Εκτύπωση

Πετυχημένο, δεν τον λες...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(14 ψήφοι, μέση τιμή 3.57 από τα 5 αστέρια)

creation-failureΕίναι αλήθεια ότι ο Θεός περιγράφεται από τους χριστιανούς με πάρα πολλά επίθετα που περιγράφουν ενίοτε την φύση του, τη συναισθηματική του κατάσταση, τις δυνάμεις του. Ας πούμε, όλοι έχουμε ακούσει να περιγράφεται ως «φιλεύσπλαχνος», «ελεήμων». «παντοδύναμος», «πανάγαθος» «πανταχού παρών» κλπ. Έχετε, όμως, ακούσει ποτέ να ονομάζεται… «πετυχημένος»*;

Αν στηριχτούμε στην βιβλική κοσμογονία, τότε έχουμε ένα θεό-δημιουργό των πάντων. Σωστά? Σωστά… Μέσα στην άχρονη αιωνιότητα στην οποία διαβιούσε η τελειότητα της θείας ουσίας του, συμβαίνει ένα «κλικ», κι αρχίζει να δημιουργεί ένα σύμπαν με την μορφή που το ξέρουμε. Κι επειδή «ο Δημιουργός μας», δεν μας κληροδότησε με τη δυνατότητα κριτικής μόνο για να την εκφράζουμε όταν βλέπουμε ένα πίνακα ζωγραφικής, μια ταινία, ένα σπίτι, ένα δρόμο, ας προσπαθήσουμε να δούμε:

* με κέντρο το υπέρτατο δημιούργημα του –εμάς- ,
* με όπλο τις αισθήσεις και τις γνώσεις μας ως ανθρώπινο είδος,
* και κυρίως με χιούμορ (ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά που οι αντιπρόσωποί του στη γη, και μέρος των οπαδών του, οι φονταμενταλιστές χουλιγκάνοι του, δηλαδή, θα προτιμούσαν να μην μας είχε δώσει)

πόσο καλά τα πήγε?

Ξεκίνησε λοιπόν να φτιάξει το δημιούργημα του φτιάχνοντας τον ουρανό και τη γη. Ουπς! Στη μετάφραση του ο Κολιτσάρας προσπαθεί να το σουλουπώσει λίγο το κείμενο προσθέτοντας και την λέξη σύμπαν πριν. Καταλαβαίνω ότι την εποχή που γράφτηκε η επιστημονική γνώση ακρίβεια ακόμα και για τους θεόπνευστους είναι πολυτέλεια. Ενδιαφέρον όμως έχει και η συνέχεια: Πάλι χωρίς καμία λογική χρονική σειρά, φτιάχνει το φως! Στο αμέσως επόμενο νανοχιλιοστό του δευτερολέπτου πρέπει να χτύπησε το Θείο κούτελο με την ανάστροφη του θείου χεριού (ή των υποκατάστατων σε θεία ουσία), λέγοντας: Ούπς, κι άλλη γκάφα! Καθότι η δημιουργία του φωτός χωρίς τον ήλιο και τους λοιπούς πλανήτες δεν θα ήταν «αρμονικό». Κι οι ιεροί συγγραφείς που προσπαθούν χρόνια να κρύψουν την γκάφα, λέγοντας μας ότι «δημιούργησε τον ρέοντα χρόνο»1, μάλλον έχουν άδικο: ο ρέοντας χρόνος προηγείται: οι απαρχές του τοποθετούνται την στιγμή που μέσα στην αιωνιότητα της θείας πρότερης οποία-κι-αν-ήταν-αυτή κατάστασης εμφανίζεται η θεία ανάγκη για δημιουργία. Γιατί αλλαγή, δηλ τέλος-έναρξη χωρίς χρόνο δεν υπάρχει… Αλλά λάθη δεν κάνει αυτός που δεν κάνει τίποτα. (βρε λες εκεί να οφείλεται η προηγούμενη της δημιουργίας τελειότητα?) Δεν πειράζει θα σκέφτηκε, θα το διορθώσω στη πορεία… και το διόρθωσε!

Συνέχισε λοιπόν να δημιουργεί το σύμπαν… Αν υπήρχε παρατηρητής της Τρόικας των δυνάμεων Αρμονία Γαλήνη και Ομορφιά, σίγουρα δικαίως θα στέλνανε τον δικό τους Ράιχενμπαχ με την αντίστοιχη task force. Ένας κόσμος που γίνεται της ειμαρμένης! Γαλαξίες συγκρούονται μεταξύ τους και διαλυόμενοι φτιάχνουνε νέους γαλαξίες, πλανήτες, άλλοι πολύ ζεστοί για να φιλοξενήσουν τα σχέδια του κι άλλοι πολύ κρύοι, άλλοι ανατινάζονται μόνοι τους κι άλλοι με τέτοια βαρύτητα που καταπίνουν τον εαυτό τους και τα πάντα γύρω τους, κι όλα αυτά σ’ ένα συνεχώς και ταχύτατα διαστελλόμενο σύμπαν, το οποίο, παρόλη τη αναφερόμενη δραστηριότητα μένει άδειο/κενό σε ποσοστό 99%, και παρόλη την σκανδαλώδη προτίμηση στην κατάσταση της ύλης που ονομάζεται, από την περιορισμένης δυνατότητας ανθρώπινη επιστήμη, ως φως, είναι στο μεγαλύτερο μέρος του σκοτεινό… Κι όλα αυτά δεν τον απασχολούν, «καθώς ιδεν, οτι καλον», πράγμα όχι ιδιαίτερα τιμητικό για ένα δημιουργό!

Μετά λοιπόν από 8 δις χρόνια συμπαντικού αρμαγεδδώνα, κάπου σε μια γωνιά του σύμπαντος, στην άκρη ενός ασήμαντου σπειροειδούς γαλαξία, από τους τρισεκατομμύρια demo που δημιούργησε εις μάτην, κάτι φαίνεται να πετυχαίνει!!! Κι ενώ θα περίμενε κανείς –από εμπειρία 8 δις χρόνων- η δημιουργία αυτού του πλανήτη πάνω στον οποίον θα υλοποιηθεί το θείο σχέδιο, να είναι πιο αρμονική και πιο γαλήνια, μπά, τίποτα! Για 3.9 δις χρόνια το ίδιο σκηνικό αποτυχίας2. Τεράστιες θερμοκρασίες που ακολουθούνται από περιόδους με πολύ χαμηλές, δηλητηριώδη αέρια, λάβα που κατακαίει τα πάντα, τοξική βροχή! Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη βρίσκεται κάτω από συνθήκες που το καθιστούν μη κατοικήσιμο για τον άνθρωπο: Στεριές που καταποντίζονται, άλλες αναδύονται, νερό παντού(που είναι αλμυρό και δεν πίνεται)! Και περνούν τα χρόνια, και με τα πολλά κατάφερε μετά από τόσα χρόνια να τον κάνει κατοικήσιμο. Κι άρχισε να τον γεμίζει με λογής λογής υπάρξεις! Fatal Failure κι εδώ: από όλα τα πλάσματα που δημιούργησε, απ’ όλη την χλωρίδα και πανίδα που τοποθέτησε στολίζοντας τον πλανήτη, μόνο το 2% κατάφεραν να «δουλέψουν» ικανοποιητικά: Όλα τα υπόλοιπα παρουσίασαν δυσλειτουργίες και απεσύρθησαν, πάντα με την θεία χάρη. Τις περισσότερες φορές η «απόσυρση» αυτή ήταν βίαια και καταστροφική, πράγμα όχι τόσο φιλεύσπλαχνο για έναν δημιουργό που έχει την δύναμη να το κάνει λιγότερο επώδυνο… Αλλά τι να κάνουμε! Στη λογική ότι ο Θεός είναι «γαύρος» (ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε)3, κι ενδιαφέρεται μόνο για το ένα, το δημιούργημα του, το καθ’ εικόνα κι ομοίωσιν, ας το παραβλέψουμε κι αυτό, κι ας ασχοληθούμε με τούτον: τον «βυσματικό ανθρωπο».

Και μ’ αυτόν δεν τα πήγε καλά: Μέχρι να φτιάξει τον homo sapiens που θα πληρούσε τα minimum requirements σε νόηση, ώστε να μπορεί να συνδιαλέγεται μαζί του και να απαιτεί να τον λατρεύει ως οφείλει, καταπιάστηκε με πολλές versions χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία: οι περισσότερες δεν είχαν καν την δυνατότητα να παράξουν σκέψη ή λόγο, μιας και ο επεξεργαστής-εγκέφαλος μεγάλωνε πιο αργά από το επιθυμητό, ενώ μόνο πολύ προχωρημένες έκδοσεις θεωρήσαν καλή ιδέα να κατέβουν από τα δέντρα, και μόνο η ultimate-sapiens έκδοση ήταν σε θέση να ξεκινήσει να χρησιμοποιεί προς όφελός της την «δημιουργία» (ζώα, φυτά κλπ) που, τι περίεργο: από την αρχή, και με βάση το θείο σχέδιο, φτιάχτηκε ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό!

Και δεν είναι μόνο αυτά. Ακόμα κι όταν κατορθώνει το δημιούργημα αυτό να είναι σε θέση να παράξει πολιτισμό, σε πολλές περιπτώσεις εντυπωσιακό και αξιόλογο ακόμα και για εκείνη την μακρινή μας περίοδο, όπως πχ τα «δημιουργήματα» της Αιγύπτου, της Κίνας, της Αμερικής κ.λπ. κ.λπ. (και δεν βάζω την Ελλάδα για να μη κατηγορηθώ για «πατριωτισμό»), χωρίς κανένα οφθαλμοφανή λόγο, αυτός επιλέγει να διαχωρίσει τα δημιουργήματα σε περιούσιο λαό και μη, καθιστώντας (με το ίδιο αυθαίρετο κριτήριο που επέλεξε και τον μικροσκοπικό μας πλανήτη ως προνομιούχο, και με το ίδιο μη ορθολογικό κριτήριο επιλογής του Νώε, επειδή ήταν καλός άνθρωπος, για να τον σώσει από το hardware reset του ανθρώπινου είδους), μια συγκεκριμένη οικογένεια (και τας μελλοντικάς παραφυάδας αυτής), από την Χαλδαία4, με σφόδρα αμφισβητούμενη ηθική,4 ως περιούσιο λαό. Και, από τούδε κι εφ' εξής, εμφανίζεται και επεμβαίνει στο ιστορικό γίγνεσθαι, πολλές φορές καταλύοντας τους φυσικούς νόμους στους οποίους η Δημιουργία ισορρόπησε, με σκανδαλώδη και προνομιακή μεταχείριση υπέρ της συγκεκριμένης οικογένειας: αγαπώντας όποιον τους αγαπάει, καταστρέφοντας όποιον εχθρεύεται, σκοτώνοντας, με θεόσταλτες πληγές, γυναικόπαιδα αλλοφύλων, για να συνετίσει αυτοκράτορες των οποίων οι αποφάσεις, ανεξήγητα πως, δεν μπορούσαν να επηρεαστούν από την παντοδυναμία του, ή ακόμα-ακόμα για λόγους αποκατάστασης της τιμής κάποιου φαλάκρα προφήτη, που καμιά πενηνταριά έφηβοι τόλμησαν να κοροϊδέψουν για την κόμη του5, ή παραχωρώντας τους γη, πατρίδα άλλων, για να πάψουν να είναι νομάδες, κοινώς να αλητεύουν αριστερά και δεξιά μέσα στην έρημο…

Σκανδαλώδη συμπεριφορά για τον «Πατέρα όλων των ανθρώπων». Αλλά ακόμη πιο σκανδαλώδη η συμπεριφορά του ευεργετημένου λαού του, προς αυτόν: παρ’ όλες τις δημόσιες εθνοπριβέ εμφανίσεις του μόνο σ’ αυτούς και σε κανέναν άλλον, παρόλες τις σκανδαλώδεις επεμβάσεις του προς εξυπηρέτηση τους. -φαντάσου: τους πήγε αρκετά χλμ εκτός πορείας (υπάρχει συντομότερος δρόμος και, για δες βρε παιδί μου, χωρίς το εμπόδιο της θάλασσας), για να βρουν την Ερυθρά θάλασσα μπροστά τους, ώστε να την ανοίξει στην μέση για να περάσουν και μετά να την κλείσει για να πνίξει τους διώκτες τους, χώρια τις καιόμενες βάτους, τα θαυματουργά ντελίβερυ σε μάννα, και τις εγχάρακτες πλάκες με το θεϊκό μάνιουαλ!. ΟΥΤΕ αυτούς κατορθώνει να τους πείσει με τα θαύματουργή παρουσία του: στην πρώτη ευκαιρία, λιγοπιστούν, την πέφτουν στα τέσσερα και γλυκοπροσκυνούν χρυσά βόδια! Και χρειάζεται τότε να επιστρατεύσει ένα σωρό σκοτωμούς, καύσεις, μαρτύρια, και αλλαλάζοντες τα σωστά γράμματα προφήτες, για να μπορέσει να επαναφέρει τον λαό του σε μια επιεικώς ευνομούμενη ευταξία! Και λέω, επιεικώς, γιατί δεν επέτυχε ούτε καν δευτερογενώς, με την σωτηριολογική πόρσε, την θυσία του Υιού του, να εμφυτεύσει στο δημιούργημα μια γενική και ομοιογενή παραδοχή της θείας του παντοδυναμίας. Ο Υιός που απέστειλε, αποτέλεσε ακόμα ένα θύμα του ανθρώπινου μικρομυαλισμού! Και ενώ τον έστειλε, να γεννηθεί, να ζήσει και να πεθάνει, με εμφανή και ξεκάθαρα τα σημάδια της θείας του καταγωγής, το ανθρώπινο είδος χρειάστηκε περίπου 200 χρόνια για να αρχίσει να συνειδητοποιεί αυτό που κάποιος, διαβάζοντας - κι όχι ζώντας- τα ευαγγέλια, θα του χρειάζόταν κάποια δευτερόλεπτα για να το καταλάβει –αν βεβαίως βεβαίως έγιναν όπως καταγράφηκαν-. Προσέξτε, για να αρχίσει να συνειδητοποιεί (επανάληψις), γιατί για να ολοκληρωθεί η αποσαφήνιση και η καταγραφή της θείας αλήθειας, θα χρειαστούν επιπλέον καμία χιλιάδα χρόνια, πολλές θεϊκές επεμβάσεις, πυρωμένες γλώσσες ως ενέσεις μόρφωσης, πολλές, πάμπολες αιρέσεις (και τις ανάλογες σφαγές των οπαδών των, προς διατήρηση και επικράτηση της «πραγματικής» αλήθειας), σχίσματα, ιερές εξετάσεις και δεν συμμαζεύεται! Κι όλα αυτά, μόνο για το 1/5 του συνόλου «δημιουργήματος», καθότι οι υπόλοιποι συνεχίζουν να ικανοποιούνται με την χαζή κι ανιστόρητη εμμονή της λατρείας υποκατάστατων χρυσών βοδιών, μουτζαχεντίν θεων που ανταλλάζουν αλλόπιστο αίμα με βουνά από πιλάφι, ή κάτι περίεργων πλασμάτων που κατοικουν σε κουφάλες δέντρων, με πεταχτά αυτιά και αξιοζήλευτο αναπαραγωγικό εργαλείο…

Η, περιορισμένης σοφίας, ανθρώπινη επιστήμη έχει υπολογίσει την ηλικία του σύμπαντος σε 12 δις έτη. Δώδεκα δις από τη στιγμή που η θεία ουσία, η πηγή ορατών τε πάντων και αοράτων αποφάσισε, κατα τας γραφάς –ποιος ξέρει γιατί (άλλο τεράστιο ερώτημα που προς το παρόν μένει αναπάντητο)- να διακόψει την κατάσταση αδρανούς-ίσως και τεμπέλικης- τελειότητας που βίωνε, και να φτιάξει εμάς και τα «δουλάκια» μας, έμβια και άβια. Η αποτίμηση όλων αυτών των χρόνων, κάτω από το αιρετικά χιουμοριστικό και σκεπτικιστικό τρόπο που κάποιος, σαν τη ταπεινότητα μου, αντιλαμβάνεται, αναλύει και επεξηγεί τις ιερές γραφές, με την ανθρώπινη γνώση, την μέσα στο περιορισμένο κέλυφος της «κτιστής» του νόησης, μου επιτρέπει να αποδεχτώ –έστω και με επιφύλαξη- όλα τα επίθετα εκείνα με τα οποία προσπάθησαν κατά καιρούς, φίλοι κι οχθροί, να χαρακτηρίσουν το Θεό (μας).

Αλλά, καθώς προείπα, "πετυχημένο", δεν τον λες, με την καμία, έτσι?

* Το κείμενο αυτό γεννήθηκε σαν ιδέα από την εξής ρήση του Bertrand Russel: «Αν είχα παντοδυναμία, και εκατομμύρια χρόνια για να πειραματιστώ, δεν θα υπερηφανευόμουν και πολύ για τον άνθρωπο ως τελικό προϊόν των προσπαθειών μου.»

1 Πολλοί, θέλοντας να υπερασπιστούν την αλήθεια της περιγραφής της Γέννεσης λόγω θεοπνευστίας, και θεωρώντας όχι ιστορικό αλλά θεολόγο τον συγγραφέα της, μπροστά στο παράδοξο της δημιουργίας του φωτός αρχικά και της δημιουργίας του ήλιου και των υπόλοιπων πλανητών αργότερα, (κατά την τέταρτη ημέρα), πρότειναν την εξής ερμηνεία: Ο Θεός με το «γεννηθήτω το φως» δημιουργεί τον χρόνο μέσα στον οποίο δημιουργείται η κτίσις. Ο ιερός συγγραφέας με το φως αποδίδει την δημιουργία του χρόνου, που θεωρεί σημαντικό να περιγράψει πρώτα από όλα, για να διαχωρίσει την κτίση από την προηγούμενη άκτιστη κατάσταση.

2 επιτυχία μπορούμε να θεωρήσουμε τις οποιεσδήποτε περιβαλλοντικές συνθήκες θα μπορούσε να επιβιώσει το εκλεκτό, καθ’ εικόνα κι ομοίωσιν δημιούργημα του, για διάστημα ίσο ή περισσότερο από αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητικό προσδόκιμο για το συγκεκριμένο, τελικό αποτέλεσμα της δημιουργίας του).

3 Στο σκάνδαλο της παράγκας 1 (δεκαετία 90) του Ελληνικού ποδοσφαίρου είδαν την δημοσιότητα κασέτες στις οποίες ο πρόεδρος συνδέσμου διαιτητών Πειραιά ακούγεται να λέει την μνημιώδη αυτή φράση: ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε, κι οι υπόλοιποι να πάνε να γ…..,

4 Από εκεί κατάγεται ο γενάρχης του περιούσιου λαού, Αβραάμ, κι η οικογένεια του. Η αμφισβητίσιμη ηθική –δεν είναι βέβαια του παρόντος αλλά – αναφέρεται στην μόνιμη και συνεχή προσπάθεια μετάφρασης των προσονύμιων της συγγένειας του Αβράμ με τους δικούς του ανθρώπους (την Σάρα, τον Λωτ, τον Θάρρα κλπ), σύμφωνα, όχι με το κείμενο, αλλά με την ηθική του μεταφραστή (πχ, Γεν 13,11: Εβδομήκοντα: και διεχωρίσθησαν έκαστος απο του αδελφου αυτου. Κολιτσάρας: Ετσι δε εχωρίσθησαν μεταξύ των οι δύο αυτοί συγγενείς, ο θείος και ανεψιός.). Βέβαια παρακάτω (πχ Γεν. 19,33) το παιχνίδι χάνεται τελείως, γιατί οι αιμομιξίες γίνονται πεντακάθαρες. Επίσης, αξιοσημίωτη σε όλη τη Γέννεση είναι και η ευκολία που ο Αβραάμ παρουσιάζει την Σάρρα ως αδελφή του και την δίνει πεσκέσι να την πηδάνε οι βασιλιάδες της περιοχής που πηγαίνει… Το ίδιο κάνει και ο Ισαάκ με τη Ρεββέκα… Διαβάστε και λίγο Παλιά Διαθήκη: ή θα εκπλαγείτε, ή θα σταματήσετε να εκπλήσεστε…

5 Ελισσαίος, τα 42 μικρά «παιδάρια» κι ιστορίες γι’ αρκούδες: "Και ιάθησαν τα ύδατα έως της ημέρας ταύτης κατά το ρήμα Ελισαιέ, ό ελάλησε. Και ανέβη εκείθεν εις Βαιθήλ. Και αναβαίνοντος αυτού εν τη οδώ και παιδάρια μικρά εξήλθον εκ της πόλεως και κατέπαιζον αυτού και είπον αυτώ: "Ανάβαινε, φαλακρέ, ανάβαινε". Και εξεύνευσεν οπίσω αυτών και είδεν αυτά, και κατηράσατο αυτοίς εν ονόματι Κυρίου. Και ιδού εξήλθον δύο άρκοι εκ του δρόμου και ανέρρηξαν απ'αυτών τεσσαράκοντα και δύο παίδες. Και επορεύθη εκείθεν εις το Καρμήλιον κακείθεν επέστρεψεν εις Σαμάρειαν." (Δ' Βασιλειών 2/β' 22-25).

Tweet it
Tweet it