Εκτύπωση

Επιλύσιμο πρόβλημα

Συγγραφέας: Βασίλης Τσιμπίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
problem

Ένα κάρο σχόλια. Κάθε μέρα διαβάζουμε και λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Τι κάνεις; Ρωτάμε στον δρόμο, στα καφέ, στα μαγαζιά, στα σπίτια που βρισκόμαστε. Παντού η ίδια απάντηση, η ίδια συζήτηση, η ίδια κατάσταση. Κατάντησε ρουτίνα. Αναφερόμαστε μόνο στα προβλήματα, που κάθε μέρα μας ρίχνουν κι από ένα καινούριο και ξεχνάμε τα της προηγούμενης. Έξυπνο κολπάκι. Και σας ρωτώ είναι το ίδιο να σου 'ρχεται μια μπάλα στο τέρμα από ένα παίκτη και το ίδιο, όλοι οι παίκτες με μια μπάλα ο καθένας στα πόδια του;

Όχι, φυσικά και δεν είναι.

Αφού λοιπόν σε τρελάνουν με καταιγισμό προβλημάτων, "χάνεις την μπάλα" και σου 'ρχονται μετά τα χορτασμένα υποκείμενα που χρόνια σούρνονται στην πολιτική σκηνή και σου λένε εκπροσωπώντας, εμείς έχουμε λύση γι' αυτό και κάντε λίγο υπομονή, μέχρι να βάλουμε σε τάξη το χάος που παραλάβαμε από τους προκατόχους, είμαστε σε καλό δρόμο, η ΕΕ και η τρόικα μας επιβραβεύουν και το μπόνους είναι η επόμενη δόση του δανείου και πάει λέγοντας.

Έντεκα εκατομμύρια κοντά, οι κάτοικοι ρε σ' αυτή τη χώρα και όλοι μας ηλίθιοι και άχρηστοι.

Αυτό πιστεύουν οι πολιτικοί μας, αλλά το ίδιο ισχύει και γι' αυτούς, ειδάλλως δεν εξηγείται η ανάγκη για την Ευρωπαϊκή εισαγωγή ιδεών που θα δώσουν την επίλυση και προσέξτε τον όρο παρακαλώ, του οικονομικού μας προβλήματος. Έτσι εμφανίστηκαν στην χώρα μας οι φίλοι ευρωπαϊστές που επέλεξε να στείλει η μαμά ΕΕ. Ήρθαν να ρίξουν μια ματιά στα οικονομικά προβλήματα μας και να τα λύσουν αφού είχαν λύσει πρώτα τα δικά τους προβλήματα. Τι άγχος ρε 'σεις που 'χει η ΕΕ για τα παιδιά της; Τρέξτε... τρέξτε να σώσετε την Ελλάδα μην μας πάθει τίποτε. Γιατί αν πάθει κάτι και μας παρασύρει το Ευρώ τότε θα καταστραφούμε όλοι μαζί. Τι ενωμένη Ευρώπη είμαστε; Οι Έλληνες τώρα μας έχουν ανάγκη.

Έχουμε βλέπετε το "Limited Edition Euro". Είναι τόσο σπάνιο καιι ακριβό που δεν φτάνουν όλα τα ευρώ μαζί της ΕΕ για να τ' αγοράσουν. Ρε ΄σεις, που και σε ποιον τα πουλάτε αυτά;

Αρχικά είδαμε τέτοια αντιμετώπιση και φάγανε τόσο στρες για μας οι Ευρωπαίοι διασώστες μας, λες και είμαστε το πρώτο οικονομικό κουμάντο στην Ευρώπη, με την τεράστια βιομηχανία μας, τις εξαγωγές μας, με τέτοιο εργατικό δυναμικό που ανάλογο μόνο στην Κίνα βρεις και τέλος πάντων, αν θα πέφταμε θα τους παίρναμε κι αυτούς μαζί μας. Σίγουρα θα ξέρετε ή θα έχετε δει βιντεοκλίπ στο internet με τίτλο (Παρωδία τάδε τάδε). Τα πραγματικά που ειπώθηκαν από τους παραπάνω διασώστες μας, αφού πια πετάξαμε την παρωδία από πάνω τους, είναι κάπως έτσι:

  • Τρέξτε... να δώσετε την εντύπωση στους Έλληνες πως πλέον μας χρωστάνε ακόμη και τα βρακιά τους κι ότι αυτή την φορά θα τους τα πάρουμε αν δεν βάλουν μυαλό. Μυαλό όμως δεν πρόκειται να βάλουν γιατί σε τελική, αυτοί είναι οι και τελευταίοι που φταίνε.
  • Με αυτό όμως το τρικ, όσο αυτοί θα ψάχνονται με το τι έφταιξε και το ποιος έφταιξε, εμείς, σε τέλειο συντονισμό με τους δικούς μας "Έλληνες", τις μεταμεσονύκτιες ώρες που αυτοί θα κοιμούνται προσπαθώντας να ηρεμήσουν από τα προβλήματα ημέρας, εμείς θα μοιράζουμε το οικοπεδάκι τους. Έχει προοπτικές. Έχει θέα είναι ευάερο, ευήλιο, είσοδο απ' όλες τις μεριές, τεράστιο δικό του κόλπο για τις θαλαμηγούς μας, κάνουμε και μια γεώτρηση σε κάθε άκρη του οικοπέδου για τις μελλοντικές μας ανάγκες.
  • Τρέξτε... να βοηθήσετε τις πολυεθνικές μας να καταρρακώσουν τον μέσο Έλληνα επαγγελματία. Σβήστε τους από τον χάρτη. Αρκετά μ' αυτούς. Είναι έξυπνοι οπότε επικίνδυνοι. Τώρα είναι η ευκαιρία. Μην πάει τζάμπα τόσος κόπος, τόσος χρόνος. Είμαστε υποχρεωμένοι στους φίλους στην άλλη πλευρά του ατλαντικού που άρχισαν να μας πιέζουν και έχουν και δίκιο.
Αυτοί προχώρησαν πολύ μπροστά και εκτελούν άψογα τους νέους κανόνες που ορίζονται στον πλανήτη Γη και βλέπουν εμάς να καθυστερούμε ιδιαίτερα. Πολύ καιρό έκαναν υπομονή με τους Έλληνες. Γενιές ολόκληρες εκπαίδευσαν για να μας βοηθήσουν για τούτο τον σκοπό.

Κάπως έτσι ακούγεται στα αυτιά των περισσοτέρων μας η συμφωνία τους.

Γρήγορα όμως τους πήραμε χαμπάρι καθώς ζούμε σε εποχή ταχύτητας. Σήμερα πίνω καφέ με θέα το κάστρο μας και αύριο θα αγοράζω Κολομβιανά αναμνηστικά. Τι πίστευαν οι ηλίθιου; Ως πότε νόμιζαν ότι θα τους αφήσουμε να αλωνίζουν τα χωράφια μας. Ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι. Νύχτα θα φύγουν. Όλοι τους. Οι Έλληνες έμαθαν πλέον πως το πρόβλημά τους είναι... επιλύσιμο. Επιλύσιμα γνωρίζουμε καλά πως είναι εκείνα τα προβλήματα, για τα οποία η λύση τους είναι ήδη γνωστή και έχει διατυπωθεί. Είναι πλέον γνωστό σε όλους το αποτέλεσμα των προβλημάτων που τέθηκαν προς λύση σε χώρες που μπήκαν στον χορό πριν από μας. Οι σώστες απολαμβάνουν τώρα το ακριβό τους κρασί και ο λαός τρέφεται από την λάντσα που τους πετάνε.

Ας στρωθούμε λοιπόν τώρα που 'ναι νωρίς ακόμη και πάμε για πλήρη ανασυγκρότηση δεδομένων. Ξέρουμε πολύ καλά τι έχουμε στα χέρια μας, τι θεϊκό δώρο είναι η χώρα μας για την ευημερία μας. Μπορούμε να είμαστε αφεντικά κι όχι υπάλληλοι. Πρέπει να σταματήσουμε το κατρακύλισμα αμέσως. Πρέπει να δοθεί άμεσα το σύνθημα από όλους μας. Δεν θέλουμε άλλη υποτίμηση της νοημοσύνης μας και ξεπούλημα όσων αποκτήσαμε με αγώνα, σ' αυτούς που μας χρωστούσαν ήδη. Πρέπει να δοθεί το σύνθημα το ξαναλέω από όλους μας, ώστε να μπορέσει άμεσα να υποκινήσει όλη την μάζα των πολιτών αυτής της ρημάδας χώρας, Όχι τον καθένα ξέχωρα. Όχι μεμονωμένες κινητοποιήσεις χώρων, κλάδων και τάξεων στον οποίο ανήκει ο καθένας μας. Δεν μπορεί. Κάτι κοινό μας ενώνει. Ας χρησιμοποιήσουμε το συνδετικό αυτό κρίκο προς κοινό όφελος.

Ας φτάσουμε στο αποτέλεσμα της λύσης, χωρίς όμως για ακόμη μια φορά, οι δέκα ή είκοσι ήρωες που θα 'ναι μπροστά να είναι μελλοντικά θωρακισμένοι από κάποια πολιτική ασυλία και ν' αφήσουν όλους εμάς εκτεθειμένους πίσω της, να την πληρώσουμε αργότερα. Μην μας φωνάξουν πάλι μετά από λίγα χρόνια για να μας πουν να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Μαζί τα φάγαμε λέει. Αλήθεια το μαζί σε ποιους το απηύθυνε; Ας πει, ας ονοματίσει για να τοποθετηθεί το "μαζί" κάπου βρε αδερφέ. Όσο θα αιωρείται λοιπόν το "μαζί τα φάγαμε" εγώ θα λέω, μαζί τα φάγατε.

Επειδή λοιπόν "μαζί τα φάγατε" ρε χοντρέ, να φωνάξεις την παρέα και να πληρώσετε τον λογαριασμό ρεφενέ. Γι' αυτό λέω, δεν θέλω άλλο 1974-2011-12 και 'γω δεν ξέρω μέχρι που. Δεν θέλω απ' τη μια να πιστεύω και απ' την άλλη να τα αναιρώ όλα. Κάθε μέρα και ένα καινούριο φασούλι βγαίνει. Κάτι που σε γεμίζει με ίσως και αμφιβολίες. Δεν μπορώ άλλο. Σιχάθηκα.

Σίγουρα θα βγει κάποιος να μου πει: Βασίλη παραληρείς. Μπορεί. Ίσως να οφείλεται στο γεγονός, πως σε όλη μου την ζωή, έμαθα να είμαι όσο το δυνατόν πιο δίκαιος, πιο δημοκρατικός, έμαθα τι σημαίνει σεβασμός τι σημαίνουν ιδανικά. Μεγάλωσα μ' αυτά, τα διδάχτηκα, τα κληρονόμησα και θα είναι για πάντα τα πιστεύω μου. Ως Έλληνας πολίτης με το Έλληνας για όλα τα γούστα και εθνικιστικό και μη, μετάνιωσα όταν αναγνώρισα τα λάθη μου και δεν τη κοπανάω. Μένω εδώ και ναι, δέχομαι να πληρώσω το τίμημα, όσο αυτό που μου αναλογεί, αλλά θέλω να ξεχρεώσω. Τώρα θα σκεφτείτε πως αντιφάσκω. Πριν έλεγα πως άλλοι τα φάγανε και αυτοί να πληρώσουν και τώρα σας λέω πως δέχομαι να μπω στον ρεφενέ.

Το λάθος για το οποίο καλούμαι και δέχομαι να πληρώσω είναι κοινό με πολλούς από σας. Είναι ηθικό. Δέχομαι, γιατί αυτά που μας συμβαίνουν τώρα, έγιναν και με την δική μου συμβολή. Θεωρούμαστε ηθικοί αυτουργοί για τα εγκλήματα τα οποία βλέπαμε χρόνια δίπλα μας να γίνονται και να πολλαπλασιάζονται. Μέναμε παρατηρητές επειδή ή μας βόλευε ή απλά δεν έμπαιναν στο δικό μας σπίτι. Έτσι πιστεύω πως δεν υπάρχει αμέτοχος συμπατριώτης σ' αυτή την ιστορία. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, οπότε κάπως ή από κάπου είμαστε όλοι χρεωμένοι της κατάστασης. Δεν θέλω όμως σε καμιά περίπτωση, τα δικά μου τα σπασμένα να τα πληρώσουν τα παιδιά μου, τα παιδιά μας. Εγώ ψήφησα, εμείς ψηφίσαμε. Εγώ έφταιξα, εμείς φταίξαμε. Αποφάσισα, στήριξα, δέχτηκα, συμβιβάστηκα. Αυτά όμως όχι.

Αν θυμάμαι καλά, τη Κυριακή που εμείς τρέχαμε με άγχος να ψηφίσουμε και ανταλλάζαμε ευχές στις εισόδους των εκλογικών κέντρων με τους ευγενικούς μας φίλους και γνωστούς που φόραγαν τα καλά τους εκείνη την μέρα, λες και βρίσκονταν σε δεξίωση με πρίγκιπες , την Κυριακή, που τούτη η μέρα θα έβαζε στις πλάτες της το βάρος των επομένων χρόνων, εκείνη λοιπόν την Κυριακή τα παιδιά μας ήταν στο πάρκο και έπαιζαν, στο σπίτι και διάβαζαν, ανίδεα και αμέτοχα για το μέλλον τους που εμείς αποφασίζαμε.Έτσι φτάσαμε στο σήμερα και γεμίσαμε με ενοχές σκοτώνοντας το μέλλον τους. Πως; Πάμε λίγο πίσω πάλι.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα της στοχευμένης αποσύνθεσης ιδεών και ιδανικών. Κάνα δυο γενιές πριν οι γονείς επιδίωκαν και ήλπιζαν να γίνει το παιδί τους σαν μεγαλώσει, δάσκαλος. Οι δάσκαλοι κατείχαν εξέχουσα θέση στην κοινωνία της εποχής εκείνης και οι γονείς καμάρωναν αν πετύχαινε η συνταγή. Η γνώση είναι δύναμη και κατανοώντας το ο κόσμος έδειχνε τεράστιο σεβασμό σ' αυτή τη δύναμη των δασκάλων. Ο καιρός πέρασε, όλα αυτά ξεπεράστηκαν και ο δάσκαλος δεν ήταν πλέον το επάγγελμα-στόχος. Η δύναμη της γνώσης άρχισε να εξασθενεί σιγά σιγά. Έπειτα βγήκε η νέα γενιά δασκάλων και καθηγητών. Με γεγονότα όπως του πολυτεχνείου τους χώρισαν στα τρία και τους δώσανε χρώμα. Όχι πως δεν είχαν χρώμα πιο πριν, απλά τα νέα χρώματα φάνταζαν περισσότερο μια και δόθηκαν από φανταχτερούς σύγχρονους ιδεαλιστές που είχαν μεταφέρει πια το χρώμα από τα φυσικά πρόσωπα στο όνομα παιδεία. Η παιδεία είχε πλέον τα δικά της χρώματα. Οι υποχρεώσεις και τα θέματα που μεθοδευμένα περικύκλωναν πια τους διδακτικούς, δεν τους άφηναν να καταλάβουν πότε και πως έφυγε η δασεία, η περισπωμένη. Το σύστημα γραφής μας εκσυγχρονίστηκε. Η δύναμη εξασθενεί. Οι αποχές από τα μαθήματα με σκοπό τη δράση μια του κόκκινου μια του πρασίνου μια του μπλε και όλων αυτών μαζί, συρρίκνωσαν τις μέρες μάθησης. Η δύναμη εξασθενεί κι άλλο. Δικαίωμά σου να απεργείς να λαμβάνεις δράση και μάλιστα δημοκρατικότατο αλλά θα το ασκείς χωρίς να επηρεάζεις το δικό μου. Το δικαίωμα που 'χω στην γνώση. Οι δάσκαλοι στα τελευταία τριάντα χρόνια κατάντησαν ανήμποροι θεατές των γεγονότων όπως όλοι όσοι εξελίχθηκαν με την νέα τάξη χρωμάτων. Μην σας κουράζω, από το βγάλε κι αυτό βγάλε και τ' άλλο, φτάσαμε σήμερα να βγάζουμε και μαθήματα. Σε λίγο καιρό θα είναι ανάμνηση το μάθημα της Ελληνικής Ιστορίας μαζί με τα θρησκευτικά. Τι λέω όμως; Προχθές άκουσα στο χαζοκούτι για περικοπές εισακτέων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ανάμνηση κι η σπουδή; Τότε ανάμνηση κι η γνώση.

Μας θέλουν όπως στην Αμερική. Ρίχνεις κάποιες χιλιάδες δολάρια στα κολέγια για να πάρεις το χαρτί η πας στα υποβαθμισμένα δημόσια σχολεία που απασχολούν στατιστικές αύξησης ή μείωσης της εγκληματικότητας. Οι πιθανότητες λοιπόν του να 'χεις δύναμη από γνώση και να είσαι στα τελευταία πατώματα του δικού τους "Empire State Building" είναι λίγες, σε σχέση με τις πιθανότητες που σε θέλουν να είσαι στο ισόγειο, αν όχι υπόγειο. Μου είναι αδιανόητο σήμερα να τους ακούω να συζητάνε και να επικαλούνται με πρόσχημα την κρίση τις αναγκαίες περικοπές των δαπανών για την παιδεία. Δεν το δέχομαι. Να κόψουν τον κwλ0 τους οι ξεφτιλισμένοι που βάζουν την παιδεία στις πρώτες φράσεις των προεκλογικών τους λόγων και να βρουν όχι μόνο αυτά που λένε ότι τους λείπουν, αλλά κι ακόμη τόσα. Είναι η μοναδική ίσως δημόσια σπατάλη που δεν θα πάει στράφι.

Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να βρούμε, να επιλέξουμε και να προωθήσουμε τους άξιους και ικανούς πολίτες αυτής της χώρας πολίτες με αρχές και αίσθημα κοινωνικής ευθύνης που θα βάλουν τα πράματα στη σωστή σειρά. Θα θέσουν μια νέα αρχή με κυρίαρχο τον Ελληνικό λαό. Πιστεύω πως το πάθημα γίνεται μάθημα και οι νέοι αυτοί αντίκλητοι που θα κάτσουν στις παλιές βαριές καρέκλες, θα 'χουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τις συνέπειες που θα έχουν αν τυχόν κάνουν ότι μπλέκουν με μαϊμουνιές. Σ' αυτό και μόνο δεν έχουμε βρει την λύση. Πως θα τους βγάλουμε μπροστά. Πως θα πιέσουμε τα καθάρματα να φύγουν. Να φύγουν να εξαφανιστούν. Εδώ πια δεν τους θέλει ο τόπος. Δεν έχουν χώρο στην κοινωνία μας.

Εγώ αυτή πια την λύση αναζητώ και σαν την βρω θα την στηρίξω. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για το μέλλον της πατρίδας μου. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω για τα παιδιά μου και τους ανθρώπους που αγαπώ.

Share

2009©Kavalacity.net