Εκτύπωση

Το χαμένο δίκιο

Συγγραφέας: Κώστας Δεμερτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Δεμερτζίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 3.67 από τα 5 αστέρια)
live-at-the-met

Πολύ κουβέντα έγινε τις τελευταίες μέρες για την πρωτοβουλία μετάδοσης των παραστάσεων της Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, από τον Δήμο Καβάλας, στο Oscar. Στην πρώτη κιόλας προβολή υπήρξε μια δυναμική διαμαρτυρία από την «πλατεία», που κατάφερε να χάσει το δίκιο της, από τον τρόπο που την έκανε κι από το κεντρικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε.

Για τον τρόπο, έχουν αναφερθεί, και σ’ αυτό το σάιτ, αρκετοί από τους θεατές, οι οποίοι δήλωσαν προσβεβλημένοι από την συμπεριφορά των διαμαρτυρομένων. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να χαρακτηριστεί η διαμαρτυρία αποτυχημένη, εκ του αποτελέσματος, καθώς κατάφερε να στρέψει εναντίον της τους εν δυνάμει συμμάχους της, τους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόταν και που, σίγουρα, θα συμφωνούσαν μαζί της, αν τους προσέγγιζε με διαφορετικό τρόπο. Ο λόγος της αποτυχίας οφείλεται στο γεγονός ότι, όπως δείχνουν τα πράγματα, η λογική της σύγκρουσης έχει κυριεύσει την ελληνική κοινωνία, κι έχει ποτίσει βαθιά όλους. Και τους διαμαρτυρόμενους, αλλά κι αυτούς που βρίσκονται μπροστά τους, τους οποίους βάζει αυτόματα στην θέση του απέναντι, στη θέση του εχθρού. Όταν το μυαλό σου λειτουργεί σαν σφυρί, όλα τα βλέπεις σαν πρόκες.

Όσο για το κεντρικό επιχείρημα, ο τρόπος που διατυπώθηκε συμπυκνώνεται στην λογική: «Δεν πρέπει το δημόσιο να δίνει χρήματα για τον πολιτισμό, την ίδια στιγμή που

οδηγεί στην φτώχια ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού». Το κράτος έχει έναν βασικό ρόλο ύπαρξης, να φροντίζει για τις ανάγκες του λαού. Τα χρήματα που βρίσκονται στα δημόσια ταμεία έχουν έναν πρωταρχικό σκοπό. Να επιστραφούν στον λαό για να καλύψει τις ανάγκες του. Κι ο πολιτισμός, όμως, είναι μια από τις βασικές ανάγκες κάθε λαού. Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, ίσως φαντάζει πολυτέλεια. Αν όμως ξύσουμε λίγο την επιφάνια της κρίσης κι αφαιρέσουμε το επίχρισμα που την κάνει να μας φαίνεται οικονομική, θα δούμε την πραγματική της μορφή. Είναι πολιτιστική κρίση. Η βάση της, η ουσία της, δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, άλλωστε τα χρήματα δεν είναι παρά τυπωμένα κομμάτια χαρτί ή, ακόμα χειρότερα, νούμερα σε υπολογιστές, και δεν έχουν παρά την αξία που εμείς τους δίνουμε. Αυτό που μας λείπει είναι ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός της καθημερινότητας, της επικοινωνίας, της αισθητικής, της δημιουργίας, ο πολιτισμός της καινοτομίας, ο της ανιδιοτέλειας, του αλτρουισμού, της προσφοράς. Με μια λέξη ο κοινωνικός πολιτισμός. Είμαστε μια κοινωνία σε παρακμή, γιατί είμαστε απολίτιστοι. Μια κοινωνία που στήθηκε πάνω σε λογικές αρπαχτής και κοντόφθαλμης ευημερίας.

Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία του δίκιου που είχαν (και κατάφεραν να χάσουν) οι διαμαρτυρόμενοι. Η λογική της αρπαχτής με την οποία συστηματικά προσεγγίζει το ελληνικό δημόσιο μ’ όλες του τις μορφές, τον πολιτισμό. Στο (όχι πολύ μακρινό) παρελθόν ξοδεύονταν τεράστια ποσά για τον πολιτισμό, με το μεγαλύτερο μέρος να διατίθεται στη διοργάνωση εντυπωσιακών εκδηλώσεων που κινούνταν στην λογική «άρτος και θεάματα». Συνήθως υπόβοσκε ένα ολόκληρο δίκτυο οικονομικής, αλλά και πολιτικής, διαπλοκής, που καθόριζε το περιεχόμενο και τους συντελεστές, μ’ ένα όργιο σπατάλης του δημόσιου χρήματος και πλουτισμού ορισμένων. Πολύ μικρότερο ποσοστό των χρημάτων του πολιτισμού πήγαινε σε έργα υποδομής και κατέληγε, επίσης, μέσα από παρόμοια δίκτυα, σε ημιτελή για δεκαετίες και στοιχειωμένα λόγω ακαταλληλότητας κτήρια. Άλλωστε, προτεραιότητα ήταν πάντα η απορρόφηση των χρημάτων από τα ταμεία και η διοχέτευσή τους στα δίκτυα διαπλοκής και όχι στο πολιτιστικό αποτέλεσμα.

Στην συγκεκριμένη λοιπόν περίπτωση, με την όπερα, έχουμε σε μικρογραφία την επιβίωση αυτής της λογικής στην νέα πραγματικότητα της πτώχευσης. Έχουμε λοιπόν μια εκδήλωση για την οποία ήταν απαραίτητος κάποιος τεχνικός εξοπλισμός. Αποφασίστηκε από τον Δήμο ο εξοπλισμός να ενοικιαστεί, καθώς δεν υπήρχε. Το κόστος της ενοικίασης για 11 προβολές ήταν περίπου 9.500 ευρώ. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πόσο θα στοίχιζε η αγορά του συγκεκριμένου εξοπλισμού.

  • Ο βιντεοπροβολέας με τον οποίο έγινε η προβολή είναι αυτός. Πρόκειται για μοντέλο του 2004 που η τιμή του ήταν 25.000 δολάρια (περίπου 20.000 ευρώ). Βέβαια από τότε η τεχνολογία προχώρησε και οι τιμές έπεσαν. Αυτός εδώ για παράδειγμα έχει πολύ ανώτερες τεχνικές προδιαγραφές και δυνατότητες και στοιχίζει 9.400 ευρώ. Φαντάζομαι ότι με μια σωστή έρευνα αγοράς θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος ακόμα φθηνότερος για τη συγκεκριμένη δουλειά.
  • Το δορυφορικό πιάτο μαζί με την εγκατάσταση κοστολογείται από 1000 μέχρι 4000 ευρώ (δεν γνωρίζω ακριβώς τις τεχνικές προδιαγραφές).
Με τους δικούς μου υπολογισμούς το κόστος της αγοράς του απαραίτητου εξοπλισμού θα ήταν από 8.000 μέχρι 12.000 ευρώ, στην ουσία δηλαδή όσο πάνω κάτω στοίχισε η ενοικίαση. Ξέρω πολύ καλά ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος στον δήμο που θα μπορούσε να αναλάβει τη λειτουργία του συστήματος, αλλά είμαι βέβαιος πως, ακόμη κι αν δεν ήταν δυνατόν να το αναλάβει, θα μπορούσαν άτομα από πολιτιστικές συλλογικότητες της πόλης να το πράξουν εθελοντικά. Και φυσικά ο εξοπλισμός θα έμενε στο Όσκαρ, όπου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ζωντανή μετάδοση κι άλλων πολιτιστικών, και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, αλλά και για προβολές από την κινηματογραφική λέσχη κι άλλους συλλόγους. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ουσιαστική αναβάθμιση του χώρου, που μέχρι τώρα στοιχειώνει ανεκμετάλλευτος.
Δυστυχώς, η κοντόφθαλμη λογική της αρπαχτής επικράτησε για μια ακόμη φορά...

Share

2009©Kavalacity.net