Εκτύπωση

Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει.

Συγγραφέας: Βασίλης Κυριλλίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(14 ψήφοι, μέση τιμή 4.50 από τα 5 αστέρια)

Heaven-HellΥπάρχει μια κοινωνία δίκαιη. Με αγάπη, ειρήνη, ισότητα, αδερφοσύνη. Χωρίς στρατούς, αστυνομίες, καταπίεση και φτώχεια. Με δουλειά και προκοπή. Που παρέχει ασφάλεια, εκπαίδευση, υγεία, σύνταξη, φροντίδα για τους γέρους και τους ανήμπορους.

Ελεύθερη στις ιδέες, δεκτική στο διαφορετικό, σχολαστική με το περιβάλλον, και με μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους τους κατατρεγμένους της γης.

Υπάρχει κι ένας κόσμος ύπουλος, σκοτεινός, υποχθόνιος. Με κυβερνήσεις που εμπορεύονται ναρκωτικά, που εξοντώνουν λαούς, που κατασκευάζουν τον ιό του έιτζ για να ελαττώσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό, που μας ψεκάζουν για να γίνουμε χαζοί και άβουλοι. Που αποφασίζουν για τη μοίρα μας, και καθορίζουν τη ζωή μας. Που κρατούν κρυφή τη γνώση, και κινούν όλα τα νήματα. Πίσω από κάθε τι, ακόμα κι από αυτά που φαντάζουν απλά, κρύβονται καταχθόνια σχέδια, που μας μετατρέπουν σε άνευρες μαριονέτες και δύστυχα πιόνια μιας παγκόσμιας σκακιέρας.

Οι δυο αυτοί κόσμοι υπάρχουν στη φαντασία μας. Ανάμεσά τους συνθλίβεται ο κόσμος της πραγματικότητας, κι όσων επιθυμούν να κρατούν τα πόδια τους σ' αυτήν.

Τον πρώτο κόσμο τον οραματίζονται αρκετές από τις ευγενικές ψυχές που μας περιτριγυρίζουν. Άνθρωποι τυχεροί κι άτυχοι συνάμα. Τυχεροί, καθώς πιστεύουν πως αυτός ο κόσμος, είναι θέμα χρόνου για να έρθει, και μάλλον άργησε κάπως. Είναι ζηλωτές κι αποφασισμένοι. Δείχνουν πρόθυμοι να παλέψουν, για να αξιωθούμε μια καλύτερη ζωή, ακόμα κι αν δεν το επιθυμούμε. Ξέρουν καλύτερα το καλό μας.

Αλλά είναι και άτυχοι, γιατί είναι ασυμβίβαστοι. Πιστοί στο νοερό τους πρότυπο απορρίπτουν κάθε τι που θα μπορούσε να του μοιάσει κάποτε. Δεν θα διστάσουν ιδιαίτερα ν' απαρνηθούν ακόμα κι ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό, εφόσον αυτός απέτυχε ν' ανταποκριθεί στις προσδοκίες του φανταστικού τους ειδώλου. Η Δύση δεν είναι ένα πεδίο αέναης μάχης ανάμεσα στην εξέλιξη και στην σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, αλλά ένα και μοναδικό νόμισμα που ή το κρατάς, ή το πετάς, και φυσικά το πετούν. Κάποιοι τους πανηγύριζαν την 11η Σεπτεμβρίου, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Παρ' όλες τις επίμονες διακηρύξεις τους οι φανατισμένοι εγκληματίες δεν καταφέρνουν να τους πείσουν πως δεν μάχονται για μια κοινωνία με δικαιοσύνη και ισότητα, αλλά για να σβήσουν από τον πλανήτη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελεύθερη σκέψη, την αυτοδιάθεση του ατόμου, το δικαίωμα στην κρίση.

Οι κάτοικοι του σκοτεινού κόσμου σκέφτονται επίσης ιδιόμορφα. Λέγεται πως η συνωμοσιολογία είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ηλίθιος ερμηνεύει τον κόσμο, αλλά δεν θέλω να είμαι τόσο επικριτικός. Η συνωμοσιολογία είναι ο τρόπος με τον οποίο ο τεμπέλης ερμηνεύει τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να ψάχνουν τις αιτίες που οδήγησαν στον πρώτο ή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τους ταιριάζει πως οι πόλεμοι γίνονται για να πωλούνται τα όπλα και να κερδίζουν κάποιοι. (Εφαρμόζεται σ' όλους τους πολέμους κι έτσι γλιτώνεις από τη μελέτη της ιστορίας γενικότερα). Βρήκαν τον τρόπο να κόβουν δρόμο και να προσπερνούν όσα αφελή κορόιδα καθυστερούν αναζητώντας. Ξέρουν πως οι δίδυμοι πύργοι έπεσαν κατόπιν σχεδίου κρατικών υπηρεσιών. Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου ένας ηλικιωμένος μου ανακοίνωσε κατηφής πως, λίγες ώρες πριν την καταστροφή, οι Εβραίοι είχαν εγκαταλείψει τα κτίρια. Παρ' όλη τη συνεχή ενημέρωση δεν είχα καταφέρει ν' ακούσω κάτι τέτοιο, αλλά η ερμηνεία του ήταν πως, φυσικά, κάτι τέτοιο δεν θα περνούσε ποτέ στα ΜΜΕ. Ο ίδιος το είχε πληροφορηθεί από μια συζήτηση στο ΚΑΠΗ. Φαντάστηκα τα μούτρα των ατζαμήδων της CIA και της Μοσάντ, όταν θα μάθαιναν πως τα εγκληματικά μυστικά των κυβερνήσεών τους κυκλοφορούσαν, το επόμενο κιόλας πρωί, στα ΚΑΠΗ της πόλης μου.

Κάπου ανάμεσά τους παραπαίουμε κι εμείς. Είμαστε επίσης τυχεροί και κακότυχοι συνάμα. Τυχεροί, που δεν ζούμε στο θρίλερ ενός σατανικού κόσμου. Τυχεροί, γιατί κι εμείς μπορούμε να φτιάξουμε στη φαντασία μας όμορφους κόσμους, όπου ο ήλιος θ' ανατέλλει για όλους τους ανθρώπους, όπως διαβάζω σ' ένα συγκινησιακά φορτισμένο κείμενο για έναν αυτόχειρα, που όφειλε να ζήσει μέχρι να δει αυτήν την πολυπόθητη στιγμή. (Πόσα χρόνια, δηλαδή;). Άτυχοι, ωστόσο, καθώς δεν μπορούμε ν' αγνοήσουμε τη φωνή μιας δύσκολης πραγματικότητας, που μιλά σε απελπιστικά λίγους ανθρώπους.

Δεν νομίζω πως μου λείπει η φαντασία, ούτε η ευαισθησία. Ίσως επειδή μου περισσεύουν τις φοβάμαι περισσότερο. Μου λείπει ο ρεαλισμός γύρω μου, κι αυτόν αναζητώ. Δεν έχω ανάγκη από κοινωνικά κηρύγματα, εθνικές μπουρδολογίες, κι ανθρωπιστικές μπαρούφες. Μπούχτισα. Δεν θέλω τη φαντασία στην εξουσία. Θέλω ρεαλιστές. Όχι άλλους ευαίσθητους ιδεολόγους, καλλιτέχνες, ηθοποιούς, γραμματικούς και ποιητές, αθλητές του πνεύματος και του σώματος. Θέλω χαρτιά και μολύβια. Ανθρώπους που μπορούν με μαθηματικές πράξεις να μου υποσχεθούν λιγότερη ανεργία, λιγότερη φτώχεια, λιγότερους απελπισμένους αυτόχειρες. Δυστυχώς, σ' αυτά τα χαρακώματα δίνεται πια η μάχη, στον πραγματικό μας κόσμο τουλάχιστον.

Όποιος μπορεί να κάνει λιγότερο ανυπόφορη τη ζωή μας, πολιτικός, τεχνοκράτης, απλώς ρεαλιστής η ευσυνείδητος επαγγελματίας, αυτός είναι για μένα περισσότερο δημοκράτης από τους φαφλατάδες, περισσότερο πατριώτης από τους απροσκύνητους, περισσότερο αριστερός από τους φωνακλάδες, ακόμα, αν θέλετε, περισσότερο χριστιανός από τους καταθλιπτικούς θρησκευόμενους.

Δεν θέλω ολόκληρο τον κόσμο, ούτε τον θέλω τώρα. Δεν βιάζομαι να δω στην πράξη τα οράματά σας. Ν' ανοίξει μια χαραμάδα θέλω, να μπει μια λωρίδα φως και μια ανάσα αέρα. Κάτι που να μας κρατήσει ζωντανούς, έστω και στο βάθος του πηγαδιού, μήπως και βρούμε τον τρόπο να σκαρφαλώσουμε ξανά.

Share

Σχόλια  

 
#1 Η συνωμοσία της κοινής λογικήςΚατερίνα Μάλλιου 30-04-2012 16:15
Το χειρότερο απ' όλα είναι να ακούς διάφορα τρελλά από φίλους σου δικούς σου ανθρώπου, συνομιλητές σου χρόνια. Κι εκεί λες, δεν μπορεί, με κάτι μας ψεκάζουν. Αλλά μετά έρχεται ένας άλλος φίλος και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Και λες δεν μπορεί, δεν είμαι η μόνη. Δεν είμαι μόνο εγώ που δεν το πιάνω το νόημα και όλοι οι άλλοι το κρατούν σφιχτά. Υπάρχει κι άλλος. Άντε να γίνουμε περισσότεροι...
 

2009©Kavalacity.net