Εκτύπωση

150 χρόνια προσφοράς στον άνθρωπο...(part 2)

Συγγραφέας: Στάθης Σημεωνίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Στάθης Συμεωνίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ/ ΕΡΥΘΡΑ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΣ : 150 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ……(μάλλον ήταν αρκετά….) (part 2)

LOGOerst

Ε, ναι δεν με αφήνουν να «αγιάσω», έχει και συνέχεια….. Ο Ερυθρός Σταυρός και οι εθελοντές του αποτελούν κομμάτι της κοινωνίας (ναι ανακάλυψα την Αμερική). Όμως τελικά η ελληνική κοινωνία είναι μάλλον υπερβολικά ανεκτική και υπερβολικά βολεμένη…(τώρα ανακάλυψα και τις Ινδίες)

Ο Ερυθρός Σταυρός είναι ένα κίνημα ανθρωπιστικό που η ιστορία του ξεκινά πριν περίπου 150 χρόνια. Η διαχρονικότητα του δείχνει ότι αυτό που αντιπροσωπεύει είναι απαραίτητο. Οι άνθρωποι που το υπηρετούν, εμπνευσμένοι από το όραμα του Ερρίκου Ντυνάν προσφέρουν βοήθεια και αγάπη στον συνάνθρωπο (ανεξάρτητα εθνικότητας, φύλου, φυλής ή θρησκείας) και είναι αποφασισμένοι να επιτελέσουν αυτό το έργο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και με κάθε

κόστος (έτσι είναι και έτσι θα έπρεπε να είναι). Ο Ερυθρός Σταυρός έχει περίοπτη θέση στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Στους πολέμους και μεταπολεμικά πολλοί συνάνθρωποι μας δέχθηκαν το χάδι την ώρα του πόνου, δέχθηκαν την βοήθεια του στην δύσκολη στιγμή, μεγάλωσαν με τα συσσίτια του, βρήκαν τον χαμένο συγγενή τους….Οι νοσοκόμες αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους πολεμιστές της εποχής αλλά και μετά, που τα πάντα ήταν συντρίμμια.

Τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας το κίνημα του Ερυθρού Σταυρού βρέθηκε να περνάει βαθιά κρίση. Όταν πριν μερικά χρόνια είχα την πρώτη επαφή με το Σώμα των Σαμαρειτών ο κος Γερασιμάτος, προϊστάμενος εκπαίδευσης τότε, με εντυπωσίασε με τον ενθουσιασμό του, τον χειμαρρώδη τρόπο που μιλούσε για το Σώμα, για την εκπαίδευση, για τις αρχές που διέπουν το κίνημα, την πειθαρχία που απαιτεί, για την οργάνωση, που την εποπτεύει ο αντίστοιχος Γερμανικός Ερυθρός Σταυρός (υπονοώντας την αξιοκρατία..). Η αλήθεια είναι ότι όταν τον γνώρισα, με τον ρομαντισμό του εθελοντισμού και της προσφοράς που με διακατέχει, θεώρησα ότι βρήκα τον φορέα μέσα από τον οποίο θα μπορούσα να συνεχίσω να εκφράζομαι εθελοντικά.

Η συνέχεια, όμως, ήταν λίγο διαφορετική από ότι φαινόταν. Η (γερμανική…..) αξιοκρατία ήταν δεδομένη με ορισμένες προϋποθέσεις : ικανότητα γλειψίματος καλύτερη από αγελάδα που βρήκε αλάτι και προσαρμογή στο περιβάλλον εφάμιλλη, τουλάχιστον, χαμαιλέοντα….Αν σας θυμίζει κάτι, σωστά σας το θυμίζει. Για κάποιον με στοιχειώδη κοινή λογική ήταν αδύνατο να πιστέψει το τι γινόταν μπροστά στα μάτια του και ήταν η τακτική του «σοκ και δέος» που ακολουθούνταν, ώστε να καταστέλλονται οι αντιδράσεις. Τελικά, για να μην το παρατραβήξω, ο κος Γερασιμάτος είχε την τύχη όλων των «μεγάλων» ανδρών όπως ο Αλ Καπόνε (μπήκε φυλακή για φοροδιαφυγή) και ο γερουσιαστής Μακάρθυ (ο γνωστός Αμερικανός κομμουνιστοφάγος, μπήκε φυλακή και αυτός στο τέλος). Ο συγκεκριμένος δεν μπήκε ακόμη φυλακή αλλά καταρχήν απολύθηκε. Μου μετέφεραν τέσσερεις (4) διαφορετικοί άνθρωποι ότι η αιτία είναι οικονομικές ατασθαλίες. Δεν νομίζω να κάνουν λάθος…… Απλά αναρωτιέμαι για το πότε θα επέμβει και ο Εισαγγελέας…….

Θα αναρωτηθεί κανείς που πήγε ο ανθρωπισμός μου….Δεν χάθηκε , μπορώ σαν μέλος της οικογένειας του Ερυθρού Σταυρού να συνδράμω αυτόν τον κύριο, αν θέλει, για να του απαλύνω τον πόνο του. Κάτι που ο ίδιος δεν έκανε ποτέ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που τους «προπηλάκιζε» ψυχικά γιατί δεν του άρεσαν οι συμπεριφορές τους και εξέφραζαν τις αντιρρήσεις τους. Όλους αυτούς που τον είχαν πιστέψει ότι θα έδινε λύση στα προβλήματα που ταλάνιζαν τα περιφερειακά τμήματα, (αγνοώντας ότι αυτός είναι το πρόβλημα). Όλους εκείνους, που ενώ θέλανε να προσφέρουν, τους φέρθηκε σαν σκουπίδια, που, ενώ, πίστεψαν με όλη τους την ψυχή στις ιδέες του Κινήματος, τους έδιωξε με σκαιό τρόπο (λες και ήταν τσιφλίκι του το Σώμα των Σαμαρειτών).

Τις αρχές του Κινήματος μεγάλος αριθμός ανθρώπων τις έχει μέσα του, μεγάλωσε με αυτές, για αυτό και «παρασύρθηκε» από τις μεγαλοστομίες του και έτρεξε να συνδράμει και να προσφέρει. Η επίκληση της (γερμανικής….) οργάνωσης και πειθαρχίας έβγαλε από μέσα από την αναρχική ελληνική ψυχή αυτό που υποσυνείδητα ήθελε, μια οργάνωση με αρχή, μέση και τέλος, με ιεραρχία, με αξιοκρατία και αξιοπρέπεια . Και εδώ όμως μπαίνει μια τεράστια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ελληνική παθογένεια. Είναι δυνατόν να βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά και να σκύβεις το κεφάλι (..πειθαρχία «προβάτου»….), να μην ψάχνεις, να μην τεκμηριώνεις και να μην αντιδράς, τελικά, στην άδικη σφαγή;

Η κατάντια και η κατηφόρα δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Είναι θλιβερό μια τόσο μεγάλη ιδέα με τόσο μεγάλη ιστορία, να έχει σαθρέψει από μια κλίκα ανθρώπων δίχως όραμα. Δεν καταχράστηκε μόνο χρήματα, «καταχράστηκε» το πάθος για προσφορά ανθρώπων που το εννοούσαν, ανθρώπων που είχαν στον νου τους άλλους ανθρώπους και δεν λογάριασαν ούτε κόπο, ούτε χρήμα, ούτε χρόνο, ούτε οικογένεια, για να προσφέρουν. Και αυτό στοιχίζει και πληγώνει περισσότερο……..

Σας ευχαριστώ

ΥΓ1. Για όσους θα ήθελαν να διαβάσουν την ιστορία του Ερυθρού Σταυρού, το βιβλίο του Ερρίκου Ντυνάν «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο», καθώς και την ζύμωση στο Σώμα των Σαμαρειτών θα παραθέτω τα σχετικά sites: http://www.icrc.org/, http://www.redcross.gr/,

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/05/blog-post_5018.html

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/05/blog-post_9727.html#more

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/05/blog-post_4995.html#more

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/06/blog-post_1525.html

ΥΓ 2. Κάθε παρατήρηση δεκτή φτάνει να είναι επώνυμη και τεκμηριωμένη (φτάνει,πια, με τις «κότες» και τις γενικολογίες)

ΥΓ 3: «Θαυμαστοί αυτοί οι Ερθροσταυρίτες που δεν φοβήθηκαν την κατάσταση και ήταν στο Σύνταγμα να προσφέρουν τις Α' βοήθειες σε συνανθρώπους σε κίνδυνο. Έτσι θα έπρεπε να είναι ο Ερυθρός Σταυρός, δίπλα στον άνθρωπο σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Και το κάνει για τον άνθρωπο ΟΧΙ για την ιδεολογία ή για την παράταξη»

Share

2009©Kavalacity.net