Εκτύπωση

Πίσω από τον ΕΟΠΥΥ

Συγγραφέας: Βάννα Βουρβουτσιώτου.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)
vannavour

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο και να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις.

Αγαπητοί συν-πολίτες ενός κράτους σε κατάρρευση, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, ασθενείς και υγιείς, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι η υγεία θα έμενε αλώβητη από την επίθεση του μνημονίου; (και δεν με ενδιαφέρει αν είναι το μνημόνιο ή οι κυβερνώντες ή όποιος άλλος θέλετε –ο θυμός παραμένει ο ίδιος-).

Σ΄ αυτή την μάχη, ασθενείς και ιατροί είναι από την ίδια πλευρά,

και όχι αντιμαχόμενοι όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν. Και είναι η ώρα, να αναρωτηθούμε αμφότεροι, τι υγεία έχουμε και τι υγεία θέλουμε.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ΔΕΝ έχουν όλοι οι γιατροί παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς, γιατί δεν τα παίρνουν όλοι από προμήθειες, φαρμακευτικές εταιρείες, φακελάκια, κτλ, όπως και ο υπόλοιποι πολίτες δεν είναι όλοι λαμόγια, φοροφυγάδες, τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι, φυγόπονοι ιδιωτικοί και… δεν έχει τέλος αυτή η λίστα. Αμφότεροι προσπαθούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια να πληρώνουμε έγκαιρα τα δάνεια μας, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σε καλύτερες συνθήκες από ότι οι γονείς μας (ξέρω ότι αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα αλλά δεν είναι του παρόντος)

Σήμερα λοιπόν, και ενώ όλοι οι ασφαλισμένοι πληρώνουν κάθε μήνα ουκ ολίγα στα ταμεία τους, οι υπηρεσίες υγείας που τους παρέχονται είναι ολοένα και πιο χαμηλής ποιότητας, τόσο στα νοσοκομεία όσο και στα κάθε είδους ιδιωτικά κέντρα, ιατρεία κτλ, και μόνο αν μπει βαθιά το χέρι στην τσέπη αυτή η κατάσταση αλλάζει προς το θετικότερο. ΓΙΑΤΙ η υπηρεσία υγείας έγινε σκόπιμα προϊόν εμπορεύσιμο από κοινωνικό λειτούργημα (επίσης και γι’ αυτό οι ευθύνες είναι μοιρασμένες σε γιατρούς πολίτες και κυβερνήσεις). Σ’ αυτή λοιπόν την ομολογημένη απ΄ όλους όχι καλή κατάσταση έρχεται το μνημόνιο και μας στερεί και την τελευταία υπόνοια κοινωνικού κράτους. Παιδεία και υγεία κοστίζουν ακριβά και αφού χρωστάμε δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις άσχετα αν ολοι μας πληρώνουμε αδρά και για τα δύο.

Έτσι λοιπόν γεννηθήτω ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ ( ο νέος οργανισμός παροχής υγείας που θα περιλαμβάνει ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΟΠΑΔ, ΙΚΑ, ΝΑΤ, το 92% των ασφαλισμένων!!!), οι συγχωνεύσεις νοσοκομείων, η κατάργηση κάποιων… ο φόβος και ο τρόμος για την επόμενη μέρα. Το τοπίο θολό. Κανένας δεν λέει τι θα γίνει, τι θα ισχύει, και μας κοροϊδεύουν με την καραμέλα ότι ο ασθενής θα επιλέγει τον γιατρό του ότι δεν θα υπάρχουν λίστες αναμονής για ραντεβού.

Με τις καραμέλες όμως εύκολα πνίγεσαι! Γι’ αυτό λοιπόν ρωτώ:

  • Όταν οι γιατροί θα αμείβονται με χίλια ευρώ στην καλύτερη περίπτωση μικτά με συμβάσεις έργου,
  • Όταν μόνο κάποιοι -λίγοι- ( συγκεκριμένα 27.000) θα έχουν σύμβαση με τον ΕΟΠΥ,
  • Όταν τα νοσοκομεία θα στενάζουν από ελλείψεις προσωπικού (δες το «μία πρόσληψη για κάθε πέντε απολύσεις») και υλικών,
  • Όταν ο πολίτης θα φτωχαίνει ολοένα και περισσότερο (περικοπές μισθών και κάθε είδους επιδομάτων),

ποιος θα πληρώνει για το ακριβό προϊόν που λέγεται υπηρεσία ΥΓΕΙΑΣ?

Η εύλογη απάντηση είναι: Κανείς.

Τότε τι δουλειά έχουν επιχειρηματικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στο χώρο της υγείας και οι τράπεζες να προσφέρουν πακέτα οικονομικά που καλύπτουν τις ανάγκες για παροχή υπηρεσιών υγείας του μέσου ασθενή; προσέξατε πως αυτοί οι πάροχοι δεν είναι γιατροί;

Τι ποιότητα θα έχουν αυτές οι υπηρεσίες αφού παρέχονται με μοναδικό κριτήριο να βγάλει κάποιος κέρδος;

Πως οι γιατροί–εργάτες (γιατί θα δουλεύουν με το κομμάτι) θα ασκήσουν την επιστήμη τους που διέπεται από κανόνες, τόσο επιστημονικούς όσο και δεοντολογικούς, σωστά; Και αν αυτό το μοντέλο δούλευε, γιατί το ΙΚΑ έχει αποτύχει παταγωδώς; (χαμηλά αμειβόμενοι γιατροί, και γρήγορη διεκπεραίωση ασθενών)

Ασφαλισμένοι και γιατροί λοιπόν έχουμε μόνο να χάσουμε από όλη αυτή την ιστορία και αυτό που χάνουμε δεν είναι μόνο λίγα ευρώ από την τσέπη μας αλλά η αξιοπρέπειά μας και τα στοιχειώδη κοινωνικά μας δικαιώματα. Δεν έχουμε παιδεία, δεν έχουμε υγεία, δεν έχουμε δρόμους (πληρώνουμε σε ιδιώτες για να τους διαβούμε), γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα; Είναι ο καιρός της μάχης αυτός, ο καιρός που συμμαχούμε, ο καιρός που πρέπει να φωνάξουμε: φτάνει πια. Γιατί είναι η δική μας ζωή αυτή και εγώ τουλάχιστον δεν την εκχωρώ εύκολα!

*Η Βάννα Βουρβουτσιώτου είναι φυσίατρος

Tweet it
Tweet it