Εκτύπωση

Η παντελονόφουστα

Συγγραφέας: Γιάννης Κανάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Κανάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(10 ψήφοι, μέση τιμή 4.90 από τα 5 αστέρια)
mid_term_exams

Λίγο πολύ, οι περισσότεροι έχουμε βιώσει εκείνο τον «γόρδιο» κόμπο στο λαιμό που προκαλούν οι εξετάσεις, σε αντικείμενο που μας είναι απολύτως άγνωστο, πόσο μάλλον όταν το εν λόγω είναι μαθηματικά και η σχέση του εξεταζόμενου με το θέμα ομοιάζει με τη σχέση του Στυλιανού Πατακού με τον υπαρκτό Σοσιαλισμό.

Και άντε να γράφεις κάνα θεωρητικό, οπότε όλο και αυτοσχεδιάζεις καμιά παπαριά για να μην παραδόσεις λευκή κόλλα, αλλά στα μαθηματικά όσο ευρηματικός και να’σαι, εγκαταλείπεις, εκτός κι αν ο φύτουλας από μπροστά, σου πασάρει καμιά άσκηση και γλιτώσεις την απόλυτη γελοιοποίηση. Εξεταστική λοιπόν και ο γράφων καλείται να ξεπεράσει την εντυπωσιακή άγνοιά του για τις διαφορικές εξισώσεις, πράγμα αδύνατον αφού οι μαθηματικές μου γνώσεις περιορίζονται στην ύλη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης

και μάλιστα με σημαντικά κενά!

Εξετάσεων συνέχεια
Μιας και βρισκόμαστε στη μέση των Πανελλαδικών και με αφορμή το άρθρο της καλής μου φίλης Ζωής, είπα να γράψω και γω μια δική μου εμπειρία για τις εξετάσεις. Καλό κουράγιο...

Τώρα θα μου πείτε, ευλόγως, τι δουλειά είχα να γράφω τέτοιο μάθημα και πως έφτασα ως εκεί, αλλά το ίδιο αναρωτιούνται μέχρι σήμερα και οι λοιποί συνεξεταζόμενοι που προέρχονταν από την τότε «τρίτη δέσμη» και καλούνταν, επειδή κάποιου ηλιθίου του καρφώθηκε σώνει και καλά ότι με τα μαθηματικά ακονίζεται το μυαλό μας, να εντάξει στην ύλη μιας παντελώς άσχετης με το συγκεκριμένο αντικείμενο σχολής, το  εν λόγω μάθημα . Περιττό να πω πως πολλοί το χρωστάν ακόμα και πέρασαν αισίως από τότε 19 χρόνια. Έπρεπε λοιπόν για να περάσω απαραιτήτως να διαβάσω θεωρία (40%) και να παλέψω το υπόλοιπο 10% με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, μήπως και τελικά γίνει κάνα θαύμα και δεν κοπώ…

Νάμαι λοιπόν να αποστηθίζω επί μέρες τελείως ακατανόητα πράγματα και η μεγαλύτερη μου αγωνία δεν ήταν αν θα θυμηθώ για να γράψω, αυτό το είχα εξασφαλίσει, αλλά αν θα καταλάβω ποιά είναι η ερώτηση… Ελπίζοντας λοιπόν πως στη θεωρία θα γράψω άριστα απευθύνομαι στη ... Μ (φίλη και κουμπαρα μου τώρα πια) που τα κατείχε και την παρακαλώ να μου δείξει μερικές ασκήσεις «sos» για να τις αποστηθίσω φυσικά κι αυτές μπας και ξεκωλιαστώ, πράγμα στατιστικά αδύνατο όπως αποδείχτηκε μόλις μας μοίρασαν τα θέματα.

Παραμονή λοιπόν της εξεταστικής και απαγγέλω το βιβλίο με το νι και με το σίγμα, όπως ακριβώς ο μπαμπάς μου τραγουδά με απόλυτη ακρίβεια και αξιοθαύμαστη προφορά παλιά Ιταλικά τραγούδια χωρίς να καταλαβαίνει γρι! Από το μεσημέρι έχω εγκατασταθεί στης Μ το σπίτι και καλά για να με ξεστραβώσει, η οποία για πολλοστή φορά έχει μαγειρέψει για να με ευχαριστήσει, ένας θεός ξέρει γιατί, την σπεσιαλιτέ της : κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδα και πατάτες φούρνου .Την ίδια συνταγή, σε ειδικές φυσικά περιστάσεις, μαγειρεύει μέχρι σήμερα, μάρτυρας ο Χ, ο άντρας της! Υποθέτω πως τις άλλες μέρες παραγγέλνουν απέξω.

Στο μεταξύ χιονίζει μανιωδώς και μας ενημερώνουν από τη γραμματεία της σχολής πως εάν συνεχιστεί η κακοκαιρία και έχει χιόνι στους δρόμους, η εξεταστική μεταφέρεται στην αντίστοιχη μέρα της επόμενης εβδομάδας, γεγονός που μου προκαλεί μια αισιοδοξία ως ενδεχόμενο αφού θα χω μια ολόκληρη εβδομάδα μπροστά μου να αποστηθίζω, αυξάνοντας τις ελάχιστες με τα παρόντα δεδομένα πιθανότητές μου να περάσω, και να τρώω κοτόπουλο.

Μέσα στα πλαίσια της βεβαιότητας πλέον της αναβολής της εξεταστικής αφού η Ε.Μ.Υ. δια του ραδιοφώνου ενημέρωνε συνεχώς πως ύφεση δεν προβλέπεται για τα επόμενα δύο εικοσιτετράωρα συστήνοντας μάλιστα αποφυγή κάθε μετακίνησης, πλακωνόμαστε και στα κρασιά, τραβάμε και μια καραϋπναράκλα και ξυπνάμε κατά τις εφτά το απόγευμα απ΄το κρύο γιατί τελείωσε το πετρέλαιο στη σόμπα .Έξω έχει ίσα με μισό μέτρο χιόνι . Τσακώνω ένα μπετόνι, πάμε με τη Μ στο βενζινάδικο και αφού ήταν στο δρόμο μας, μπουκάρουμε και σ’ένα μπαράκι για κάνα τρίωρο, γινόμαστε τελείως λιάρδα, μας τελειώνουν τα λεφτά και την «κάνουμε» με θεαματικά οχταράκια που κρατάν μέχρι την εξώπορτα του μπαρ, όπου για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου ξεσουρώνω σε κλάσματα δευτερολέπτων! Έχει βρέξει και λιώσαν τα χιόνια, οπότε σε λίγες ώρες γράφουμε!!!

Με το μπετόνι να βαροκοπάει ανά χείρας, «ξεχύνομαι» ως άλλος Κεντέρης να κερδίσω δευτερόλεπτα μελέτης, η άλλη να τσιρίζει από πίσω μου: μην τρέχεις έτσι ρε μ@#&κα Κανάκη και γω να απαντώ: γ@^ώ την Ε.Μ.Υ. σου και το ραδιόφωνό σου και το κοτόπουλό σου!

Επιτέλους φτάνουμε στο σπίτι όπου τη σιωπή του πολικού ψύχους σπα το κροτάλισμα των δοντιών της συγκατοίκου της Μ, η οποία στο μεταξύ είχε γυρίσει λίγο αφότου είχαμε φύγει εμείς για να ζεστάνει το κοκαλάκι της… Απλώνουμε τα βιβλία στο τραπέζι ανάβουμε τη σόμπα και επιχειρούμε να καλύψουμε τον έτσι κι αλλιώς ελάχιστο χρόνο που είχαμε και χάσαμε κωλοβαρόντας, αδίκως, πλέον, και ματαίως αφού ως γνωστόν οι πεθαμένοι δεν κλάνουν! (Ντοστογιέφσκι!)

  • Πάλι υπερχείλιση έκανε η κωλόσομπα και βρωμοκοπάει πετρέλαιο γρύλισε τσαντισμένη η μαθηματική μου προγυμνάστρια !
  • Ρε συ, δεν βρωμάει η σόμπα, ο Κανάκης βρωμάει αποκρίθηκε με ένα απεχθές βλέμμα η μέχρι πρότινος παγωμένη Σ! (η συγκάτοικος)
  • "Τι λες μαρί, πάλι πλάκωσες τα lexotanil?" λέω εγώ…
Κι όμως! εγώ βρωμούσα! Η τάπα του μπετονιού δεν έκλεινε καλά και έτσι όπως έτρεχα σαν τρελός λούστηκα το μισό περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα είχα γίνει άχρηστος και γω και τα ρούχα μου με τα οποία ήταν αδύνατο να πάω την άλλη μέρα πρωί-πρωί να γράψω, αλλά ούτε και τώρα μπορούσα να πάω ν’αλλάξω γιατί σε όποιο ταξί ή λεωφορείο και να μπαινα θα με κατέβαζαν στα 5 μέτρα!
  • Άσε θα σε βολέψω με κάνα τζιν δικό μου, καμιά φαρδιά μπλούζα, θα σου δώσω τα σπορτέξ και θα βολευτείς είπε η Μ. Συγκεντρώσου τώρα στο μάθημα! ...και αποκοιμηθήκαμε σε δύο λεπτά!!!

Ένας λαμπρός ήλιος μας ξύπνησε επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά τις μετεωρολογικές προβλέψεις (sic) αποκαλύπτοντας την ολοκληρωτική καταστροφή του ολοκαίνουργιου πουπουλένιου μου μπουφάν που καθώς είχε πια στεγνώσει απέκτησε ένα απροσδιόριστο και ανομοιόμορφο χρώμα ενώ βρωμούσε σαν ματωμένη χλαίνη του 40 .

"Να σε δω τι θα φορέσεις" γέλασε η Μ, "που την άλλη την έπιασε η προκοπή κι έβαλε όλα τα τζιν στο πλυντήριο". Και για να μην το κουράζω βγαίνοντας απ’ το σπίτι φορούσα μία μακό μπλούζα ροζ με την Μίνι Μάους, σπορτεξ 38 νούμερο (φοράω 44), άσπρη αθλητική κάλτσα, πράσινο μπουφάν που δεν μου κούμπωνε και μπορντό παντελονόφουστα που έφτανε λίγο κάτω απ’ το γόνατο ενώ παράλληλα τα ξαναφορεμένα απ’ την ιδιοκτήτρια ρούχα σε συνδυασμό με το ότι παρόλο που μπανιαρίστηκα, δεν ξεβρώμισα, ανέδιδαν μια μυρωδιά «La tipa diesel»

Αξιοθρήνητος

Αφού δεν είχε ανοίξει ακόμα το τριώδιο, έγινα φυσιολογικά αποδέκτης ποικίλων σχολίων από γνωστούς κι αγνώστους, άλλοτε χαριτωμένων, πολλάκις προσβλητικών με καλύτερο το: κοπελιά, δικηγόρος είσαι ?(τα τραβεστί κάναν πιάτσα στα δικαστήρια).
"Στο' πα ρε να σε βάψω και λίγο" συμπλήρωσε η Μ και έτσι με την ψυχολογία νικητή μπήκα να γράψω…

Φυσιολογικά σε πέντε λεπτά είχα γράψει θεωρία άριστα και τις υπόλοιπες τρεις και κάτι ώρες εκλιπαρούσα έναν ανοργασμικό, νερντ και σκατόψυχο κρετίνο να μου δώσει μισή άσκηση να περάσω το μάθημα. Τελικά μου’ ρθε από κει που δεν το περίμενα ένα σκονάκι με μια λυμένη άσκηση, ένα τηλέφωνο, και προστυχόλογα που δεν είχε πει ούτε ο Γκουσγκούνης στην καριέρα του. Δεν τόλμησα να γυρίσω να κοιτάξω, αλλά για αρκετό καιρό πήγαινα στη σχολή με τα νώτα κολλητά σε τοίχο.

Α! Το μάθημα το πέρασα…

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Η παντελονόφουσταΑπόστολος Ν. Σοφιανός 19-05-2011 17:03
Νομίζω πως πρέπει να πάρει τη μορφή χρονογραφήματος η συμμετοχή του Κανάκη στην 'εφημερίδα'... και αυτό σημαίνει καθημερινή παρουσία.Το έχει ανάγκη η καλή αυτή ιστοσελίδα. Απόστολος Σοφιανός
 

2009©Kavalacity.net