Εκτύπωση

Σαββόπουλος και μετανάστες

Συγγραφέας: Κώστας Δεμερτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Δεμερτζίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
sav-metanastes

Πριν από μερικές μέρες ο Διονύσης Σαββόπουλος έκανε κάποιες δηλώσεις για το πρόβλημα με τους μετανάστες που προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεων.

Συμμετείχα σε κάποια από αυτές με ένα κείμενο που εμπλουτισμένο και διορθωμένο παραθέτω εδώ.

Συμφωνώ, σε γενικές γραμμές με την ιδέα του Σαββόπουλου με δυο ενστάσεις.

Η πρώτη είναι η αναφορά σε νησιά, νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι γενικά σε ημιερημωμένες ή και ερημωμένες περιοχές της χώρας που μπορούν να απορροφήσουν κατοίκους. Η αναφορά σε νησιά είναι νομίζω λάθος γιατί α) επικοινωνιακά όντως παραπέμπει σε εξορία β) γιατί τσουβαλιάζει με μια γενίκευση εντελώς διαφορετικές περιοχές (νησί είναι και η Μύκονος και η Μακρόνησος) γ) έχει μια υπόνοια περιορισμού ή ελέγχου της ελευθερίας μετακίνησης και δ) περιορίζει τρομακτικά τις περιοχές και τις δυνατότητες απορρόφησης πληθυσμού.

Η δεύτερη είναι ο εξαναγκαστικός χαρακτήρας της μετακίνησης που

φαίνεται να υπονοεί ο Σαββόπουλος. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για να γίνει, πολύ πιο ανθρώπινοι και αποτελεσματικοί.

Πιστεύω ότι αν κάποιος του επισήμανε καλοπροαίρετα αυτές τις ενστάσεις, θα τις αποδεχόταν και θα επανόρθωνε.

Πρακτικά η μη αστική Ελλάδα (δεν μου αρέσει η λέξη επαρχία, έχει πλέον εντονότατη υποτιμητική χροιά) μπορεί να απορροφήσει δεκάδες χιλιάδες νέους κατοίκους που θα είναι πρόθυμοι να ζήσουν σχετικά φτωχικά και σκληρά εργαζόμενοι, για να προοδευόσουν και να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία. Η εμπειρία από το προηγούμενο μεταναστευτικό κύμα που δέχτηκε η χώρα στη δεκαετία του 90 είναι θετική. Υπάρχουν πάρα πολλά χωριά που ενώ είχαν σχολεία με 10 και 12 μαθητές (ή και καθόλου), έχουν πλέον 30, με τα μισά από αυτά να είναι αλβανικής καταγωγής (δεν τα λέω Αλβανάκια γιατί τα περισσότερα από αυτά γεννήθηκαν εδώ, δεν μιλάνε αλβανικά και δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην Αλβανία). Υπάρχουν εκτάσεις που είχαν εγκαταλειφθεί και τώρα ξανακαλλιεργούνται, έχει αυξηθεί η κτηνοτροφική παραγωγή που είχε σχεδόν εξαφανιστεί γιατί οι Έλληνες δεν ασχολούνταν με τέτοιες δουλειές και υπάρχουν πλήθος παραδειγμάτων που η έλευση μεταναστών αναζωογόνησε και προσέφερε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη σε παρατημένες περιοχές της χώρας.

Αλλά και για τους μετανάστες η εξέλιξη ήταν θετική. Φτιάξαν σπίτια, απέκτησαν περιουσία, τα παιδιά τους μορφώθηκαν και πρόκοψαν, αρκετά από αυτά φοιτήσαν ή φοιτούν σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια (να θυμίσω τον Οδυσσέα Τσενάι που διαπρέπει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο με υποτροφία), βγάλαν ρίζες εδώ και αρκετούς από αυτούς νιώθω πλέον χαρά να αποκαλώ συμπατριώτες μου.

Φυσικά ο τρόπος που θα έπρεπε να γίνει μια τέτοια κίνηση είναι μια άλλη ιστορία. Χρειάζεται μελέτη, σχεδιασμό, τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος, ένα οργανωμένο κράτος που να μπορεί να διαχειριστεί κάτι τέτοιο και μια πολιτική ηγεσία ικανή να το σχεδιάσει. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει στην Ελλάδα. Αν γίνει με την τσαπατσουλιά που γίνονται συνήθως τέτοια πράγματα στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ χειρότερα από αυτό που βλέπουμε στην Αθήνα σήμερα. Και με τις παρούσες συνθήκες κοινωνικής αποσύνθεσης και την γενικευμένη ξενοφοβία που καλλιεργούν τα ΜΜΕ, φοβάμαι ότι θα μαζεύουμε τα πτώματα με τα φορτηγά από τα χωριά. Αν δούμε πάλι το προηγούμενο παράδειγμα της δεκαετίας του 90, ότι καλό έγινε, έγινε από μόνο του χωρίς να ανακατευτεί το κράτος, όπου ανακατεύτηκε τα έκανε σκατά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία των γκέτο των παλιννοστούντων Ποντίων στις Σάπες Ροδόπης, στον Ζυγό Καβάλας και αλλού, που 20 χρόνια μετά όχι απλώς δεν έχουν ενσωματωθεί (και μιλάμε για Έλληνες στην καταγωγή, που ήξεραν ελληνικά και είχαν τεράστιες πολιτισμικές συγγένειες με σημαντικό κομμάτι του ντόπιου πληθυσμού) αλλά έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα αυτών των περιοχών. Κατά διαβολική σύμπτωση ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και έστησε αυτά τα τερατουργήματα είναι ο τότε υπουργός εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός.

Δεν θεωρώ ότι αυτή από μόνη της είναι η λύση στο πρόβλημα. Με πρόχειρους υπολογισμούς μιλάμε για απορρόφηση ενός ποσοστού της τάξης του 10% του συνολικού αριθμού των μεταναστών που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην χώρα. Είναι όμως μια τίμια διέξοδος, μια αμοιβαίως επικερδής σύμβαση και θα έδινε ένα στίγμα ότι η χώρα αντιμετωπίζει με σοβαρότητα το πρόβλημα. Αν κατάφερνε να το στήσει σωστά και να το φέρει εις πέρας χωρίς να δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που πάει να λύσει, θα ήταν η πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια που θα ένιωθα περήφανος που είμαι πολίτης αυτής της χώρας. Και η τελευταία δεν ήταν ούτε η Ολυμπιάδα του 2004, ούτε το γιούρο, ούτε η γιουροβίζιον, αλλά πολύ πιο πριν.

Share

2009©Kavalacity.net