Εκτύπωση

Πότε Βούδας Πότε Κούδας

Συγγραφέας: Δημήτρης Κεραμεύς - Ντουμπουρίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

γράφει ο Δημήτρης Κεραμεύς - Ντουμπουρίδης...

Με αφορμή το θάνατο του μεγάλου Ρασούλη, με αφορμή το θρήνο, ιδού ένα κείμενο από τα παλιά που αφορά σε παρουσίαση του (και) συγγραφέα Μανώλη Ρασούλη

24 Νοεμβρίου 2002

rasoulis-vivlioΣ’ ένα κατάμεστο «Μετά τις 10» έγινε την Κυριακή το βράδυ η παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του Μανώλη Ρασούλη ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ – ΚΡΗΤΕΣ, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, από τον γράφοντα. Ωραία η εκδήλωση που ήταν υπό την αιγίδα του Συλλόγου Βιβλιοπωλών – Χαρτοπωλών Καβάλας αλλά και της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας. Εμείς όμως να ρίξουμε μια ματιά στην παρουσίαση:

«Αλλά ποια εμπειρία, ποια σημαντική αποκάλυψη θέλει να μας κάνει ο Ρασούλης με το βιβλίο του; Γιατί Αλαντίν κι όχι Μουτζαχεντίν; Με άλλα λόγια γιατί Ειρήνη κι όχι Πόλεμος; Ο νοών νοείτο κι ο έχων ώτα ακουέτω. Στη Μισραχή, ένα στενό κοντά στο Ράδιο Σίτυ. Εκεί ετελέσθη η πεμπτουσία. Εκεί ο Γκάρι Γκρίνμπεργκ μετουσιώθη σε ανάγνωσμα

στα χέρια του, στο σπίτι της Κατερίνας. Αυτός του έδωσε το έναυσμα και αναφώνησε «Κατερίνα! Οι Εβραίοι είναι Έλληνες Κρήτες. Πότε Βούδας πότε Κούδας, πότε Ιησούς της Κούβας. Η πεμπτουσία, λοιπόν, η μήτρα, η τροχιά, η πεμπτουσία των απείρων γεγονότων που συγκολλήθηκαν για να μας φτιάξουν τις θαυμαστές πραγματικότητες, τις κόρες της Αλήθειας. Εβραίοι. Όχι Ισραηλινοί.

«Αγαπητές μου βιτσίλες
Φίλτατες Ύαινες, γυπαετοί μου
Κι εσείς υπόλοιπα όρνια
Από πάντα αγαπημένα»

Θέτε σκηνές ροκ; Μας ρωτάει ο Ρασούλης. Και απαντά μόνος του. Θα τις έχετε mother fuckers. Στο βιβλίο του Ρασούλη θα βρείτε ήρεμο, οργισμένο, απαστράπτον, ορμητικό, θυελώδες, αλλά πάντα αυθεντικό, πηγαίο, ζωντανό ροκ. Το ροκ του Μεσσία θα ‘λεγα εγώ. Ρασούλης γράφων, βάφων και ουχί των ανεπάφων. Κυρίες και κύριοι, έχουμε μπροστά μας και όχι ενώπιος ενωπίω, τον Ζούπερμαν, τον Ντόπερμαν, τον τζιτζιμητζιχότζερμαν, να μας μιλήσει, με τον τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει, για όλα. Τεκταινόμενα και μη. Διότι εσαεί γεννούμεθα. Και εσαεί ο Ρασούλης, ο σύγχρονος Διογένης που σέρνει το καθάριο πιθάρι του, το αναμοχλεύει στη μούχλα αυτού του κόσμου, γεννάει. Γεννάει ιδέες οράματα, τάσεις κι αντιστάσεις. Αλλιώς τι δουλειά να είχε ο Χριστούλης, δηλαδή ο Όσιρις στα γραπτά του; Που κολλάει σ’ όλα αυτά ο Osho, η Ζωή, ο Ζευς, το Ζεν το ζώο; Ζευς, Ζεν, Ντάτσουν. Παίζοντας με τις λέξεις. Χορεύοντας με τους λύκους. Η λίμνη των κύκλων. Χωνεύοντας τους κύκλους. Ο κύκλος ή το μηδέν. Η αρχή και το τέλος του ονόματος του Osho. Άλλωστε κι ο ίδιος μας το μεταφέρει:

«Τα περιμέναμε αλλιώτικα
μ’ αυτά κατάντησαν λαλιώτικα»
«Η άλγεβρα είναι η κλειτορίδα της διαλεκτικής.»
Ανασταίνεται το παν ή όχι; Αν δεν έχει γεννηθεί, δεν πεθαίνει, άρα δεν ανασταίνεται. Αν το θνητό πεθαίνει, γιατί ν’ αναστηθεί; Μετεμψυχώνεται;
«Βαριέμαι να τους εξηγώ, αφού βαριούνται να με καταλάβουν.»Τιμή και δόξα στους προ – Σωκρατικούς που επαναλάμβαναν ότι το παν δεν γεννήθηκε, δεν έγινε και ήταν πάντα, γι αυτό υπάρχει το Αιώνιο.
Ο Μάτσας σα φιγούρα Σάιλόκ
Κι εγώ περέτησα στα ΛΟΚ.
Σα ν’ ακούγεται να μας γνέφει από μακριά ο Ρασούλης, από μακριά μας ακουμπά κι από κοντά μας λεει:
«Παντρεύτηκαν καλό – κακό
και με γεννήσαν Κρητικό
με δασκαλέψαν να ρωτώ
Κβο Βάντις Στάτους Κβο;»

Να γυρίσουμε όμως στο Χριστό που είναι μια παραλλαγή του Δία και του Μεγαλέξανδρου, όπως ψιθυρίζει στον Ρασούλη η Πράγα. Μέρος Δεύτερο κείμενα από την Πράγα. Το Πρώτο μέρος ήταν κείμενα από το Ισραήλ. Κείμενα από τη Μισραχή. Το τρίτο μέρος είναι Κείμενα από τη Γερμανία. Και το Τέταρτο μέρος, κείμενα από την Αίγυπτο. Αυτά στο πρώτο μισό. Όλα τα μέρη γραμμένα από τον Φεβρουάριο έως και τον Μάιο του 2002. Το Δεύτερο μισό περιέχει ποιήματα, διηγήματα και Δέκα τραγούδια. Ας μη το ξεχνάμε άλλωστε. «Δε Είναι Εδώ Το Σούλι, Εδώ Είναι Του Ρασούλη». Κι ο Ρασούλης είναι η Χρυσή Τομή.

«Οι άθεοι κι οι θεϊστές τα κάνανε πλακάκια κι οι ένθεοι μονόχειρα βαράνε παλαμάκια»

Το τρίγωνο αυτό Θεϊστών – Άθεων – Ένθεων υπάρχει και θα υπάρχει, αλλά, όπως μας λέει ο συγγραφέας «τα καλύτερα τρίγωνα θα τα βρείτε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης.»

Κι οι άλλοι; Οι άλλοι είναι οι Βόθριοι κι οι Τσόφλιοι που του στήνουν συνεχώς καρτέρι. Μπάφιασε από τις πυκνοκατοικημένες ψυχές. Εκείνος, με γνώμονα πάντα τον ελληνοκεντρικό οικουμενισμό, περιπετειάται, αναζητά στα ρίσκα το νέο κι αιώνιο για να μας το αναφέρει. Ακούστε τον:

«Με το παρόν βιβλίο δυναμώνω την οντότητά μου μέσα στον κοινωνικό ιστό, απειλώ τους διώκτες μου με τρόπο ειρηνικό κι έντιμο, κι όλα αυτά που πονώντας γεννώ πλουτίζουν την πολιτιστική ταυτότητα της χώρας μου που οι ενδιάμεσοι καταργούν εν ονόματί της. Ξέρω καλά το νόμο της υπέρβασης, εκεί που κάθε φαινόμενο μετουσιώνεται, λυτρώνεται, δικαιώνεται καθώς στο μάξιμουμ αποδίδει και κλείνει ευχάριστα τον κύκλο. Οι ποσοστιαίοι άλλο ποιούν. Παίζουν με το φιάσκο και τη φάρσα. Μα και η φύση που της αρέσει να παίζει, στη δεδομένη στιγμή τους καταλύει.»

Λίγο πιο κάτω αναφέρει: «Μα είμαι σοβαρός συγγραφέας;» Φίλε Ρασούλη το «σοβαρός» βγαίνει από το «σοβώ» δηλαδή από το «είμαι σε λανθάνουσα κατάσταση». Κι εσύ δεν είσαι σε λανθάνουσα κατάσταση. Δεν σοβείς, κυοφορείς, φέρεις και ρεις, δεν είναι μια τυχαία ιστορία, η εξέλιξή της θα ‘ναι πυρακτωμένη και η λάβα ξεχύνεται από παντού.

Και τι δουλειά έχει ο Καστοριάδης σε όλα αυτά; Ήταν σεχταριστής; Ήταν αρχαιο – αθηνο - κεντρικός; The answer my friend is blowing in the wind, ο Ρασούλης ξέρει καλύτερα.

Ο Ρασούλης θα μας πει για την επελαύνουσα τηλε – βέρτσουαλ ριάλιτι, για την επικυριαρχία των ειδώλων και τον αφανισμό της πεμπτουσίας.

«Καλό κακό τα ταύτισες και ως εκ τούτου τα ‘φτυσες»

Αλλά για να γυρίσουμε πίσω στον τίτλο του βιβλίου και ν’ ακούσουμε τον ίδιο τον συγγραφέα:

«Στην προκειμένη περίπτωση Ισραήλ – Παλαιστίνης δούλεψαν απαξάπαντες για τα συμβαινόμενα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Για αιώνες.
Αυτό εδώ είναι το κρεσέντο της διαφωνικής συμφωνίας, μικρές μικρές ατέλειωτες πραξούλες, πετραδάκι πετραδάκι, η ανθρωπότης, καλώς ή κακώς, βλέπει να αναφύεται η καταστροφή που γι άλλους θα ‘ναι επικερδής, γι άλλους – τους περισσότερους – θα ‘ναι σκότος και στάχτες.»

«Ο φασισμός είναι το άλτερ έγκο του Σιωνισμού. Ο Σιωνισμός υπήρξε πολύ πριν το φασισμό.»Εγώ Εδώσαμε τα Φώτα. Ο Φώτης.

Ο Ρασούλης ο Φλου. Ο Φλούοράιντ. Αυτός δηλαδή που λάμπει. Ο εξ-όριστος. Ο Εξ–ανθρωπιστής. Ο εξ άπαντας. Έξι μέρες διαφορά από τις 22 έως τις 28/9/1945 (πιθανές ημερομηνίες γέννησης). Έξι ώρες κράτηση στην περίφημη πια «Μπουμπουλίνας» μόλις ξέσπασε η χούντα. 6.000 χρόνια από το 3999 π. Χ. μέχρι τις 22/9/2001 όπου κλείνει ο κύκλος της χρονολογικής αφετηρίας ή Χρονοδιαγράμματος. Μια νέα περίοδος 6000 χρόνων!

«Παντρεύτηκαν καλό κακό
και με γεννήσαν Κρητικό.
Ένα Δαβίδ μικρό – μικρό
Μα με μακρύ σουραύλι
Για να νικήσω το Γολιάθ θεό
Με πτώση τελική στο τάβλι»

Τάδε έφη λοιπόν αυτός ο αλήτης του Ντάρμα ο «αλάομαι» ο περιφερόμενος, γιατί είναι τιμή να είσαι αλήτης, ο ντε γιούρε, ο αθώος σαν τα παιδιά, παρών ντανταϊστής, ο εκφραστής του αυθόρμητου ασυνειδήτου, ο Μανώλης. Με Ω. Ο Ρασούλης. Το πολιτιστικό όζον της χώρας. Η Πολιτισμική προοπτική της. Ο μετασχηματιστής. Θα νιώσουμε τώρα όλοι το βζζνγ;»

 

Share

2009©Kavalacity.net