Εκτύπωση

Venceremos

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
pote-xana

Ειλικρινά προσπάθησα να αποφύγω την ενασχόληση μου με το ζήτημα των μεταναστών. Κι όχι γιατί δεν έχω ξεκάθαρη άποψη!

Από την μια πλευρά η πολυπλοκότητα του ζητήματος σε συνδυασμό με την κακή συγκυρία της Ελληνικής (και όχι μόνο) οικονομίας, και από την άλλη πλευρά η παντοτινή μου προσήλωση σε ιδεολογικά σχήματα που βάζουν τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη δυστυχία πιο πάνω από την δική μου τη βόλεψη, με φέρνουν σε πολύ μεγάλη αμηχανία: όχι γιατί αμφιταλαντεύομαι, αλλά γιατί δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να έχουν τις ίδιες προτεραιότητες κι οι υπόλοιποι που «συμβιώνουμε» στο ευρύτερο κλεινόν άστυ…

Όταν ανακοινώθηκε η κίνηση των μεταναστών πριν από πολλές μέρες δεν περνούσε από το μυαλό μου η σημερινή κατάληξη. Το ότι η κίνηση αυτή είναι μια πολιτική πράξη και μια πολιτική επιλογή συγκεκριμένου ιδεολογικού  χώρου δεν σηκώνει συζήτηση: αυτό που σηκώνει πολύ συζήτηση είναι τι θέλησαν να πετύχουν αυτοί που την σκέφτηκαν κι αυτοί που την οργάνωσαν. Γιατί το να έρθει στο προσκήνιο το φλέγον θέμα των μεταναστών το πέτυχαν.

  • Σε καμιά περίπτωση όμως δεν κέρδισαν την ελληνική κοινωνία, και κυρίως τα

    κατώτερα και μεσαία κοινωνικά στρώματα που αυτή την εποχή βιώνουν μια παρόμοια (αν και τέτοιες συγκρίσεις είναι ατυχείς) εξαθλίωση. Αντίθετα ισχυροποίησαν σκέψεις και απόψεις που τον τελευταίο καιρό οι ρίζες τους εξαπλώνονται εκτός από τα ακροδεξιά-εθνικιστικά χωράφια και στον υπόλοιπο πληθυσμό, μολύνοντας κατά την δική μου άποψη την πολιτιστική μας κουλτούρα και τραυματίζοντας την θανάσιμα…
  • Σε καμιά περίπτωση δεν κέρδισαν το βασικό αίτημα για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών: Αντίθετα οργάνωσαν και συσπείρωσαν την αντίδραση των ντόπιων κατοίκων έτσι ώστε αν (που δεν πρόκειται) γίνει οποιαδήποτε προσπάθεια να προωθηθεί ένα μοντέλο που να ευνοεί κατ’ ελάχιστον την νομιμοποίηση μεταναστών ακόμα και αυτών που το δικαιούνται βάση διεθνών συνθηκών, θα προκαλέσει μαζικές διαδηλώσεις αντίθεσης και θα προσφέρει, μετά τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα, και άλλους υποστηρικτές στο σακούλι των ακροδεξιών λαϊκιστών.
  • Έχασαν (οι ιθύνοντες) την μάχη με τα ΜΜΕ με κατεβασμένα τα βρακιά. Μηδενός εξαιρουμένου όλα επιδόθηκαν σε ένα όργιο ψεύδους και παραπληροφόρησης κάνοντας την τρίχα τριχιά χωρίς να μπει κανένα από  τα σοβαρά ζητήματα που γεννάει  η όλη κίνηση. Πουθενά δεν ακούστηκε ούτε το αυτονόητο του πράγματος ότι οι μετανάστες φιλοξενήθηκαν με απόφαση του ΔΣ των φοιτητών της νομικής (με ΠΑΣΠ και ΔΑΠ συνυπογράφοντες, άσχετα αν μετά την έκταση του θέματος εγκαλέστηκαν στην κομματική πειθαρχία από τα αφεντικά τους), ότι καμιά εκπαιδευτική διαδικασία δεν παρεμποδίζεται γιατί πρόκειται για ένα κλειστό κτήριο που δεν χρησιμοποιείται λόγω ανακαίνισης, ότι δεν εμποδίσανε τα μαθήματα αλλά ο πρόεδρος της σχολής έκλεισε την σχολή για δικούς του λόγους. Αν δεν έχεις την ικανότητα ή την δύναμη να τα «βάλεις» μαζί τους μη ξεκινάς: δεν σου φταίνε σε τίποτα οι άνθρωποι μαζί με την εξαθλίωση τους να κουβαλάν και το σταυρό των δικών σου κακών- κάκιστων- επιλογών.
  • Συμπαρέσυραν στην όλη βουρκώδη κατάσταση που δημιούργησαν και το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Εκτός από τους a priori εχθρούς του, μια νέα political correct κάστα ανθρώπων επιχειρηματολογεί για την κατάργηση του βασιζόμενη στην όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κι «εκεί που μας χρωστούσαν μας παίρνουν και το βόδι» κύριοι ιθύνοντες. "Φτιάξατε" μια κοινή γνώμη που δεν έχει πρόβλημα να συμπαραταχθεί με την κατάργηση του, ακόμα κι αν δεν έχει ιδέα σε τι εξυπηρετεί και γιατί είναι σημαντικό για όλους μας.

Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι αλλά η «γκρίνια» δεν λύνει το πρόβλημα. Τα ΕΚΑΜ ντυμένοι τρομοκράτες ετοιμάζονται από στιγμή σε στιγμή, πετώντας κορμιά έξω από κτήριο, να ικανοποιήσουν το θυμωμένο popolo που θα κομπάζει για την αγέρωχη Ελληνική πυγμή, που δυστυχώς δεν περισσεύει μπρος στους καλοντυμένους αφέντάδες μας. Δεν τους κατηγορώ... ίσως και να τους καταλαβαίνω... Θα χρειαστεί πολύς καιρός και πολύ μεγάλες προσπάθειες από όλα τα κινήματα για την προστασία και την βοήθεια αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων για να ξαναφτάσει η ελληνική κοινωνία στο σημείο που ήταν πριν την εκδήλωση αυτής της κίνησης. Δεν με πτοεί αυτό, έτσι κι αλλιώς είμαστε συνηθισμένοι ιστορικά να αντιμετωπίζουμε τα αποτελέσματα των λαθών της Αριστεράς σε κάθε της βήμα, κι είμαστε συνηθισμένοι να πολεμάμε με συνθήκες αντίξοες. Κι όσο κι αν κάποια πράγματα φαντάζουν αδύνατον να συμβούν σε συγκεκριμένες κοινωνικές δομές (όπως, ας πούμε, η συμβίωση με τους μετανάστες, νόμιμα) εντούτοις μια ιστορική ματιά σε παρόμοια γεγονότα στο παρελθόν (θυμήσου πόσο μόνοι ήταν οι εργάτες στο Σικάγο, θυμήσου πόσο μόνες ήταν οι σουφραζέτες που διεκδικούσαν δικαίωμα ψήφου, θυμήσου τη μοναξιά στην αντίσταση στο ξένο ζυγό, την μοναξιά στα ξερονήσια, θυμήσου ότι θες…), με κάνουν να χαμογελάω, να αντέχω και να ελπίζω: VENCEREMOS!


Tweet it
Tweet it