναι ζόρικη και αηδιαστική). Το καθαρκτικό της γιαγιάς ήταν κάτι σαν μαρμελάδα, το έπαιρνε κάθε πρωί μαζί με κανονική μαρμελάδα πασαλειμμένο σε ψωμί και ήταν τόσο δραστικό που χρειαζόταν μόνο στην μύτη του κουταλιού του γλυκού ελάχιστη ποσότητα για να ενεργήσει στη γιαγιά που είχε και τόσο σοβαρό πρόβλημα. Αφού ήρθε ο γιατρός στο σπίτι και αντιμετώπισε τον κοπρόλιθο μας είπε πως έπρεπε να πάρει μία έξτρα ποσότητα το βράδυ αφού είχε χάσει την πρωινή. Πάει η μάνα μου να πάρει το βαζάκι το καθαρκτικό και το βρίσκει άδειο. Φωνάζει λοιπόν:

- Ρε παιδιά, ποιος έφαγε την μαρμελάδα της γιαγιάς?

Και απαντά ο Ντίνος:

- Τόσες κούτες έφερα ρε Έλλη πάρε μία άλλη…

Μετά από τρεις μέρες συνεχούς και επαναλαμβανόμενης αφόδευσης, κι αφού έβγαλε τους ορούς για την αφυδάτωση, ορκίστηκε να μην ξαναφάει μαρμελάδα στη ζωή του.

Και έτσι έκανε…

Share

Σχόλια  

 
+2 #1 ΑΠ: Perky, μαρμελάδες και άλλα τιμαλφήΑντώνης Μαδεμτζίδης 10-03-2011 15:49
Θα μας σκοτώσεις ρε Κανάκη... θα μας σκοτώσεις... :-)
 
 
#2 Τόσες κούτες έφερα ρε Έλλη πάρε μία άλλη…Νίκος Βουρτζούμης 10-03-2011 20:44
..αυτό είναι γκαντεμιά ρε φίλε.. από τόσες κούτες.. σ΄αυτήν!!!?
Βλέπεις εδώ δεν είχε να αναρωτηθεί γιατί δεν αφρίζει... :-x
 
 
+3 #3 Να'σαι καλά ρε ΚανάκηΒιβή Ελευθεριάδου 14-03-2011 01:53
...είχα να κλάψω από τα γέλια....μα δε θυμάμαι από πότε....???Τώρα να δούμε τι θα γίνει με την απειλή της πτώχευσης στην Ελλάδα...Κυκλοφ ορεί ακόμα η perky???
:lol:
 
 
+3 #4 ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ !ΕΥΓΕΝΙΑ ΤΣΟΜΠΑΝΟΠΟΥΛ 20-03-2011 23:30
Νιώθω... σαν να είμαι εκεί και να μας το αφηγείσαι δίπλα στη Θάλασσα,πίνοντα ς ουζάκι !!! Να σαι καλά Γιάννη μου! Κρατάω την κοιλιά μου απ ΄τα γέλια !!! Έχω διαβάσει όλα σου τα άρθρα και περιμένω με ανυπομονησία και άλλα..... Πολλά φιλιά!!!
 

2009©Kavalacity.net