Εκτύπωση

Όξω οι κλέφτες του Δημοσίου!

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Προμούσας γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
dimosio

Δεν περνάει μέρα που να μην ακούσουμε για ένα νέο σκάνδαλο ή μια απάτη εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει μια στήλη στις εφημερίδες, με τίτλο «το σκάνδαλο της ημέρας»;

Το τελευταίο καιρό επανέρχεται πάλι στο προσκήνιο η υπόθεση της Siemens, μια υπόθεση που θα τραβήξει πολύ ακόμη, αλλά άκρη δεν πρόκειται να βγει. Πριν λίγες μέρες  διαβάσαμε για την απάτη με τα εικονικά ένσημα του ΙΚΑ, χιλιάδες ένσημα που δεν πληρώθηκαν και ούτε θα πληρωθούν ποτέ.  Καλά….« ο κόσμος το ‘χε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι»! Μιλάμε για πολλά  εκατομμύρια ευρώ κι αν συμπεριλάβει κανείς το παράπλευρο κόστος που συνεπάγεται όλο αυτό, όπως εικονικές ασφαλίσεις, κατοχυρώσεις συνταξιοδοτήσεων και  επιδομάτων ανεργίας, αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της ζημίας για το Δημόσιο.Και να ήταν μόνο αυτό; Απάτη  εις βάρος του Δημοσίου με αλόγιστες δαπάνες πολλών εκατομμυρίων σε Νοσοκομεία, Στρατόπεδα και δημόσιες υπηρεσίες. Απάτες εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, με «υπερφορτωμένα» συνταγολόγια, σκάνδαλο για χρηματισμούς γιατρών από πολυεθνική  εταιρία για προμήθεια ορθοπεδικών υλικών σε Δημόσιο Νοσοκομείο. Σκάνδαλο για προμήθειες σε δημόσια έργα, σκάνδαλο για προμήθεια εξοπλιστικών συστημάτων, για υποβρύχια, αεροπλάνα και …….βαπόρια.

Σκάνδαλο, μίζα, απάτη, λέξεις που κοσμούν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων. Όσα βέβαια από αυτά προβάλουν

ανάλογα θέματα, γιατί είναι κάποια κανάλια που δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται επιλεκτικά στην είδηση που θέλουν. Αυτό είναι το τραγικό της ιστορίας, γιατί υπάρχει κι ένα τραγελαφικό στην όλη υπόθεση. Είναι ηρεμία και η μακαριότητα που χαρακτηρίζει την αντίδραση μας. Το αστείο λοιπόν είναι, ότι στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης αντιδρούμε πλέον με πλήρη απάθεια, λες και ακούμε κάτι το συνηθισμένο, κάτι το καθημερινό, σαν το δελτίο καιρού ας πούμε.

Είναι αδιαφορία  ή συνήθεια; Είναι  απογοήτευση ή εγκατάλειψη της μάχης; Αλλά για πια μάχη μιλάω, αφού είναι ελάχιστοι πλέον αυτοί που αντιδρούν, που υψώνουν μια φωνή, έστω ένα «….όξω οι κλέφτες του Δημοσίου!» Οι μόνοι που αντιδρούν είναι οι συντεχνίες και τα «κλειστά επαγγέλματα», μην τυχόν και θιγούν τα κεκτημένα τους, μην χάσουν τη πίτα. Αρκεί να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους, κατά τα άλλα δεν πα’ να καεί ο κόσμος. Κάπως έτσι λοιπόν αρχίζει η συναλλαγή, κάπως έτσι βγαίνει ο άλλος και σου λέει «..μαζί τα φάγαμε».

Θα μου πεις τώρα κι αν βγει κάποιος και φωνάξει « όξω οι κλέφτες του Δημοσίου» κάτι τρέχει στα γύφτικα. Είναι όμως μια αντίδραση κι αυτή, ασθενής, αλλά είναι αντίδραση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί, το πρόβλημα είναι αν καταλαβαίνει τι φωνάζει. Αλήθεια ποιος είναι ο κλέφτης και ποιος είναι το Δημόσιο; Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε πει  τη λέξη Δημόσιο; Άπειρες! «Θα διοριστεί στο δημόσιο», «θα πληρωθεί από το δημόσιο»,   «δημόσιο χρέος», «δημόσιο ταμείο», «δημοσία δαπάνη» και ούτω καθεξής. Πόσες φορές αλήθεια έχουμε αναλογιστεί ότι αυτό το ρημάδι το Δημόσιο είμαστε εμείς, εσύ κι εγώ. Πόσες φορές έχουμε συνειδητοποιήσει ότι εμείς είμαστε αυτοί που χρεωνόμαστε, εμείς είμαστε αυτοί που πληρώνουμε. Δυστυχώς αυτή ήταν η αλήθεια, «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει», αυτή αν θέλεις ήταν η λογική μας , «…να φάω εγώ κι ας φάει κι ο άλλος, τι με νοιάζει» ή « ας διοριστώ εγώ κι ας ψηφίσω αυτόν, τι με νοιάζει» κι άπαξ και διοριστεί μετά, « ας πέφτει ο μισθός και τι με νοιάζει, ας δουλέψει ο άλλος». Μπροστά λοιπόν στο συμφέρον φτάσαμε στην απαξίωση του Δημοσίου, καταλήξαμε στον ευτελισμό της έννοιας του. Γι’ αυτό δεν κατάλαβε κανείς μας ποιο είναι το Δημόσιο. Εδώ δεν καταλάβαμε ποιος είναι ο κλέφτης, δεν συνειδητοποιήσαμε ότι κλέφτες είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς που ξεζουμίζουμε το δημόσιο εδώ και χρόνια, εμείς που το έχουμε χρεώσει με αλόγιστες δαπάνες, που αποφεύγουμε να φορολογηθούμε, που το έχουμε φορτώσει με τεμπέληδες και μη παραγωγικούς υπαλλήλους. Θα μου πεις και με το δίκιο σου δηλαδή, για στάσου ρε φίλε, το ίδιο είναι αυτό με τα εκατομμύρια που καταχραστήκανε και βγάλανε κάποιοι στην Ελβετία; Αν είμαι εγώ κλέφτης αυτοί τι είναι; Σωστά υπάρχει διαφορά, όσον αφορά το ποσό! Όσον φορά όμως τη πράξη, το κίνητρο, τη πρόθεση, είναι το ίδιο. Άλλωστε ο καθένας σε αυτή τη χώρα έκλεβε όσο μπορούσε, όσο του επέτρεπαν οι γνωριμίες του και η θέση που κατείχε. Κάτι μου λέει λοιπόν, για να μην πω ότι έχω τη πεποίθηση πως πολλοί από αυτούς που δικαίως διαμαρτύρονται τώρα, αν ήταν στην θέση αυτών, θα κάνανε τα ίδια.  Εμείς λοιπόν είμαστε οι κλέφτες, εμείς είμαστε και το Δημόσιο. Μπορεί να ακούγεται πικρή, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές, εθελοτυφλούμε λέγοντας πως μας φταίνε πάντα οι άλλοι. Εμείς φταίμε, εμείς είμαστε  υπαίτιοι για αυτή τη κατάσταση και όχι μόνο οι πολιτικοί και οι ψηλά ιστάμενοι. Μη ξεχνάτε ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι ο καθρέφτης μας, άλλωστε αυτούς εμείς τους ψηφίζουμε εδώ και χρόνια. Πότε άσπρο πότε μαύρο, «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε συνεχώς τα ίδια πρόσωπα στη βουλή, τους ίδιους ανθρώπους στις ίδιες εξεταστικές, να ακούμε συνεχώς τις ίδιες μπαρούφες, να παρακολουθούμε τις ίδιες παρωδίες και να γινόμαστε μάρτυρες μια διαρκούς συγκάλυψης των σκανδάλων. Και μετά παραπονιόμαστε που μας κλέβουν, φυσικό δεν είναι; Εμείς τους ψηφίζουμε  ή αν θέλετε εμείς συναλλασσόμαστε μαζί τους. Μη σας ξενίζει η έκφραση! Δυστυχώς όταν κάποιον τον ψηφίζεις για να σε διορίσει, είναι συναλλαγή, όταν τον λαδώνεις για να γίνει η δουλειά σου στην Πολεοδομία, είναι συναλλαγή, όταν δίνεις το φακελάκι για να χειρουργηθεί ο δικός σου ασθενής είναι συναλλαγή. Κάπως έτσι όμως ξεκινάει η σήψη του Δημοσίου και το χειρότερο είναι, ότι αυτή η σήψη ξεκινάει από εμάς, καταλήγει σε μας και στο τέλος γίνεται παθογένεια.  Κάπως έτσι ξαναβγαίνει  ο άλλος και σου λέει, «..μαζί τα φάγαμε» και δεν μπορείς να πεις τίποτε. Τι να πεις δηλαδή αφού μέσα σου νιώθεις συναίτιος, νιώθεις συμμέτοχος, συνυπεύθυνος. Ξέρεις ότι ανέχτηκες συνειδητά μια κατάσταση, ότι έμμεσα συμμετείχες, ότι συνδιαλέχτηκες προκειμένου να επωφεληθείς κι εσύ.

Άρα μην λέμε ότι για όλα μας φταίνε οι άλλοι, φταίμε πρώτα εμείς και μετά οι άλλοι. Πρέπει πρώτα να κάνουμε την αυτοκριτική μας και μετά να κρίνουμε τους άλλους. Ίσως ακούγεται  αυστηρό ή άδικο για ορισμένους, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια που ξεσκεπάζει τους περισσότερους από εμάς. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι είναι έξω απ’ όλα αυτά, μπράβο τους, αλλά είναι λίγοι, είναι η σταγόνα στον ωκεανό. Πολύ φοβάμαι  όμως ότι πολλοί, αν τους δινόταν η ευκαιρία το ίδιο θα έκαναν.

Μήπως γι’ αυτό δεν αντιδρούμε πλέον στο άκουσμα παρόμοιων ειδήσεων, μήπως γι’ αυτό μένουμε απαθείς; Μήπως επειδή συνειδητά ή ασυνείδητα νιώθουμε συμμέτοχοι; Μήπως τόσα χρόνια σκάβαμε τον λάκκο μας;  Μήπως με τα  χεράκια μας βγάλαμε τα ματάκια μας;

Λυπάμαι που θα το πω…….αλλά είναι κάτι με στενοχωράει περισσότερο! Δυστυχώς αυτή η κατάσταση επιδεινώθηκε και διογκώθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, στα χρόνια της «γενιάς του Πολυτεχνείου».

Αχ! Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις! 

Share

2009©Kavalacity.net