Εκτύπωση

Βίος και πολιτεία του Νεοέλληνα

Συγγραφέας: Γιάννης Προμούσας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Γιάννης Προμούσας γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

kartesΠεράσαμε καλά δεν λέω, φάγαμε, ήπιαμε, αγοράσαμε…. !! Αλήθεια όμως, τι από όλα αυτά που απολαύσαμε μας απέμεινε ; Τι στα αλήθεια μας προσέφερε αυτός ο ψεύτικος πλούτος που ζήσαμε; Γιατί όπως  έλεγε και ο θυμόσοφος Καραγκιόζης, «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε».

Νομίζω λοιπόν, πως κάπως έτσι συνέβη και με εμάς. Αναρωτηθήκαμε ποτέ, τι προσέφερε η πλασματική ευμάρεια και ο απότομος πλουτισμός στους Νεοελλήνες της τελευταίας εικοσαετίας; Καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια ολόκληρη γενεά μη παραγωγικών ανθρώπων που βολευόταν στο εύκολο χρήμα, μια γενεά Ελλήνων που μπορούσε  να αποκτήσει σχετικά εύκολα ότι αγαθά ήθελε, υλικά και μη. Καταφέραμε να «τελειοποιήσουμε» ένα σύστημα κρατικοδίαιτο, με ένα στρατό δημοσίων υπαλλήλων και ένα ιδιωτικό τομέα τραπεζοδίαιτο, που αποσκοπούσε στο εύκολο και γρήγορο χρήμα χωρίς σοβαρές επενδύσεις. Καταφέραμε να γαλουχήσουμε μια γενιά νέων ανθρώπων, χωρίς στόχους, δίχως οράματα, μια γενιά απογοητευμένων παιδιών που τώρα κοιτούν πίσω και φτύνουν, αλλά κοιτούν μπροστά και φοβούνται.

Όλο αυτό τον καιρό, ζούσαμε σε ένα μαγικό γυάλινο κόσμο όπου ο καθένας μας μπορούσε να αποκτήσει σχεδόν ότι ήθελε, αγνοώντας βέβαια για τις συνέπειες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρωνόταν από ένα κράτος που δανειζόταν για να ανταπεξέλθει, οι επιχειρηματίες κάνανε επενδύσεις με δάνεια από τράπεζες που και αυτές δανειζότανε για να τους δανείσουν, ενώ οι προμηθευτές και όλοι οι συναλλασσόμενοι με τις επιχειρήσεις πληρωνότανε  με τα δανεικά των δανεικών. Καταναλωτικά, εορτοδάνεια, δάνεια για διακοπές, σπίτια, αυτοκίνητα, όλα με δανεικά. Γενικώς γινόταν ένα αλισβερίσι  με ξένο χρήμα, με άλλα λόγια αυτό που λέει ο λαός, «με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο». 

Κι επειδή στη ζωή όλα τελειώνουν κάποια στιγμή, φτάσαμε  εδώ που φτάσαμε, στο τέλμα, στο βόρβορο, στον πάτο. Αυτή την ύστατη στιγμή λοιπόν ας είμαστε ειλικρινείς, ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη, ας κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας και ας μην επιρρίπτουμε ευθύνες δεξιά κι αριστερά. Λυπάμαι που το λέω αλλά έστω και τώρα που είμαστε στο χείλος του γκρεμού, τώρα που όλοι πρέπει να διδαχτούμε από τα λάθη του παρελθόντος, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους. Οι πολίτες βρίζουμε και κατηγορούμε τους πολιτικούς, αυτούς που εμείς ψηφίσαμε, αυτούς που  ανεχτήκαμε και  συγκαλύπταμε επί δεκαετίες. Ενώ αυτοί από την μεριά τους ακόμη και τώρα παίζουν ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Περίμενα περισσότερο θάρρος και ειλικρίνεια, πίστευα ότι θα ακούσω λόγια μεταμελείας κι όμως οι περισσότεροι από αυτούς προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ή να κρυφτούν πίσω από τις λέξεις. Στη κρίσιμη συζήτηση στη βουλή, λίγο πριν την ψήφιση του δεύτερου μνημονίου οι πολιτικοί  της πατρίδας μας έδειξαν το χαμηλό τους ανάστημα και επιβεβαίωσαν την έλλειψη ηγετικών χαρισμάτων. Ο κος Παπανδρέου αναλώθηκε σε εκτενείς αναφορές για νοοτροπίες το παρελθόντος, λες και εμείς κυβερνούσαμε τόσα χρόνια. Ο κος Σαμαράς ο ορκισμένος εχθρός το πρώτου μνημονίου, προσπαθούσε να μας πείσει πως έγινε υπέρμαχος του δεύτερου και χειρότερου μνημονίου. Ο κύριος Καρατζαφέρης προσπαθούσε αγωνιωδώς να αποβάλει από πάνω του την ρετσινιά του «κωλοτούμπα». Οι ηγέτες της αριστεράς ξεδίπλωσαν για ακόμη μια φορά την ξύλινη γλώσσα τους, αλλά χωρίς ουσιαστικές προτάσεις και λύσεις. Όσο για την κα Μπακογιάννη μας είπε απλά ότι διαφωνεί με το μνημόνιο, γι’ αυτό και το ψηφίζει.

 Όλα αυτά  την στιγμή που η πλατεία  συντάγματος φλεγότανε, κτήρια  καιγότανε, περιουσίες αθώων ανθρώπων ληστεύονταν. Κι απέναντι τους μια αστυνομία ανύπαρκτη, αδύναμη, δίχως οργανωμένο σχέδιο. Δημόσιοι υπάλληλοι που κρατούν ένα κλοπ στο χέρι και βαρούν ότι κινείται μπροστά τους, μέχρι να τελειώσει το οκτάωρο. Συμπέρασμα, ένας λαός που εξεγείρεται με λάθος τρόπο και ένα κράτος που προσπαθεί να καταστείλει με χειρότερο τρόπο. Φυσικά και δεν ήταν όλοι οι διαδηλωτές τραμπούκοι, φυσικά και υπήρχαν άνθρωποι που κατέβηκαν στην πλατεία Συντάγματος με ειρηνικό τρόπο. Φοβάμαι όμως ότι όσο διογκώνεται το πρόβλημα αυτοί θα μειώνονται και οι κουκουλοφόροι θα πληθαίνουν. Αλήθεια τι ειρωνεία τι λάθος τρόπος να επαναστατήσει κανείς. Αναρωτιέμαι, αυτός είναι ο σωστός δρόμος να διεκδικήσουμε το δίκιο μας; Λυπάμαι που το λέω αλλά ζούμε σε μια σαθρή κοινωνία, αρθρώνουμε ένα ψεύτικο λόγο, βιώνουμε μια επιφανειακή πραγματικότητα, πρεσβεύουμε μια  ανύπαρκτη κουλτούρα. Με την πρώτη ευκαιρία αποδεικνύουμε πόσο ρηχοί είμαστε όλοι μας!  Γιατί όταν διαδηλώνεις εναντίον της κοινωνικής βίας, εναντίον της κοινωνικής αδικίας, εναντίον της ληστείας των εισοδημάτων μας, δεν είναι δυνατόν να το πράττεις με βίαιο, άδικο και ληστρικό τρόπο. Η έλλειψη σεβασμού προς τους συνανθρώπους σου δεν είναι αντίσταση, είναι επιβεβαίωση ότι είσαι κι εσύ ένα ζώο. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που διεκδικούμε τα δικαιώματα μας.

Προσωπικά νιώθω  πολύ απογοητευμένος από την εν γένει  συμπεριφορά μας ως λαός, ως ενεργοί πολίτες, ως υπεύθυνοι πολιτικοί. Είχα την αίσθηση ότι όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε τα δύο τελευταία χρόνια και όλα αυτά που πρόκειται να ζήσουμε θα άλλαζαν την νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης μας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης, οι μεγάλοι ρήτορες, οι συγγραφείς, οι μεγάλοι ηγέτες αν θέλετε, γεννώνται μέσα από δοκιμαζόμενες κοινωνίες, σε καιρούς δύσκολους, γεννώνται μέσα από αγώνες για επιβίωση, για δημοκρατία, για ελευθερία. Αντίθετα ο πλούτος και δει ο φαινομενικός πλούτος, γεννά μια κοινωνία νωχελικών και ράθυμων ανθρώπων. Άλλωστε αυτός ήταν και είναι ο στόχος του υπερκαταναλωτισμού, να δημιουργήσει άβουλους, ελεγχόμενους και χειραγωγημένους ανθρώπους. Διεγείρει την απληστία, την πλεονεξία, την βουλιμία, κάνοντας  τους να αδιαφορούν για πιο ουσιώδη ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, με το πνευματικό και ιδεολογικό επίπεδο της κοινωνίας μας.

Φοβάμαι πως όλα αυτά τα χρόνια, γαλουχήσαμε μια τέτοια γενιά ανθρώπων! Εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να έχω άδικο, εύχομαι όσες αράδες έγραψα πιο πάνω να είναι στ’ αλήθεια λάθος…….

Share

2009©Kavalacity.net