Εκτύπωση

Κατ' επάγγελμα συνδικαλιστές

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Μιχάλης Σωτηρόπουλος γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

sindikalismos-photo από το antinews.grΑυτό που προκαλεί εντύπωση δεν είναι οι ετήσιες αποδοχές του προέδρου της ΓΣΕΕ κου Παναγόπουλου που με τις συμμετοχές σε διάφορα διοικητικά συμβούλια και άλλες τιμητικές αργομισθίες φτάνουν τις 150.000 (δηλωμένα). Ούτε κάποιες λεπτομέρειες όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι ενώ επισήμως καταγγέλει τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης εντούτοις το κτήριο της ΓΣΕΕ στην Πατησίων καθαρίζει ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού.

Αυτό που δεν χωρά η λογική είναι ότι όλοι οι τελευταίοι πρόεδροι και γεν. γραμματείς προέρχονται από το δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ (όσο δούλεψαν). Τους Έλληνες εργαζόμενους τους εκπροσωπεί μια κάστα υψηλόμισθων, συνήθως, υπαλλήλων που δεν έφαγαν τα νιάτα τους στις σκαλωσιές όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς αλλά μέσα στην καμαρίλα των κομματικών γραφείων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν για τους τελευταίους προέδρους της ΓΣΕΕ: Χρήστος Πρωτόπαππας υπάλληλος Εθνικής Τράπεζας, Λάμπρος Κανελλόπουλος υπάλληλος Ολυμπιακής Αεροπορίας (το 1981 ήταν πρόεδρος της Ο.Α σε ηλικία 33 (!) ενώ από τα 35 του πρόεδρος του εργατικού κέντρου Αθηνών, δηλαδή πότε κόλλησε ένσημα ο άνθρωπος!), Χρήστος Πολυζωγόπουλος (παρά την προσπάθεια μου δεν υπήρξε δυνατό να εντοπιστεί η εργασιακή του προϋπηρεσία, πιθανόν να μην έχει εργαστεί ποτέ!), Γιάννης Παναγόπουλος (υποδιευθυντής Εθνικής Τραπέζης).

Αλλά και οι γ. γραμματείς της ΓΣΕΕ δεν διαφέρουν στην προέλευση τους αφού οι κύριοι Κ. Πουπάκης και Γ. Μανώλης προέρχονται από τον ΟΤΕ.

Tο θέμα είναι πως ανέχονται εργαζόμενοι χωρίς προνόμια, χωρίς μονιμότητα, που αμείβονται κάτω από το βασικό ημερομίσθιο όπως για παράδειγμα οι ντελιβεράδες που όλη μέρα διακινδυνεύουν στους δρόμους, οι εργάτες οικοδομής ή οι εργάτες σε ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες να εκπροσωπούνται από ανθρώπους που ουσιαστικά κάνουν το αγροτικό τους πριν μπουν στην λεγόμενη «κεντρική πολιτική σκηνή».

Εκτός από το θέμα υποαντιπροσώπευσης των εργαζομένων που έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, επιβεβαιώνεται και η άποψη ότι ο συνδικαλισμός είναι μόνο για το δημόσιο τομέα καθώς ο τρόπος που στήνονται τα συνδικάτα και οι ομοσπονδίες ευνοούν μόνο τους επαγγελματίες του είδους που έχουν εξασφαλισμένο το μεροκάματο...

Tweet it
Tweet it