Εκτύπωση

Θα ήθελα...

Συγγραφέας: Θεοδώρα.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

γράφει η Θεοδώρα...

Τελικά… ποιοι είμαστε σε αυτή την πόλη? Ποιοι φαίνονται? Ποιοι αποτελούν «συντροφιά», ομάδα, και είναι περήφανοι γι αυτό?

aporiaΟι 30 (τα νούμερα τυχαία) απολίτιστοι, ανεγκέφαλοι ή δεν ξέρω πως αλλιώς να τους χαρακτηρίσω, που διεκδικούν μάλιστα και το copyright του πολιτισμού ως μέλη μίας ανώτερης φυλής, και δείχνουν το επίπεδό τους αποκεφαλίζοντας και κρεμώντας ανυπεράσπιστα ζώα σε διατηρητέα μνημεία? Ή μήπως οι 40 που επειδή δεν έχουν τα …(δεν θα το πω) να βγάλουν «την γόνιμη οργή τους» εκεί που τους φταίει, καταστρέφουν και γαβγίζουν προς πάσα κατεύθυνση , στα πλαίσια πάντα που μπορούν να την βγάλουν καθαρή με τις γνωριμίες του μπαμπά, και αφού ως επί το πλείστον έχουν πρώτα εξασφαλίσει

για τον εαυτό τους μια θεσούλα στο δημόσιο (-εχθρό του λαού-μπάτσοι- γουρούνια- δολοφόνοι)?

Νομίζω πρώτη φορά, κοιτώντας γύρω μου, νιώθω την ανάγκη να ανήκω σε ένα σύνολο, όπου τα αυτονόητα δεν θα σε κάνουν να νιώθεις διαφορετικός. Γιατί όταν το να σταματάς στη διάβαση, το να μην παρκάρεις σε αναπηρικές, σε πεζόδρομους, σε θέσεις μηχανών, το να εξυπηρετείς με χαμόγελο και να λες «ευχαριστώ» όταν σε εξυπηρετούν, το να σφίγγεσαι όταν βλέπεις άνθρωπο ή ζώο να υποφέρει, και γενικά το να διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις γύρω σου με γνώμονα τον σεβασμό προς τον συμπολίτη, τον συνάνθρωπο και τον εαυτό σου, σε καθιστά διαφορετικό και περίεργο, τότε ξεμυτίζουν από τις τρύπες τους άτομα που δεν γνωρίζεις και δεν θέλεις να μάθεις, και αυτοχαρακτηρίζονται υπερασπιστές και σωτήρες σου.

Και όταν φτάνουμε εκεί, σίγουρα όλοι μας κάτι δεν κάνουμε καλά!

Θα ήθελα λοιπόν να γνωρίσω, να ακούσω, να σταθώ δίπλα σε όλους τους «περίεργους» αυτής της πόλης. Τον «γραφικό» που χωρίζει τα σκουπίδια του σε μια πόλη χωρίς ανακύκλωση, ή εκείνον που περιέθαλψε το αδέσποτο, το έκανε σύντροφο, το βγάζει βόλτα και μαζεύει τις ακαθαρσίες του. Τον «αναίσθητο» που γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει, αλλά δεν γκρινιάζει όλη την ώρα για την κρίση, έχει την κιθάρα και τους φίλους του και αυτά δεν θα του τα πάρει κανείς! Τον «μ@λ@κ@» που δεν έκανε την πυλωτή διαμέρισμα, ούτε έδωσε αντιπαροχή το νεοκλασικό, που δεν λάδωσε και δεν λαδώθηκε, που αρνήθηκε προνόμια. Τον «απέχων» που δεν του αρκεί στους τυφλούς ο μονόφθαλμος, ή τον «συμμετέχων» που χωρίς σκοπιμότητα πίστεψε πως πίσω από τα χρώματα των κομμάτων διέκρινε κάποιον καλό και χρήσιμο. Θα μπορούσα να συνεχίσω τον… κατάλογο για πολύ ώρα, και δεν ξέρω καν που θέλω να καταλήξω… Μάλλον στο ότι θα ήθελα να γίνουμε ένα σύνολο πολιτών που θα νοιάζεται, θα βοηθάει, θα συνεννοείται. Που θα επικρίνει και θα επικροτεί. Που τελικά, θα συμμετέχει σε ό, τι συμβαίνει, τουλάχιστον στα στενά όρια της πόλης του. Είναι μια αρχή…

Γιατί στο κάτω κάτω, κατά μία απλή ερμηνεία, που τελικά ίσως αυτή να χρειαζόμαστε, αυτό δεν είναι δημοκρατία…?

 

Share

Σχόλια  

 
+1 #1 Γεια σου κα Θεοδώρααπέχων...γραφικός... 05-02-2011 12:42
υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα αλλά ο φόβος που κρύβουμε μέσα μας μας κάνει να αναδεικνύουμε την καφρίλα των άλλων. Δεν είναι εύκολο να πηγαίνεις ενάντια στο mainstream... Αγνόησε τα περίεργα χαμογελάκια και προχώρα! Με την άκρη του ματιού σου θα δεις πολλούς που σε χαίρονται και σ' επαινούν
 

2009©Kavalacity.net