Εκτύπωση

Ο πιο σκληρά εργαζόμενος Έλληνας

Συγγραφέας: Γιάννης Προμούσας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Προμούσας γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.83 από τα 5 αστέρια)
mathitis

Έχετε σκεφτεί ποτέ, ποιος είναι αυτός που ξυπνάει καθημερινά στις 7.00 το πρωί, εργάζεται έως τις 14.00, κάνει ένα μικρό διάλειμμα για φαγητό και συνεχίζει την δουλειά του έως τις 12.00 τα μεσάνυχτα... ενίοτε έως τη 01.00 ή τις 02.00;

Σας πληροφορώ λοιπόν, ότι δεν υπάρχει πιο σκληρά εργαζόμενος Έλληνας, από τον μαθητή. Ιδιαίτερα δε αυτόν του Λυκείου. Ας το σκεφτούμε λίγο! Από το πρωί που θα σηκωθεί από το κρεβάτι του για να πάει στο σχολείο, δεν θα σταματήσει, παρά μόνο το βράδυ που θα έρθει η ώρα να ξαναπέσει στο κρεβάτι του. Απασχολείται περίπου ένα οκτάωρο στο σχολείο, ξεκουράζεται το πολύ μια ώρα το μεσημέρι και μετά αρχίζει ο Γολγοθάς. Μελέτη, φροντιστήριο Αγγλικών, πάλι μελέτη, φροντιστήριο Αρχαίων, επιστροφή για μελέτη, φροντιστήριο Μαθηματικών, Φυσικής, Χημείας ή δεν ξέρω τι άλλο και αφού νυχτώσει για τα καλά, επιστροφή στο σπίτι για μελέτη μέχρι

τα μεσάνυχτα. Αν υπολογίσουμε λοιπόν ότι από τις 15.00 έως τις 24.00 είναι 9 ώρες - επιεικώς – και τις προσθέσουμε στις 8 που απασχολήθηκε το πρωί στο σχολείο του, μας κάνουν 17... ναι ΔΕΚΑΕΠΤΑ ώρες εργασίας. Κατά την εξεταστική περίοδο μάλιστα, οι ώρες που αναλώνει ένας μαθητής σκυμμένος πάνω από ένα γραφείο, πλησιάζουν τις 20. Τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες εργασίας δεν υπήρξαν ούτε στον μεσαίωνα.

Ποιος αλήθεια εργάζεται τόσο; Σε ποια άλλη χώρα πολιτισμένη και μη, εξουθενώνεται κατά αυτόν τον τρόπο, χωρίς ουσία και δίχως αποτέλεσμα ο μαθητής; Έχω την αίσθηση ότι πουθενά αλλού! Έχω την βεβαιότητα ότι για ακόμη μια φορά κρατούμε τα σκήπτρα της ηλιθιότητας και φοράμε τον μανδύα του παραλόγου.

Αν ανοίξουμε τώρα το κεφάλαιο Πολιτεία, εκπαιδευτικό σύστημα και τα συναφή, νομίζω δεν θα τελειώσουμε. Άλλωστε δεν θα πούμε και τίποτε το καινούργιο, αυτά τα λέμε εδώ και χρόνια, από τότε που αρχίσαμε το σχολείο, μέχρι που το τελειώσαμε. Το ξέρουν ακόμη και οι πέτρες ότι η Παιδεία μας, από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους , είναι λάθος δομημένη εκ των βάθρων της και στηρίζεται σε σαθρές βάσεις.

Μήπως όμως κι εμείς οι γονείς αντιδρούμε λάθος απέναντι σε όλη αυτή τη γελοιότητα; Μήπως γινόμαστε συμπρωταγωνιστές σε ένα θέατρο παραλόγου; Μήπως με την στάση μας αποδεχόμαστε και συντηρούμε – ακούσια - αυτή τη κατάσταση; Λέω μήπως!

Ξεγελιόμαστε οικτρά αν νομίζουμε ότι θέλουμε το καλό των παιδιών μας, αν θεωρούμε ότι αυτό είναι αγάπη και ενδιαφέρον μέσω του οποίου θα τους εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Τρίχες κατσαρές, κοροϊδεύουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά αυτά. Και καλά εμείς είμαστε κοροΐδα, γιατί ενώ τα βιώσαμε, μυαλό δεν βάλαμε. Τα παιδιά όμως, σε τι μας φταίνε; Ποιος ο λόγος να τα πιέζουμε και να τα τυραννούμε τόσο; Μήπως θέλουμε μέσω αυτών να επιτύχουμε όσα δεν καταφέραμε στα παιδικά μας χρόνια; Ή μήπως νομίζουμε ότι με το να ξοδεύουμε ασύστολα τα χρήματα μας σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, αγοράζουμε την αγάπη τους!

Αν αυτοί που μας κυβερνούν είναι ηλίθιοι (σσ: τστστστσ... ντροπή! ) και θέλουν να μετατρέψουν τα Λύκεια σε Πανεπιστήμια και τα παιδιά μας σε παντογνώστες, προσπαθώντας να τους βάλουν με το ζόρι στο κεφάλι εξειδικευμένες γνώσεις που δεν θα τους χρειαστούν ποτέ, όχι δεν φταίνε σε τίποτε τα παιδιά. Αν θέλουν με αυτό τον τρόπο να τα ωθήσουν – εντέχνως – στα φροντιστήρια για να απασχολήσουν τους ανέργους καθηγητές, δεν φταίνε σε τίποτε οι μεροκαματιαρήδες γονείς που υποχρεώνονται να βρουν λεφτά για να πληρώσουν τα δίδακτρα.

Έχουμε καταντήσει τους έφηβους, αποχαυνωμένα όντα, παιδιά άτονα, αδρανή, δίχως βούληση. Αποδέχονται όλη αυτή τη κατάσταση, δίχως αντίδραση, χωρίς διαμαρτυρία, όχι γιατί είναι πρόβατα, αλλά γιατί έχουν την αίσθηση ότι αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι το πρέπον για την ηλικία τους. Να αναλώνουν δηλαδή,17 έως 20 ώρες το εικοσιτετράωρο στα φροντιστήρια και στο σχολείο.

Είτε το θέλουμε, είτε όχι, οι μαθητές στις μέρες μας, είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες. Μήπως όμως κι εμείς οι γονείς, είμαστε οι πιο σκληροί εργοδότες;

Share

Σχόλια  

 
#1 Ένα σχετικό animationAdministrator 20-05-2011 19:22


Οι μαθητές στη χώρα μας δουλεύουν, σύμφωνα με το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών το πιο σκληρό εργατικό ωράριο. Επτά ώρες καθηλωμένοι στα θρανία του σχολείου, άλλες τρεις με τέσσερις στις καρέκλες των φροντιστηρίων και τουλάχιστον μία με δύο ώρες μελέτη στο σπίτι, περνάνε ένα εφιαλτικό 24ωρο, χωρίς χρόνο να σκεφτούν, να αναρωτηθούν, να παίξουν, να ερωτευτούν. Και το πρόβλημα δεν είναι βέβαια μόνο χρονικό. Τα παιδιά βομβαρδίζονται με μια ανούσια, και ογκώση ύλη, σε ένα σχολείο ανταγωνιστικό και εξετασιοκεντρικ ό, και αποφοιτούν χωρίς να ξέρουν τον κόσμο που τα περιβάλλει, την κοινωνία που ζουν, ούτε καν το ίδιο τουσ το σώμα. Επιπλέον η απουσία ελπίδας - είναι η πρώτη γενιά μετά τον πόλεμο που ξέρει καλά ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της - φορτώνει τα παιδιά με μια πρώιμη απελπισία. Η ταινιούλα αυτή ΄κινουμένων σχεδίων, φτιάχτηκε με ένα "πρωτόγονο" τρόπο animation, χωρίς δηλαδή τη χρήση ειδικού προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκε μόνο η διαδoχή πολλών σκίτσων. Η Coca Cola δεν είναι ¨βέβαια "σπόνσορας", είναι μέρος του προβλήματος.
 

2009©Kavalacity.net