Εκτύπωση

Το Κτήνος της βίας ανάμεσά μας

Συγγραφέας: Διαμαντής Αξιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

feggariΤο 1893 έγινε μία έκλειψη σελήνης στην Τουρκία και οι Τούρκοι, πεπεισμένοι ότι ένα "Κτήνος" κατάπινε το φεγγάρι, έστρεψαν τα όπλα τους προς τον ουρανό προσπαθώντας να το σκοτώσουν.

Με τα ίδια όπλα, που κάπνιζαν ακόμη από ένα φυλετικό μίσος κατά του γειτονικού τους λαού των Αρμενίων, εξολόθρευσαν τους χριστιανούς Αρμένιους, με μια σειρά από εκτεταμένα πογκρόμ στα τέλη του 18ου αιώνα, που κορυφώθηκαν με τη γενοκτονία του 1915 και τον αφανισμό περίπου δύο εκατομμυρίων Αρμενίων.

Ο Ρίτσαρντ Καλινόσκι υπογράφει το θεατρικό έργο Το Κτήνος στο φεγγάρι, παραλαμβάνοντας τον εικοσάχρονο Αράμ Τομασιάν, απόγονο εκείνων που υπέστησαν το πογκρόμ, με την επιδίωξη να προχωρήσει τα πρόσωπα του δράματος ένα βήμα παραπέρα. Μοναδικός επιζών της οικογένειάς του από το ολοκαύτωμα ο Αράμ, διέφυγε στις Η.Π.Α., όπου εργάζεται ως φωτογράφος, ειδικευμένος στις οικογενειακές φωτογραφίες μεταναστών, φιλοδοξώντας να γίνει ο γεννήτορας της καινούργιας οικογένειας Τομασιάν. Από την ανατολική πατρίδα του έχει φέρει μαζί του μόνο μία οικογενειακή φωτογραφία και το παλτό του πατέρα του, το οποίο του πρόσφερε κάλυψη, ώστε να διασωθεί

από την τότε θηριωδία. Από τη φωτογραφία έχει κόψει τα κεφάλια των νεκρών συγγενών του και έχει τοποθετήσει το δικό του και της δεκαπεντάχρονης Σέτα, που μόλις έχει φτάσει στην Αμερική από το ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης, ως "νύφη από φωτογραφία". Με τη νεαρή του σύζυγο ο Αράμ ανυπομονεί να επιδοθεί στο ιερό τους καθήκον, που συνίσταται στη γέννηση των απογόνων του πατέρα του, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τα κενά της φωτογραφίας.

Ωστόσο το σχέδιο του Αράμ δεν πάει κατ' ευχήν. Η Σέτα δεν είναι ικανή να τεκνοποιήσει. Με το βάρος της απώλειας των οικογενειών τους και ανίκανοι να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, οι επιζώντες αγωνίζονται για την κατανόηση και το συμβιβασμό. Μέσα σ' αυτό το σχήμα εισβάλλει ο Βίνσεντ, ένα άστεγο αγόρι, το οποίο η Σέτα παίρνει υπό την προστασία της. Οι τρεις «ξένοι» παλεύουν με την πληγωμένη τους ύπαρξη, ώσπου ο νεαρός εισβολέας καταφέρνει να ισορροπήσει τα μέχρι πρότινος κακώς κείμενα. Μετά από χρόνια σιωπής η Σέτα κατορθώνει να πείσει τον Αράμ να πάψει τα "μνημόσυνα" για τη χαμένη του οικογένεια, απομακρύνοντας τη φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια και αποδεχόμενος τον μικρό Βίνσεντ ως το νέο μέλος στην οικογένεια Τομασιάν.

Ένα θεατρικό έργο βαθύτατα ανθρώπινο, δεν ασχολείται με τη διάσωση μαρτυριών ή με τη συλλογή τεκμηρίων. Δεν κάνει ιστορία, αλλά ανοίγεται στα πάθη τριών ανώνυμων ξεριζωμένων. Μας αφορά όλους με αυτόν τον τρόπο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, κουλτούρας ή φυλής. Ακόμη, μιλά με τρυφερότητα για το διπλό μερίδιο των βασάνων των γυναικών, κυρίως σε χρόνια δυσοίωνα, όπου δοκιμαζόταν η ανθρωπιά.

Ο Γιώργος Μπότσιος, αθόρυβος εργάτης του θεάτρου, με συνέπεια, συνέχεια και πείσμα, κόντρα στις αρνητικές διακυμάνσεις του χώρου, σκηνοθετεί αυτό των ακριβών απαιτήσεων έργο, παρακάμπτοντας τον ύφαλο της ηθογραφίας. Αναδεικνύοντας, παράλληλα, δίχως κραυγές και ενοχλητικές εξάρσεις τα γεγονότα και τους χαρακτήρες.

Τα σκηνικά και η όλη εικαστική προσέγγιση του ιδίου, αυστηρά λιτή, γι αυτό και ανακουφιστικά λειτουργική.

Από τους ηθοποιούς το μεγάλο βάρος το σηκώνει επάξια, στο ρόλο της Σέτα, η Ματούλα Τσιρίδου. Εύθραυστη, εύπλαστη, με ταπεινή γνώση της υποκριτικής, υποδύεται το νέο κορίτσι και το βίαιο πέρασμά του σε γυναίκα. Στις μεταμορφώσεις του σώματος, του προσώπου, κυρίως του βλέμματος βρήκαν τη δικαίωσή τους πλήθος ξεριζωμένων Αρμένιων γυναικών. Πλειάδα καταπιεσμένων γυναικών που οι συνθήκες τις ανάγκαζαν να μένουν στη σκιά του συζύγου- αφέντη. Ο Κώστας Λειβαδίτης ενδύεται το ρόλο του Κυρίου, για να συναντήσει το νεαρό εισβολέα Βίνσετ σε ηλικία ωρίμανσης, με γνώση και πείρα επαγγελματία ηθοποιού. Πίσω από το προσωπείο τού επιτηδευμένα ανέκφραστου Αφηγητή, επιφυλάσσει την αποκάλυψη ανατροπής του τέλους. Ο Αράμ Τομασιάν του Μάκη Χαλκιώτη αυστηρός και συνάμα ευαίσθητος όταν το απαιτεί ο ρόλος. Αντίθετα, η εμφάνιση και ερμηνεία του Μαρίνου Παυλίδη δεν πείθει ως νεαρός Βίνσετ, κυρίως ως εξεγερμένος τρόφιμος ορφανοτροφείου.

Η μουσική του Χάιγκ Γιατζγιάν σε χαμηλούς τόνους, δίνει στην παράσταση ύφος και στίγμα.

Το Κτήνος της βίας, του πολέμου και της υποταγής υπάρχει και δεν βρίσκεται κάπου στο φεγγάρι. Βρίσκεται ανάμεσά μας. Δείτε την παράσταση για τη σκηνή της απόπειρας βιασμού της Σέτα από το σύζυγό της. Το σταύρωμα της κούκλας της στο σταυρό του μαρτυρίου των αναμνήσεων και των δύο συζύγων. Την αποκαθήλωση των περιττών, από μία στιγμή και έπειτα, συμβόλων. Την αποκάλυψη του ρόλου του Αφηγητή. Για την κάθαρση του τέλους.

Ας την δουν οι υπεύθυνοι του ΔΗΠΕΘΕ της πόλης μας, ρίχνοντας μια ματιά και προς τα εκεί.

Η παράσταση επαναλαμβάνεται στις 22, 23 και 24 τρέχοντος, πάντα στο Δημοτικό Ωδείο Καβάλας, Αίθουσα Γ. Παπαϊωάννου. Από το Εργαστήρι Θεάτρου Καβάλας. Αρωγός η Αρμένικη Κοινότητα Καβάλας.

Πηγή: Ο φίλος Διαμαντής Αξιώτης μας έστειλε την κριτική με email, αλλά περιμέναμε με σεβασμό να δημοσιευτεί πρώτα σε τοπική εφημερίδα (Νέα Εγνατία)

Share

2009©Kavalacity.net