Εκτύπωση

Ενδογενές Άγχος

Συγγραφέας: Δημήτρης Κεραμεύς - Ντουμπουρίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
schizo
Ποια είναι τα σύνορα που χωρίζουν τη σχιζοφρένεια απ' αυτό που αποκαλούμε λογική; Κάπου υπάρχουν, αλλά είναι απροσδιόριστα.

Λέγεται επίσης πως η ευφυΐα είναι ένα σκαλοπάτι κάτω από την τρέλα. Πώς προκαλείται όμως; Με δύο τρόπους. Είτε από υπέρβαση των ορίων της ευφυΐας (αν δεχτούμε τον παραπάνω ισχυρισμό) είτε από την άρνηση του ζώντος οργανισμού να δεχτεί παραπάνω στρες, στενοχώριες, καταπίεση της λίμπιντο, εξευτελισμό και κατάθλιψη. Πολύ επιστημονικά τα παραπάνω. Ώρα να περάσουμε στο γνωστό καθημερινό μετα-grunge

στυλάκι μας. Αλλά γιατί σχιζοφρένεια το σημερινό μας θέμα; Είναι απλό. Γιατί ο γράφων νιώθει πως είναι ακριβώς στα όρια, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Και εξηγούμαι: Όχι στα όρια μεταξύ ευφυΐας και σχιζοφρένειας, αλλά σ' αυτά μεταξύ σχιζο και λογικής. Μάλλον κλείνω προς το πρώτο.

Κι αυτό γιατί επανακαλύπτω κάποιες πτυχές της βάναυσης και τόσο γκροτέσκας ζωής μας που μάλλον τα 'χα ξεχάσει. Όπως νομίζω και οι περισσότεροι της γενιάς μου. Αυτοί που τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Οι γιάπις 40something, μ' ένα εγκεφαλικό προ των πυλών. Ανακαλύπτω λοιπόν ορισμένες βασικές αρχές, ξεχασμένες χρόνια τώρα, μάλλον καλυμμένες από το ζοφερό μανδύα της (ψευδο)επιτυχίας. Ανακαλύπτω ορισμένα silent ηλιοβασιλέματα, κάποια παλιά clicheδάκια που με διασκεδάζουν αφάνταστα, κάποιες ώρες τέλειας απομόνωσης, κάποια παλιά νευρώδη ξεσπάσματα.

Γι' αυτό λοιπόν, σχιζοφρένεια. Όπως θα 'λεγαν οι άλλοι. Πόσους εαυτούς κρύβουμε μέσα μας; Αρκετούς, έτσι ώστε να μπορούμε άνετα να μπερδευόμαστε. Εξ ορισμού λοιπόν σχιζο-φρένεια, δηλαδή διαχωρισμός. Διαχωρισμός εαυτών. Τα ερίφια και τα πρόβατα. Αλλά ποια είναι ποια; Πάλι οι απόψεις διίστανται.

Και πάλι στα ανά- και απο-καλύψεις. Στην άρνηση της ζωής τους. Στην ανάταση της προσωπικότητας. Στην παραδοχή της αυθεντικότητας. Στο πέταγμα της πεταλούδας. Στη ζωή. Την αληθινή. Όχι τη δική τους. Τη δική μας. Στο πέταγμα του βέλου. Στο ξέσκισμα των προ-ισμών ή και μετα-ισμών.

Και όλα αυτά με κόστος. Όλα τα πράγματα έχουν το κόστος τους. Παθολογική κατάθλιψη. Μανία καταδίωξης. Μανία μη-καταδίωξης. Μετάλλαξη. Ναρκισσισμός. Μελαγχολία. Πεσιμισμός. Παρακμή. Διαλέξτε. Κάτι θα υπάρχει και για σας. Ίσως μηδενιστική απελπισία. Ίσως ενδογενές άγχος. Ότι και να 'ναι πρέπει να είναι δημιουργικό. Πρέπει να ξεπερνά το όνομά του (αλλά και την έννοιά του). Μόνο έτσι θα αυτό-περατωθεί εξυψώνοντας τους εαυτούς μας.

Γι' αυτό σχιζο - φρένεια. Είναι ίσως μοναδική λύση για επανάκαμψη. Για γνώση. Για επανεφεύρεση της χαμένης ζωτικότητας. Για ανακάλυψη του πραγματικού Εγώ. Βέβαια, δεν είναι εύκολο. Δεν μπορώ να μη θυμηθώ το Γάλλο φιλόσοφο της μετα - στρουκτουραλιστικής Σχολής Ντεριντά: "Για να μελετήσουμε τα του κύκλου, πρέπει να βγούμε απ' τον κύκλο".

Αυτά τα σχιζοειδή, σήμερα και κλείνω μ' έναν στίχο από γνωστό συγκρότημα. Έτσι χωρίς λόγο. "I 'm a loser baby, so why don't you kill me?" Θα τα ξαναπούμε… Ελπίζω!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Ενδογενές ΆγχοςΑντώνης Μαδεμτζίδης 28-03-2011 13:05
Πολύ καλό Δημήτρη... όπως θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε "τί" το προκάλεσε... όπως και γιατί χρειαζόταν η τελευταία λέξη...
 

2009©Kavalacity.net