Εκτύπωση

Οικολόγοι «γιαλαντζί»

Συγγραφέας: Γιάννης Προμούσας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Προμούσας γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

mar1Η αλματώδης αύξηση  των τιμών των καυσίμων το τελευταίο καιρό, έχουν οδηγήσει πολλούς καταναλωτές σε αναζήτηση εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Αυτό βέβαια έχει να κάνει κυρίως με  την θέρμανση, γιατί  σε ότι αφορά το καύσιμο κίνησης, δύο είναι οι λύσεις. Η πρώτη είναι μετατροπή του βενζινοκινητήρα σε κινητήρα αερίου και η δεύτερη, η χρήση των ποδιών μας, είτε για ποδήλατο είτε για πεζοπορία, γνωστή άλλωστε και  ως «πεζώ-2».

Η Ελλάδα είναι πλέον, μια από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στο πετρέλαιο. Εξίσου ακριβό είναι όμως και σε άλλες χώρες, όπως στην Δανία για παράδειγμα. Εκεί βέβαια υπάρχει μια βασική διαφορά, όλα τα σπίτια είναι εξοπλισμένα με εγκαταστάσεις  φυσικού αερίου ή με ενδοδαπέδια γεωθερμική θέρμανση. Οπότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για την προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης.

Στη περιοχή μας δεν υπάρχει καμία υποδομή σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, ενώ άλλες εναλλακτικές λύσεις όπως αυτές της

γεωθερμίας ή της ηλιακής ενέργειας δεν έχουν προς το παρόν την επιθυμητή ανταπόκριση. Ευελπιστούμε ότι σύντομα θα υπάρξουν και στην Ελλάδα οι κατάλληλες συνθήκες, οι προϋποθέσεις, αλλά και το επιχειρησιακό περιβάλλον, ώστε να γίνουν ανάλογες επενδύσεις και κατά συνέπεια  αξιοποίηση της γεωθερμικής, αιολικής και ηλιακής  ενέργειας στη χώρα μας.

Άρα τι μένει σε κάποιον που θέλει να κάνει οικονομία στο πετρέλαιο θέρμανσης; Η χρήση του τζακιού ή της ξυλόσομπας και η καύση καυσόξυλων. Ακούγεται καλό, οικονομικό και φιλικό προς το περιβάλλον. Βέβαια οι περισσότεροι από αυτούς που χρησιμοποιούν καυσόξυλα, δεν διακατέχονται από έντονη οικολογική ευαισθησία, απλώς η ακρίβεια, τους έκανε « κατ’ ανάγκη οικολόγους». Θα μου επιτρέψετε βέβαια να έχω τις επιφυλάξεις μου ακόμη και γι’ αυτό. Όχι  ως προς την χρήση καυσόξυλων, αλλά ως προς τον τρόπο που τα προμηθεύονται. Αν η προμήθεια των καυσόξυλων γίνεται από εμπόρους που τα υλοτομούν ή τα προμηθεύονται νομίμως, έχει καλώς. Συμβαίνει όμως πάντα αυτό; Δυστυχώς όχι ! Πολλοί προτιμούν ή μάλλον έχουν το θράσος να κόβουν οι ίδιοι τα ξύλα που χρειάζονται, με ένα παράνομο και αλόγιστο τρόπο.

Αρκεί να κάνει κανείς μια βόλτα σε απομακρυσμένες βουνοπλαγιές γύρω από την Καβάλα. Το θέαμα είναι αποτροπιαστικό, σου προκαλεί ντροπή και λύπη μαζί. Το τελευταίο καιρό, διαπράττεται πραγματικά ένα έγκλημα δίχως προηγούμενο στη χλωρίδα της περιοχής μας. Δέντρα όπως δρυς, πρίνοι και άλλα κόβονται καθημερινά από ανεύθυνους και αδυσώπητους, παράνομους υλοτόμους. Ολόκληρες πλαγιές έχουν αποψιλωθεί και έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές. Αν δεν τους σταματήσει  κανείς τώρα, σε λίγο θα είναι πολύ αργά. Το μέγεθος της καταστροφής θα είναι τεράστιο και μη αναστρέψιμο. Επιπλέον εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος για πρόκληση πυρκαγιάς, το καλοκαίρι. Καθώς οι ασυνείδητοι αυτοί εγγληματίες κλαδεύουν εκεί τα δέντρα που έχουν κόψει, για να ξεχωρίσουν το κορμό από τα κλαδιά. Έτσι οι αποψιλωμένες πλαγιές θα είναι γεμάτες από ξερόκλαδα και φυσικά ο κίνδυνος πυρκαγιάς θα είναι πολ΄'υ μεγάλος, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Εύλογα γεννάται ένα ερώτημα σε όλους μας, «μα καλά το Δασαρχείο τι κάνει;» Σας πληροφορώ ότι το τηλέφωνο της εν λόγω υπηρεσίας, δέχεται πολύ συχνά κλήσεις από πολίτες που καταγγέλλουν τέτοιου είδους περαστικά. Κι όμως δεν κουνιέται φύλλο, δεν βγαίνει έξω ούτε ένας υπάλληλος, έστω να δείξει το μπόι του. Ξέρετε ποιος είναι ο λόγος; Είναι πράγματι αστείο! Δεν έχουν βενζίνη για να κινήσουν τα οχήματα της υπηρεσίας. Κατά συνέπεια αυτά μένουν καθηλωμένα  έξω από τα γραφεία και οι υπάλληλοι αραγμένοι μέσα στα γραφεία. Το πρόβλημα έγινε ακόμη μεγαλύτερο μετά τις μαζικές συνταξιοδοτήσεις υπαλλήλων και τις περικοπές -όπως ανακοίνωσε η κυβέρνηση- στις προσλήψεις, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει στο Δασαρχείο επαρκές προσωπικό. Τέλος η μεταφορά του Δασαρχείου Καβάλας στην Περιφέρεια Θεσσαλονίκης, δημιουργεί περισσότερες αγκυλώσεις και γραφειοκρατικές δυσκολίες στην γρήγορη λήψη αποφάσεων.

Όλα αυτά οδηγούν σε  αδράνεια και αναλγησία, σε μια αδυναμία να προστατευτούν και να φυλαχτούν τα δάση μας. Η έλλειψη φύλαξης είναι «βούτυρο στο ψωμί» για όλους αυτούς τους αδίστακτους φονιάδες της φύσης, καθώς τους αφήνουν ελεύθερους να δρουν ανεξέλεγκτα και να ασελγούν καθημερινά πάνω στα παρθένα δάση. Έλεος!

Share

2009©Kavalacity.net