Εκτύπωση

Περί διοδίων

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Δεμερτζίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

Πολύς λόγος γίνεται τους τελευταίους μήνες για το θέμα των διοδίων. Πολλά έχουν γραφτεί και πολλά έχουν συμβεί. Μαζικά κινήματα ανυπακοής αναπτύχθηκαν και έχουν αναδείξει και τους πρώτους ήρωες-ηγέτες.

diodiaΠρος το παρόν αντιμετωπίζονται με σαρκασμό, τόσο οι ηγέτες, όσο και οι μετέχοντες στο κίνημα (κίνημα τζαμπατζίδων αποκαλείται από μερίδα των ΜΜΕ), και γίνεται μεθοδική προσπάθεια υποβάθμισής του.

Όντως η αφετηρία του κινήματος και η γιγάντωσή του οφείλεται στην (δικαιολογημένη) δυσανασχέτηση του κόσμου, εξ αιτίας της υπέρμετρης αύξησης του κόστους και του αριθμού των διοδίων, που σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής των καυσίμων καθιστούν πλέον τις μετακινήσεις εξαιρετικά ακριβές. Ένα ταξίδι με επιστροφή Καβάλα - Αθήνα έχει φτάσει να στοιχίζει σχεδόν  το μισό του βασικού μισθού ανειδίκευτου εργάτη, με το 20% από αυτά να είναι το κόστος των διοδίων. Αν συνυπολογίσουμε και την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι στην μετά την "πτώχευση" εποχή, δημιουργείται ένα άκρως εκρηκτικό μείγμα. Αυτός είναι ο λόγος που  η αριστερά αντιμετώπισε επιφυλακτικά αυτό το κίνημα κι άργησε να το στηρίξει, όπως στηρίζει (ή καπελώνει κατ’ άλλους) κάθε λαϊκό κίνημα. Από φόβο μήπως χρεωθεί από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις ένα απολιτικό κίνημα, (όπως χρεώθηκε με τα επεισόδια του 2008), και σταματήσουν να την «παίζουν» στο παιχνίδι της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Αλλά υπάρχει κάποιο ιδεολογικό ή πολιτικό περιεχόμενο στο κίνημα;

Πέρα από τα γνωστά επιχειρήματα (κακή ποιότητα δρόμων για τους οποίους καλούμαστε να πληρώσουμε τα διόδια, έλλειψη εναλλακτικών διαδρομών, κτλ) υπάρχουν δυο βασικά θέματα που είναι βαθύτατα πολιτικά και άπτονται της αριστερής ιδεολογίας.

Το πρώτο αφορά την παραχώρηση σε ιδιώτες της εκμετάλλευσης των δρόμων (ενδεχομένως με αδιαφανείς διαδικασίες και αποικιοκρατικούς όρους), μετατρέποντάς τους στην ουσία σε ιδιωτικούς, περιορίζοντας την πρόσβαση των πολιτών σ’ αυτούς, θέτοντας θέμα ελευθερίας πρόσβασης των πολιτών σε δημόσιο χώρο και ελευθερίας μετακίνησης τους εντός της χώρας, (κάτι που είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένο).

Το δεύτερο αφορά το κεντρικό επιχείρημα των υποστηριχτών των διοδίων. Σύμφωνα μ’ αυτό, τα διόδια είναι ο πιο δίκαιος τρόπος να χρηματοδοτείται η κατασκευή και η συντήρηση των δρόμων, καθώς έτσι το κόστος βαραίνει μόνο όσους τους χρησιμοποιούν κι όχι το σύνολο των φορολογούμενων. Με απλά λόγια γιατί να πληρώνει για την Εγνατία ο κάτοικος της Καρπάθου που ποτέ του δεν θα την χρησιμοποιήσει; Αυτό το επιχείρημα φυσικά δεν στέκει. Οι δρόμοι είναι μια από τις βασικές υποδομές της χώρας, όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, το δίκτυο ηλεκτροδότησης και πολλά άλλα, κι έχουμε υποχρέωση όλοι μας να συμμετέχουμε στην δημιουργία τους. Όπως συμμετείχε ο κάτοικος της Μακεδονίας με τους φόρους του στην δημιουργία του λιμανιού της Καρπάθου, και στο κόστος του υποθαλάσσιου καλωδίου της ΔΕΗ και των υπόλοιπων υποδομών του νησιού, έτσι πρέπει και ο κάτοικος της Καρπάθου να συμμετέχει στο κόστος της Εγνατίας. Αυτό σημαίνει ‘ανήκουμε στο ίδιο κράτος’. Όλοι συμμετέχουμε σ’ όλα τα έξοδα μέσω των φόρων. Τώρα κατά πόσο είναι δίκαιη η γεωγραφική κατανομή των έργων (δεν είναι) είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα, αλλά έχει σχέση με την ανεπάρκεια των ανθρώπων που καλούνται να εφαρμόσουν το σύστημα κι όχι μ’ αυτό καθαυτό το σύστημα. Σε αντίθετη περίπτωση θα δικαιούταν κάποιος να αρνηθεί να φορολογηθεί για την υγεία επειδή έχει ιδιωτική ασφάλεια και δεν κάνει χρήση της δημόσιας, ή για την παιδεία επειδή δεν έχει παιδιά. Θα μπορούσε με λίγα λόγια να ζητήσει ο κάθε Έλληνας να πληρώνει μόνο για όσες από τις υποδομές και λειτουργίες του κράτους χρησιμοποιεί. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως καταρρίπτεται μια βασική αρχή λειτουργίας της χώρας, ότι ο καθένας συμμετέχει στα έξοδα με βάση τις δυνατότητές του και υποκαθίσταται από την αρχή ότι συμμετέχει με βάση τις ανάγκες του. Να πληρώνουν δηλαδή για την υγεία οι άρρωστοι, για τις άγονες γραμμές οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών κτλ. Οδηγεί κάπου αυτό; Μπορεί να λειτουργήσει ένα κράτος έτσι;

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ισχύει μόνο για έργα και παροχές που μπορούν να θεωρηθούν "πολυτελείας". Όμως οι σύγχρονοι, γρήγοροι και ασφαλείς αυτοκινητόδρομοι δεν είναι είδος πολυτελείας. Μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια η μείωση κατά αρκετές δεκάδες των θανάτων από τροχαία; Και όχι μόνο οδηγών και επιβατών στα αυτοκίνητα, αλλά και μικρών παιδιών και ηλικιωμένων κατοίκων των δεκάδων χωριών και πόλεων, που μέσα από το κέντρο τους και μπροστά από τα σχολεία τους περνάνε οι παλιές εθνικές οδοί. Αλλά, πάνω απ’ όλα, είναι εργαλεία ανάπτυξης της υπόλοιπης Ελλάδας (δεν μου αρέσει ο όρος επαρχία, έχει πλέον έντονη υποτιμητική χροιά), σημαντικότερα από κάθε είδους επιχορηγήσεις, καθώς εξασφαλίζουν τις συνθήκες και το περιβάλλον για υγιή (και όχι κρατικοδίαιτη) επιχειρηματικότητα.

Τέλος οι γρήγορες , ασφαλείς και φτηνές μετακινήσεις οδηγούν στην άρση της απομόνωσης των κατοίκων των απομακρυσμένων περιοχών, την εύκολη μετακίνηση ανθρώπων και ιδεών, με συνέπεια την πολιτιστική και κοινωνική ανάπτυξη.

 

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Περί διοδίωνΜπεος 05-02-2011 11:12
Ωραία τα γράφεις κύριε Δερμετζίδη. Αλλά ο λαός δεν έχει λεφτά. Πιάσαμε πάτο. Οπότε, δε σκέφτεται σε ποιο σημείο της χώρας μένει και τί παροχές δικαιούται. Αυτά ίσως ήταν σωστά μέχρι πρόπερσι. Αλλάξανε τα πράγματα. Να δεις που σε λίγο θα χάσουμε και τον πολιτισμό μας... ζούγκλα θα γίνουμε κύριε Δερμετζίδη.
 

2009©Kavalacity.net