Εκτύπωση

Το Μετά… στη Τέχνη

Συγγραφέας: Δημήτρης Ντουμπουρίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
nixta-kavala

Βραδινή τελειότητα. Ένα φεγγάρι κυματίζει στον καβαλιώτικο ουρανό. Τόσο λαμπερό, που νομίζεις πως μόνο σ' αυτό τον τόπο φέγγει. Γάγγραινες και ιώσεις απομακρύνονται συνοδεία σκοπού, μεσούντος του Ιουνίου.

Αν το παρατηρήσεις θα σου φανεί πως στάζει αίμα. Λίγο. Μια στάλα ίσως.

Το πρωί η πόλη ζωντανεύει. Λες και το βράδυ δεν υπήρξε ποτέ. Η ξεχασμένη πόρνη κοιμάται. Θα 'ρθει και η δική της η σειρά. Λογής ανθρώπων ξετυλίγονται από ένα ατέλειωτο κουβάρι, βουίζοντας, αλλάζοντας, ψάχνοντας… κι αυτοί δεν ξέρουν τι.

Μέχρι να 'ρθει η νύχτα. Γιατί τότε ξέρουν για τι ψάχνουν. Για λίγη ματαιότητα, για λίγη ευδαιμονία, για λίγη ευτυχία. Και τι βρίσκουν; Οι περισσότεροι επανάληψη. Μια ωραία και καλοστημένη παγίδα. Η πόρνη σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια.

Μα την αγαπάμε αυτήν την πόρνη. Στο κάτω - κάτω της γραφής

μας έχει μεγαλώσει. Μας έχει γαλουχήσει με τα κόλπα της. Μας έχει κοιμίσει στα γόνατά της. Μας έχει ποτίσει με κρασί. Μας έχει γευτεί ολόκληρους.

Όχι! Δεν προσπαθώ να γίνω ρομαντικός και δεν θα γίνω. Τουλάχιστον όχι εδώ. Άλλωστε ο Ρομαντισμός πέθανε στα χρόνια του Μπάιρον. Τον έπνιξε ο ρεαλισμός κι αυτόν με τη σειρά του ο μοντερνισμός κι αυτόν με τη σειρά του ο μετα-μοντερνισμός και πάει λέγοντας.

Μιλώντας για μεταμοντερνισμό αυτόματα έρχεται στη μνήμη το πιο ρηχό άτομο της πιο μπανάλ περιόδου: ο Άντυ Γουόρχολ. Όσοι χάσατε (το πάλαι ποτέ) την έκθεσή του καλά κάνατε. Ο παλιμπαιδισμός, το kitch, η ψευτιά κι άλλα τόσα επίθετα χαρακτηρίζουν τη δουλειά του πιο συμπαθούς, στη ψεύτικη νομενκλατούρα του γκλάμορους επαναστατικού απαράτους της Νέας Υόρκης, σαλτιμπάγκου.

Άλλωστε η περίοδος που περνάμε είναι η πιο gay και άγρια στην ιστορία. Είναι μια καινούρια μετάλλαξη, πιο βάρβαρη από εκείνη που αποβάλλαμε τις τρίχες μας και γίναμε από πίθηκοι άνθρωποι. Κρίμα. Κρίμα που γίναμε άνθρωποι δηλαδή. Αλλά δεν ανησυχώ καθόλου. Η πιθηκοποίηση της ζωής μας είναι πολλά χρόνια τώρα που έχει αρχίσει.

Πώς αλλιώς μπορώ να ονομάσω την τέχνη εκείνη που περιλαμβάνει τέσσερα τενεκεδάκια μπύρας, έναν αφρό ξυρίσματος, δύο αυγά Τουρκίας, πέντε αποφλοιωμένους μύκητες, τρεις στυλογράφους διαρκείας, τρία ελατήρια κι ένα τιρμπουσόν, όλα αυτά μαζί, σ' έναν πίνακα. Ε λοιπόν. Τέρμα κύριοι. Αρνούμαι να το δεχτώ. Και δεν είμαι καθόλου συντηρητικός.

Θα πουν βέβαια μερικοί πως και ο κυβισμός π.χ. στην εποχή του ήταν δυσνόητος και απορριπτέος. Σας διαβεβαιώνω πως ο τενεκεδισμός θα μείνει τέτοιος. Θα σιγάσει και θα χαθεί, μόλις χαθούν οι μετα - βρικόλακες της ψευτο – μετα - αναγέννησης.

Και βέβαια θα ήταν σάπιο να μιλάμε για αναγέννηση. Αν όχι ηλίθιο. Διανύουμε το δεύτερο (και ίσως τρίτο, τέταρτο κ.τ.λ.) μεσαίωνα της ιστορίας. Ακόμα έναν σκοταδισμό, ακόμα μια πορεία στο πουθενά μέσα απ' τα κανάλια της μετα - κουλτούρας.

Αφήστε δε που είναι και της μοδός. Μέχρι και η τελευταία καρακατσούλω σου μιλάει για το μετά της Τέχνης. Αφού παίξανε αρκετά με το γυφτο-μπαρόκ, με την επάνοδο της ληξιπρόθεσμης αποτελεσματικότητας στην Τέχνη, τώρα ασχολούνται μανιωδώς με τη συλλογή μεταμοντέρνων Arties. Ας είναι καλά οι άνθρωποι που βοηθούν να περάσει η μέρα μας.

Και για να κλείσουμε με κάτι πιο αισιόδοξο, που είναι και λίγο light, υπάρχουν δύο βιβλία του Μπερνέτ, που χρήζουν προσοχής. Το Αντίο Σικάγο και Το Τέλος της Διαδρομής είναι αυτά που συνιστά η στήλη. Σκληρά, στο γνώριμο ύφος της σχολής Dashiel Hammet (αλλά όχι Raymond Chandler), δηλαδή σκέτα λογοτεχνήματα, είναι σίγουρο πως θα κατακτήσουν τον αναγνώστη. Και τα δύο πάντως είναι η καλύτερη λύση για να βγει το καλοκαίρι. Περαστικά!

Share

Σχόλια  

 
#1 μα είναι αυτό τέχνη???Διαμαντής Σταγγίδης 18-06-2011 17:41
Φίλε Δημήτρη,
μην αφορίζεις τόσο εύκολα τα πράγματα. Δεν είμαι λάτρης της εννοιολογικής τέχνης αλλά δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι μερικά από αυτά άλλαξαν τον ρου της τέχνης.
Αν ενδιαφέρει το θέμα μπορούμε να το ανοίξουμε.
Διαμαντής
 

2009©Kavalacity.net