Εκτύπωση

4 ουγγιές

Συγγραφέας: Ηλίας Γιαρματζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Ηλίας Γιαρματζίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
4_ounces

Στη ζωή, 3 ουγγιές είναι λίγες, 5 ουγγιές είναι πολλές. 4 ουγγιές από την άλλη είναι ακριβώς η σωστή ποσότητα.

Οι ουγγιές στην περίπτωσή μας μετρούν τη δύναμη με την οποία προσεγγίζουμε καθετί που περιβάλλει τη ζωή μας. Από τα απλά αντικείμενα, ένα ποτήρι ή ένα βιβλίο, μέχρι τα άτομα που συναναστρεφόμαστε και τη σωματική μας επαφή μαζί τους αλλά ακόμη, και ίσως κυρίως, μετρούν την δύναμη που χρησιμοποιούμε για να προσεγγίσουμε καταστάσεις, ιδέες, απλές σκέψεις. Για να καταλάβεις τι εννοώ θα σου δώσω ένα απτό παράδειγμα της τάξης του μεγέθους των τεσσάρων ουγγιών. Όταν θέλεις να στείλεις ένα φουσκωμένο μπαλόνι μακριά, χτυπώντας το με την ελάχιστη δύναμη θα πέσει ακριβώς μπροστά σου. Χτυπώντας το με όλη σου τη δύναμη, και αν δεν το σκάσεις, θα ακολουθήσει μια απροσδιόριστη πορεία και σίγουρα δεν θα πάει μακριά. Αν αντίθετα του δώσεις την απαλή ώθηση που χρειάζεται, θα διανύσει τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση. Όπως και στα αεροπλανάκια που φτιάχνουμε από χαρτί: με την ελάχιστη δύναμη, πέφτουν αμέσως. Η υπερβολική ώθηση τα στέλνει σε αλλοπρόσαλλη πορεία και βουτιά στο έδαφος. Μια ομαλή προώθηση από την άλλη τα κάνει να ταξιδέψουν πιο μακριά και με περισσότερο στυλ.

Στην ανθρώπινη συμπεριφορά και έκφραση, η προσέγγιση των τεσσάρων ουγγιών είναι η προσέγγιση της ευγένειας και της αισθητικής. Είναι η προσέγγιση που χωρίς πολλές φανφάρες και ακριβώς με την ενέργεια που χρειάζεται σε στέλνει στον πυρήνα του κάθε θέματος ξεπερνώντας με άνεση και χάρη τους πιθανούς αποπροσανατολισμούς. Η ενέργεια που σέβεται το οργανικό και ανόργανο περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα και ενσωματώνεται σχεδόν ανεπαίσθητα στο φυσικό κόσμο των πραγμάτων.

Αν από την άλλη μετρήσουμε αυτή την προσέγγιση ως ταχύτητα και όχι ως δύναμη (για την ακρίβεια η ουγγιά αποτελεί μονάδα μέτρησης της μάζας) τότε θα τη συναντήσουμε πολύ αντιπροσωπευτικά στη «βραδύτητα» του Κούντερα και στην επικούρεια στάση απέναντι στη ζωή. Κλειδί για να αντιληφθούμε ουσιαστικά τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να τον γευθούμε σε όλο του το βάθος και τη λεπτομέρεια είναι ο ρυθμός με τον οποίο τον προσεγγίζουμε. Ο ρυθμός αυτός είναι η βραδύτητα. Για τον Κούντερα, η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της απόλαυσης και της μνήμης ενώ η ταχύτητα ο ρυθμός της μη ικανοποίησης και της λήθης.

«Γιατί χάθηκε η ηδονή της βραδύτητας; Πού είναι οι παλιοί αργόσχολοι; Πού είναι αυτοί οι φυγόπονοι ήρωες των λαϊκών τραγουδιών, αυτοί οι πλάνητες που χαζεύουν από μύλο σε μύλο και κοιμούνται στο ύπαιθρο; Άραγε χάθηκαν μαζί με τους χωματόδρομους, μαζί με τα λιβάδια και τα ξέφωτα, μαζί με τη φύση; Στον κόσμο μας η αργία μεταβλήθηκε σε αεργία, που είναι τελείως άλλο πράγμα: ο άεργος είναι στερημένος, βαριέται, αναζητάει μονίμως την κίνηση που του λείπει.»

Και ο Osho επαυξάνει: «Ο σύγχρονος άνθρωπος ταλαιπωρείται από την αντικατάσταση της δράσης από τη δραστικότητα.» Έχουμε επινοήσει χίλιους και δύο τρόπους για να βρισκόμαστε σε δραστικότητα, σε πράξεις δηλαδή μη δημιουργίας αλλά απασχόλησης για την απασχόληση. Στον ελεύθερο (και μη) χρόνο μας, οι ενέργειες που παράγουν έργο και που από τη φύση τους προσφέρουν την ίδια στιγμή στο σύνολο και στο άτομο – οι δράσεις – έχουν υποκατασταθεί από εκείνες που προσχηματικά υποκρίνονται τη δημιουργία, τις δραστικότητες. Κάτι σαν δραστηριοθεραπείες που στους καιρούς μας θεοποιούνται στο μύθο της κατανάλωσης. Shopping therapy. Ο πιο μεταμοντέρνος ευφημισμός.

Πάνε και οι 4 ουγγιές πάει και η βραδύτητα. Μια κοινωνία γεμάτη νευρώσεις, συγκρούσεις δίχως νόημα, απάνθρωπες συμπεριφορές και τόσο μα τόσο ανάδελφη. Και όμως εκεί μέσα, μέσα σου και μέσα μου, ούτε καν βαθειά, στα βατά της δημιουργικότητάς μας, βρίσκεται το υλικό της μεταμόρφωσης. Της μετάβασης από την ιδιωτικότητα στην κοινωνία. «Για να αλλάξει η κοινωνία χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στα συμφέροντα και τις στάσεις των ανθρώπινων όντων. Το πάθος για τα καταναλωτικά αντικείμενα πρέπει να αντικατασταθεί από το πάθος για τις κοινές υποθέσεις.» (Καστοριάδης, «Ακυβέρνητη Πολιτεία»).

Και να αφουγκρασθούμε το συμπαντικό ρυθμό, προσθέτω. Ενδοσκοπικά και σε συνδιάλεξη με το ουσιαστικό είναι σου κάθησε και κάνε μια κουβέντα απόψε. Ξεκίνα το διάλογο. Άναψε κεριά, βάλε μουσική, κάψε κι ένα στικάκι σανταλόξυλου ή ότι άλλου σε πάει, βάλε εισπνοές και εκπνοές σε ρυθμό 2/4 και αφέσου (ή σε κάθε περίπτωση κάνε αυτό που σε χαλαρώνει, ένα καυτό μπάνιο, λίγο μαζάζ, ότι, ότι…)… Λίγο μετά την επανάληψη εκείνη που αρχίζεις και κουράζεσαι και οι αμφιβολίες για το δόκιμο της προσπάθειας αρχίζουν και σου ξεραίνουν το δέντρο που σ’ ανεβάζει ψηλά, σβήσε τις μηχανές και στήσε αυτί…είσαι μέσα σ’ ένα πελώριο ακουστικό κοχύλι και ακούς το προαιώνιο μουρμουρητό που έρχεται από την άλλη άκρη του σύμπαντος.

Have a nice trip Wink

Share

Σχόλια  

 
+4 #1 ΑΠ: 4 ουγγιέςΑντώνης Μαδεμτζίδης 19-03-2011 09:50
Μπράβο Ηλία...
Εξαιρετικό άρθρο...
Το πιο πιθανό είναι όποιος δεν καταφέρει να φτάσει ως το τέλος του άρθρου... να μην του ήταν χρήσιμο ούτως ή άλλως...
 

2009©Kavalacity.net