Εκτύπωση

Η Κρίση και η Πόπη

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

Στον καιρό της βασίλισσας Αμαλίας, η πρώτη άνασα της Ελλαδίτσας μας αποφάσισε ν' αγοράσει ένα βυσσινί, βελουδένιο τόπι υφάσματος. Αλλά, την ώρα που θα πλήρωνε την, εκ Γερμανίας φερόμενη, εξαντρίκ μέλλουσα βραδινή τουαλέτα της,  η βασίλισσα αναγκάστηκε να δανειστεί από συγγενείς στο εξωτερικό.Βλέπετε, ο κοριτσίστικος κουμπαράς του ταμιευτηρίου της  δεν διέθετε ούτε δυο δραχμικά πεντόβολα στο χέρι.

krisiΣύμφωνα με αυτήν την ιστορία, την οποία διάβασα όταν ήμουν μικρή, άρχισε ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας  Τώρα, αν είναι αληθινό το παραπάνω βασιλόφρων ιστορικό γεγονός, ποτέ μου δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω με έγκυρες πηγές.

Όμως, τι από όσα λέγονται σήμερα, σε καιρούς μεγάλης, θεόρατης, οικονομικής κρίσης, ελέγχεται πλήρως και με πάσα υπευθυνότητα;

Ώστε  στ' αλήθεια, λοιπόν, βουλιάζουμε; Χρεοκοπούμε; Μήπως η Συντέλεια του κόσμου, που οραματίζονταν επί ατέλειωτους αιώνες

και αιώνες οι ανά τον κόσμο θρησκείες, προς εξαγνισμό των βασανισμένων ψυχών μας, έχει πάρει τον δρόμο ενός γενικευμένου πανικού; Απόψεις, γνώμες, διαγνώσεις, αναλύσεις ακούγονται εκατέρωθεν κι από παντού.

Στο προσωπικό μου mail, καταφτάνουν αμέτρητα μηνύματα κοινωνικής, ηθικής, ολικής κοινωνικής κατάρρευσης του λαού. Της Μεσαίας Τάξης, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, όπου και ανήκουν οι περισσότεροι χρήστες του ίντερνετ, που έχουν ταμπουρωθεί μπροστά στο λαπτόπ τους θεωρώντας, και ιδίως  π ι σ τ ε ύ ο ν τ α ς , πως κάνουν τη Δική τους Εθνική Αντίσταση -παύλα- Καθήκον.

Σκεφτήκαμε, αφουγκραστήκαμε και είδαμε ως απλοί θεατές την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Πόσοι δεν χαρήκαμε, ανάμεσά τους κι εγώ, που ποθούσα διακαώς ν' αποκτήσω μία μικρή πέτρα του Τείχους. Μάταια συγχυζόμουν, παρακαλούσα, την ξαδέλφη μου την Αλέκα, που ζούσε στην Πολωνία να μου εξασφαλίσει ταχυδρομικώς ένα μικρό -τόσο δα- λιθαράκι.

Αυτή, την Αλέκα εννοώ, την έκαιγε το χάσμα της ανεργίας, που έφερνε την ίδια και τον νεαρό σύζυγό της σε οικονομικό-εργασιακό αδιέξοδο. Διασκορπίστηκαν σε όλη τη Γερμανία τότε οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου και είχε πλέον αρχίσει για τα καλά να προτιμούνται τα λεγόμενα 'φτηνά χέρια', μαζί με την χαλάρωση/κατάρρευση του Δυτικού Συστήματος. Κάτι που αποδυνάμωνε την οικονομική ισχύ του μάρκου.

Έλεγε πολλά στα τηλεφωνήματα και στα γράμματα που ανταλλάσσαμε η ξαδέλφη μου. Ποιος την άκουγε όμως; Το δικό μου μυαλό ήταν κολλημένο στην πέτρα της ιστορικής πτώσης. Άλλωστε, έβρισκα άκρως χαριτωμένη την, ανά την Υφήλιο τηλεοπτική διαφήμιση πίτσας Ηut, που τόλμησε να κάνει με σπινθηροβόλο πνεύμα περεστρόικας και γκλάσνοστ ο πάντα ήρεμος και αισιόδοξος οραματιστής, Γκόρμπυ της Ρωσίας.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, αυτές οι πίτσες απαιτούσαν μόνο ψήσιμο και βόλευαν πολύ, πάρα πολύ, τη νεαρή εργαζόμενη μητέρα. Μες στις χαρές έτρεχε ν' αγοράσει πικρές μπύρες και προτηγανισμένες πατάτες, από το κοντινό σούπερ μάρκετ του χωριού της. Ασφαλώς και οι πίτσες ήταν η πρώτη προτεραιότητα της Πόπης, αφού ήθελε να χαρεί το ολοκαίνουργιο λευκό αυτοκίνητο του Θανάση της. Χαλάλι οι δύο απανωτές εγκυμοσύνες της μόλις παντρεύτηκε.

Με το επίδομα που έδινε απλόχερα για κάθε γέννα το ασφαλιστικό ταμείο, έκαναν εύκολη και τη δεύτερη αγορά αυτοκινήτου. Τι; Με ναυλωμένο υπεραστικό λεωφορείο ή μεταχειρισμένο ΙΧ θ' ακολουθούσαν τον χαρισματικό τους ηγέτη στις ομιλίες του;  Μισθοί, επιδόματα, κουτσομπολιά και συνάξεις επιδείξεων νεοπλουτισμού. Μεσουρανούσαν τα τραπεζώματα σε φίλους γνωστούς και αγνώστους.

Αλλά...Αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.

Tweet it
Tweet it