Εκτύπωση

Να αποβάλλουμε από μέσα μας αυτό το μισητό «δε βαριέσαι»...

Συγγραφέας: Θεοδώρα.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.40 από τα 5 αστέρια)

gaidarosΤι συμβαίνει όταν, αφού έχεις κάνει άπειρη υπομονή, αποφασίζεις να καλέσεις τη δημοτική αστυνομία να επέμβει για παράνομο παρκάρισμα σε πεζόδρομο και σε ράμπα αναπήρων...?

(όχι για να βάλεις το δικό σου αμάξι, εσύ δεν κατεβαίνεις με αμάξι. Όχι για να ξεφορτώσεις σε ώρα αγοράς, δεν ξεφορτώνεις. Αλλά γιατί πριν λίγες μέρες χτύπησε ένα λεωφορείο έναν ηλικιωμένο, λόγω περιορισμένης ορατότητας. Γιατί βλέπεις τις γυναίκες να κουβαλάνε σηκωτά τα καροτσάκια με τα παιδιά τους. Γιατί σκέφτεσαι πώς θα ήταν αν ήσουν εσύ ο καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι σε μια πόλη που δε σε σέβεται...)

  1. σου λέει ότι έχεις δίκιο και ότι θα επέμβει αμέσως
  2. δεν έρχεται και ξανατηλεφωνείς
  3. σου ζητάει το όνομά σου (??????). Με δεδομένο ότι έχουν ήδη το τηλέφωνο σου για επιβεβαίωση ή για περίπτωση φάρσας, παντελώς άχρηστη και ψαρωτική ενέργεια...
  4. δεν έρχεται και ξανατηλεφωνείς
  5. σου ζητάει να πας από κει για καταγγελία (?????).
  6. πας από 'κει (δεν είσαι αργόσχολος, αλλά έγινες που έγινες "Αρτέμης" για τα αυτονόητα, είναι προσωπικό πλέον!), σου ξαναλένε πως έχεις δίκιο και έρχονται (!!!!!!!!!!!!)
  7. Κοιτάζουν, σφυρίζουν (φεύγει κύριος αυτός που έκλεινε την ράμπα), φεύγουν.
  8. Τηλεφωνείς, ρωτάς γιατί έφυγαν και σου λένε πως έκριναν ότι δεν υπήρχε άλλη παρανομία. (Στις κίτρινες διαγραμμίσεις μπροστά στον πεζόδρομο, στην είσοδο της πλατείας και στις άσπρες κάθετες για τα μηχανάκια.)
  9. μετράς... Μετράς... ΜΕΤΡΑΣ... δεν βρίζεις... Προσπαθείς να γυρίσεις στη δουλειά σου...

Και κάπως έτσι, φτάνεις στο «δε βαριέσαι...» Στο «τι να κάνουν κι αυτοί, κακοπληρωμένοι και κακοεκπαιδευμένοι υπάλληλοι είναι». Στο «και που να τα βάλει ο κόσμος τα αμάξια του»...

Αυτή ήταν η ιστορία μιας μέρας ενός Καβαλιώτη που αποφάσισε να ζητήσει το αυτονόητο, από τον αρμόδιο φορέα. Κι αυτό το κείμενο, η συγγνώμη μου προς εκείνον, που μου φάνηκε ολίγον τι γραφικός με την επιμονή του, με το «δε βαριέσαι» που δεν είπε...

Ε λοιπόν, κι εγώ δεν βαρέθηκα σήμερα! Κατέβηκα με το μηχανάκι, μέσα στο κρύο, και δεν βρήκα που να το βάλω. Δεν θέλησα να το ανεβάσω σε πεζοδρόμιο ή σε πεζόδρομο. Και τηλεφώνησα.. Σε μια κοπελιά που ίσως πριν να ήταν έξω στο κρύο κι αυτή, με διάφορους να της παραπονιούνται όταν εφαρμόζει τους νόμους τους οποίους πληρώνεται για να εφαρμόσει. (Οπότε μάλλον προτιμάει να μην τους εφαρμόζει... Προτιμάει να το βάλεις το ρημάδι όπου να 'ναι, αρκεί να την αφήσεις ήσυχη). Μου ζήτησε λοιπόν το όνομά μου, και με ρώτησε αν εγώ που παραπονιέμαι έχω μηχανή. Και δυσανασχέτησε όταν της είπα πως δεν είναι δική μου δουλειά να καταγγέλλω παραβάσεις. Και ειρωνεύτηκε όταν της είπα πως έχουμε σκοπό κάποιο κάτοικοι και επαγγελματίες της περιοχής να ενοχλούμε όταν ξεφεύγει η κατάσταση στο θέμα του παράνομου παρκαρίσματος. Και ενώ έδωσα το όνομά μου, αρνήθηκε να μου δώσει το δικό της, και μου είπε να το ζητήσω από την υπηρεσία! (Βασικά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε, γιατί στην υπηρεσία τηλεφώνησα, εκτός κι αν είχε κάνει εκτροπή σπίτι της...)

Ε λοιπόν τελικά... Βαριέμαι πολύ! Βαρέθηκα! Τους αναίσθητους οδηγούς, τους κακούς υπαλλήλους. Τους νόμους που φτιάχνονται για να παραβαίνονται. Αυτούς που κάνουν στο πόδι μελέτες διαγραμμίσεων για να πληρώνονται οι φίλοι τους, καταπώς βολεύει τους άλλους φίλους τους. Βαρέθηκα και μένα που βαριόμουν να γράψω αυτό το κείμενο. Που βαριέμαι να τηλεφωνήσω, να ενοχλήσω, να εκνευριστώ ξανά και ξανά...

Ναι, έχουμε πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Όμως σας παρακαλώ... σαν ευχή για την καινούργια χρονιά, σαν μια μικρή, εύκολη αρχή για τις αλλαγές που περιμένουμε όλοι! Ας αποβάλλουμε κάποια στιγμή από μέσα μας αυτό το μισητό «δε βαριέσαι»...

Share

2009©Kavalacity.net