Εκτύπωση

Η εμμονή της Αριστεράς για το ευρώ θα γίνει το Βατερλώ της

Συγγραφέας: Πάνος Λεονταράκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 3.50 από τα 5 αστέρια)

draxmiΤα Μνημόνια των τελευταίων δύο χρόνων ήρθαν να επιβάλλουν ένα έκτακτο ειδικό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης και κηδεμονίας της χώρας, από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κρίση χρέους, οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί και η αδυναμία της χώρας να καλύψει τους δανειστές της ήταν το αποτέλεσμα μιας σταδιακής κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας σε επίπεδο παραγωγής που έλαβε χώρα τα τελευταία χρόνια.

Από την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ, μέσω της αποαγροτοποίησης, αποβιομηχάνισης, λιγότερου κράτους - εκχώρησης δημόσιου πλούτου και ξεριζώματος της εγχώριας παραγωγής, επιβλήθηκε σταδιακά το λεγόμενο μεταπρατικό μοντέλο. ¨Ένα μοντέλο που δεν περιλαμβάνει εγχώρια παραγωγική διαδικασία και είναι συνεπώς εξαρτημένο στις διαθέσεις του ξένου κυρίως κεφαλαίου. Ένας μεγάλος κατάλογος συνθηκών, ευρωσυνταγμάτων και ευρωντιρεκτίβων επέβαλλε τα παραπάνω. Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά με την επιβολή του «κοινού νομίσματος».

Σήμερα πλέον γίνεται ευρύτερα κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο το ευρώ λειτούργησε προκειμένου οι πλούσιες και ανεπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά να αφαιμάξουν τις φτωχότερες και μη ανταγωνιστικές οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Όπως γίνεται ευρύτερα κατανοητή η ανάγκη αποδέσμευσης από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά του διευθυντηρίου της Ε.Ε. Και σαν πρώτο απαραίτητο βήμα προκειμένου η χώρα να ανακτήσει ένα σημαντικό τμήμα του ελέγχου της οικονομικής πολιτικής της, είναι η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα. Η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη δεν θα αποτελεί από μόνη της διέξοδο από την κρίση. Γι' αυτό, όπως και για την αναστήλωση της ελληνικής οικονομίας σε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης από αυτό που μας έφερε στο γκρεμό, που θα προτάσσει τις ανάγκες του λαού έναντι των τραπεζών και των δανειστών, χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο θα υλοποιηθεί προφανώς από μια κυβέρνηση που θα απολαμβάνει την ενεργό στήριξη του λαού. Και αυτό φυσικά απαιτεί την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών στην κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής του σάπιου πολιτικού συστήματος – υπηρέτη της τρόικας, των δανειστών και των αγορών. Η έξοδος από την ευρωζώνη όμως θα δώσει στη χώρα μια πρώτη ανάσα, καθώς θα καταστήσει άμεσα ανταγωνιστική την οικονομία, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί σε μια πρώτη μεταβατική περίοδο που μια ευρεία παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα αρχίσει να πραγματοποιείται, ενώ θα βοηθήσει εξαιρετικά στις εμπορικές συναλλαγές με τρίτες χώρες προκειμένου να καλυφθούν άμεσες ανάγκες επιβίωσης του λαού. Θα απελευθερώσει από την ευρω-φυλακή τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και τις οικονομικές σχέσεις της με χώρες πέραν των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (π.χ. Βαλκάνια, Λατινική Αμερική). Ταυτόχρονα, θα προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες που βρίσκονται ή θα βρεθούν άμεσα σε καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης. Το πείραμα «Ελλάδα» θα έχει αποτύχει. Το πειραματόζωο θα το έχει σκάσει.

Η προπαγάνδα που συνοδεύει τους πολέμιους της άποψης αυτής, περί χάους, χρεοκοπίας και διεθνούς απομόνωσης, είναι τρομοκρατική. Κανείς δεν υπερασπίζεται ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι εύκολη υπόθεση. Είναι όμως η μοναδική επιλογή αν θέλουμε στο μέλλον να ζήσουμε σαν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και όχι σαν ζώα στη ζούγκλα του κοινωνικού χάους, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της ανεξέλεγκτης εγκληματικότητας και του μαφιόζικου συμμοριτισμού, όπου η ιδιωτικοποιημένη παιδεία και υγεία θα είναι για τους λίγους που έχουν να πληρώσουν, το προσδόκιμο ζωής θα μειωθεί δραστικά, ο αναλφαβητισμός θα σαρώνει, ξένες πολυεθνικές θα απομυζούν ότι δημόσιο πλούτο έχει απομείνει στο προτεκτοράτο και ένα μεγάλο κομμάτι του μέλλοντος της χώρας, της νεολαίας, θα έχει ήδη μεταναστεύσει προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής. Η επιλογή αυτή θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει. Κάθε μέρα, κάθε μήνας που περνάει, αφενός σφίγγει η ευρωθηλειά γύρω από τη χώρα και το λαό (PSI, Nέα Μνημόνια, κτλ) παρατείνοντας την επιτήρηση και τη λιτότητα για δεκαετίες, αφετέρου οι υπαίτιοι (τράπεζες, ευρωδιευθυντήριο, ιμπεριαλιστικές χώρες) εξοπλίζονται απέναντι στις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε μια εθελούσια έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη. Αν η Αριστερά θέλει να υπηρετήσει το λαό και τη χώρα, τότε πρέπει να υπερασπιστεί σθεναρά το ζήτημα της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Να το θέσει θαρρετά στο λαό. Να το επιστρέψει στο μνημονιακό μπλοκ, στην ΕΚΤ και στις Βρυξέλλες βάζοντας σε αυτούς τον εκβιασμό της εθελούσιας εξόδου. Να μετατρέψει το «ευρώ ή χάος» σε «ευρώ με χάος». Να εξηγήσει στο λαό ότι τα πολύ δύσκολα χρόνια που θα ακολουθήσουν είτε στη μία περίπτωση, είτε στην άλλη, δεν θα έχουν την ίδια κατάληξη. Με το ευρώ θα υπάρχει οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Με τον επανέλεγχο της νομισματικής πολιτικής, σαν ένα αναπόσπαστο τμήμα ενός συνολικότερου πολιτικού σχεδίου διεξόδου, υπάρχει σοβαρή προοπτική για να φτιαχτεί το διαφορετικό μοντέλο παραγωγής.

Αν η Αριστερά δεν ανοίξει το ζήτημα της ευρωζώνης, όπως έπραξε με το μεταναστευτικό και τα εθνικά ζητήματα, ουσιαστικά το παραδίδει και αυτό σε άλλες δυνάμεις που θα καλύψουν το πολιτικό κενό, με καταστροφικά αποτελέσματα. Γιατί η έξοδος από την ευρωζώνη, αν δεν γίνει με όρους Αριστεράς και λαού, συνοδευόμενη από ένα γενικότερο σχέδιο διεξόδου, θα γίνει με όρους που θα επιβάλλουν οι δανειστές και που θα υποστηρίζονται στο εσωτερικό από τις μαριονέτες τους. Στις πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία, η ακροδεξιά Μαρί Λεπέν συγκέντρωσε το 17% με κεντρικό σύνθημα «έξω η Γαλλία από το Ευρώ»! Όχι φυσικά για να φτιαχτεί η Ευρώπη των Λαών, αλλά γιατί εξέφρασε τμήματα του γαλλικού κεφαλαίου που πλέον ασφυκτιούν μέσα στην γερμανοκρατούμενη, ακόμη και για τη σαρκοζυκή Γαλλία, ευρωζώνη. Αν κάτι τέτοιο συμβεί και στην Ελλάδα, η Αριστερά θα χάσει το ραντεβού με την Ιστορία και θα βιώσει το βατερλώ της.

Share

2009©Kavalacity.net