Εκτύπωση

Καλό παράδεισο Χρήστο…

Συγγραφέας: Κορίνα Καπάκη.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
xristos

Είναι δύσκολο, όταν σου ζητούν, να γράψεις κάτι, για ένα φίλο που «έφυγε», να βρεις τα κατάλληλα λόγια...

Τις περισσότερες φορές, δεν υπάρχουν κατάλληλα λόγια… Ο Χρήστος Λυκόπουλος ήταν ένας εξαιρετικός φίλος, καλός άνθρωπος, χαμογελαστός, χρήσιμος και πολύτιμος συνεργάτης, αξιόπιστος και άψογος επαγγελματίας, υπόδειγμα οικογενειάρχη. «Έφυγε» ξαφνικά, χωρίς «αντίο», χωρίς να μας προετοιμάσει. Παρακολούθησε την παράσταση «Οθέλλος», ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους. Άκουσε το λατρεμένο του συγκρότημα Πυξ-Λαξ, από τα νεανικά του χρόνια, να τραγουδά ζωντανά, μετά από χρόνια. Φίλησε τη σύζυγο του. Αγκάλιασε τα παιδιά του. Κοιμήθηκε… και το πρωί της Δευτέρας, «κάποιος» αποφάσισε ότι αυτά ήταν αρκετά.

Η καρδιά του δεν άντεξε άλλο και σταμάτησε, να χτυπά.

Η είδηση του θανάτου του, μας ξάφνιασε όλους. Οι περισσότεροι αρνήθηκαν, να το πιστέψουν, μα τα άσχημα νέα διαδίδονται τόσο γρήγορα. Ο Χρήστος –και ας μου επιτραπεί ο ενικός- ήταν πάντα χαμογελαστός, με ένα γέλιο τόσο μεταδοτικό. Είχε ένα αστείο, για τον καθένα, ένα καλό σχόλιο, που θα σου έφτιαχνε το κέφι. Στήριζε τους φίλους, βοηθούσε τους συνεργάτες, νοιαζόταν για όλους. Το σίγουρο είναι ότι θα μας λείψει πολύ. Αφήνει κενό, στον αθλητισμό, που τόσα προσέφερε, στην εκπαιδευτική κοινότητα, στον κοινωνικό κόσμο της πόλης, στον χώρο των οικονομικών, στις παρέες, στα ούζα, στα θέατρα, στα γήπεδα, στους πολιτικούς κύκλους, στα γλέντια, στην οικογένειά του, στο σπίτι και στο γραφείο του, στις θάλασσες, στα άσχημα και τα δύσκολα, στις καρδιές μας! Θα αργήσουμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι πια ανάμεσά μας… Ή, ίσως και να μην το καταλάβουμε ποτέ… γιατί, πάντα, κάποιος, θα θυμάται και θα λέει ένα αστείο του, θα δείχνει μια φωτογραφία του, θα σκέφτεται το μεγάλο του χαμόγελο, κάτω από εκείνο το πυκνό μουστάκι.

Η οικογένεια του «Ε» εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του Χρήστου Λυκόπουλου. Εγώ, προσωπικά, νιώθω ότι η καβαλιώτικη κοινωνία είναι, από χθες, λίγο πιο φτωχή. Θα σκέφτομαι, με τα καλύτερα συναισθήματα τον καλό φίλο Χρήστο, που πάντα ήξερε πώς να μιλήσει και τι να πει, με ένα χαμόγελο. Καλό παράδεισο Λύκο μας… Ο ουρανός θα γίνει λίγο πιο φωτεινός, με το χαμόγελό σου, που δεν θα ξαναδούμε, αλλά πάντα θα θυμόμαστε. Έφυγες νωρίς…

Share

2009©Kavalacity.net