Εκτύπωση

Αντιρρησίας συνείδησης

Συγγραφέας: Βασίλης Τσιμπίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.50 από τα 5 αστέρια)

antirisias seinidisisΕίχα κάποτε ένα φίλο, τον Βαγγέλη. Τον είχα συμμαθητή για έξι χρόνια, από την πρώτη γυμνασίου μέχρι και την τελευταία τάξη στο λύκειο.

Είχαμε δεθεί αρκετά και κάναμε παρέα εξωσχολικά σχεδόν κάθε μέρα. Ήταν ένας κανονικός φίλος, με μια και μόνη διαφορά από όλους τους φίλους μου εκείνη την εποχή. Ήταν σκληρός Χεβιμεταλάς. Η μουσικές του σκληρές, άλλο τόσο όμως και το μακρύ ατημέλητο μαλλί τζίβα, που πήγαινε ασορτί με το στενό του παντελόνι και την αμάνικη μαύρη μπλούζα που έκρυβε κάτω από το χοντρό δερμάτινο. Η εικόνα του λοιπόν σκληρή και παρεξηγήσιμη στην εποχή που εμείς φοράγαμε το λαχούρι πουκαμισάκι ή κοστούμια με γραβάτες.

Ήμασταν βλέπεις και εμείς επηρεασμένοι από τα δικά μας ινδάλματα. Θέλαμε να μοιάσουμε στους Wham και στους DuranDuran. Πολλές φορές βάζαμε χέρι στον Βαγγέλη, λέγοντάς του, ότι είναι καιρός να πετάξει από πάνω του την μεταλλική φιγούρα. Έλα στα δικά μας "δεδομένα", που αρέσουν πιο πολύ, είναι της μόδας, άσε που τα γουστάρουν και οι περισσότερες γκόμενες. Ο Βαγγέλης όμως τίποτε. Απ' το ένα αφτί έμπαιναν κι απ' το άλλοέβγαιναν.

Έτσι πέρναγε ο καιρός ώσπου μας κάλεσαν να εκδώσουμε την ταυτότητα μας στην αστυνομία. Όλοι μας πήγαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε για να πάρουμε το νέο μας αξεσουάρ. Επίσημα πλέον και με την βούλα που λένε, μπαίναμε στο κλαμπ των μεγάλων.

-Πήγες ρε για ταυτότητα ρωτάγαμε ο ένας τον άλλο. Την πήρες; Να τη δω.

Σχόλια και γέλια για τις φωτογραφίες του καθενός μας. Κάποια στιγμή ήρθε και η ώρα του Βαγγέλη.

-Για να δούμε ρε τη δικιά σου, είπαμε όλοι οι "όμορφοι".

-Δεν πήγα ρε 'σεις και δεν θα πάω. Δεν θέλω να γίνω ένας αριθμός. Είμαι αντιρρησίας συνείδησης.

-Τι λέει ρε το άτομο, είπαμε όλοι μαζί και τον αφήσαμε δίχως να προσπαθήσουμε να τον πείσουμε πως κάνει λάθος, γιατί η έκφρασή του προέδιδε το πόσο πολύ πίστευε αυτό που μας είπε. Τελειώσαμε το λύκειο και όπως συμβαίνει πάντα ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του. Ο Βαγγέλης χάθηκε και από τότε και δε τον ξαναείδαμε ποτέ. Το μόνο που μάθαμε ήταν πως μπάρκαρε λαθραία με ένα καράβι και πως έφτασε στην Αίγυπτο. Μετά τίποτε, όσο κι αν προσπάθησα να μάθω νέα του.

Εγώ λοιπόν παρέα με την ταυτότητα μου μεγαλώναμε και μεγαλώναμε και μεγαλώναμε. Ήταν μαζί μου σε κάθε επίσημη συναλλαγή, σε κάθε μου ψήφο, σε κάθε μου έλεγχο, και όποια ταυτοποίηση. Εκεί, πιστός μου σύντροφος. Άργησα να καταλάβω ότι η οντότητά μου είχε πλέον αντιπροσωπευτεί από ένα κομμάτι πλαστικό. Έπρεπε να περάσουν καμιά εικοσαριά χρόνια για να πάρω χαμπάρι ότι αξία είχε αυτή και μόνο αυτή. Κανείς δεν μπορεί πια να με πείσει για το ότι όπως σεβάστηκαν την πλαστική ταυτότητά μου, σεβάστηκαν και την οντότητά μου. Συνειδητά όλα αυτά τα χρόνια ακολουθούσα τον δρόμο που μου υποδείκνυαν χωρίς να "ψαχτώ". Ακολουθούσα συνειδητά γιατί υποσυνείδητα, είχα πάρει τα μηνύματα που έπρεπε. Δε νομίζω πως χρειάζεται περισσότερη ανάλυση για το τι έφταιξε και τι είναι αυτό που με άλλαξε, ώστε σήμερα να δηλώνω πια κι εγώ, "αντιρρησίας συνείδησης".

Ένα μεγάλο συγνώμη στον Βαγγέλη. Συγνώμη που δεν σε κατάλαβα τότε. Συγνώμη που άργησα να σε σεβαστώ.

Share

2009©Kavalacity.net