Ειδήσεις

Εκτύπωση

Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή

Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εκλογές 2012

dr-house-minima-ellada-ekloges-2012

Αντιγράφουμε από την wikipedia

Η Χρυσή Αυγή υποστηρίζει την πολιτισμική ανωτερότητα του ελληνικού έθνους και της λευκής φυλής. Σε έντυπα της, αναφέρεται ως ιδεολογία της οργάνωσης ο Ελληνικός εθνικισμός. Αντιτίθεται στη μετανάστευση (υποστηρίζοντας παράλληλα την απέλαση όλων των μεταναστών και Ρομά), στο Μαρξισμό, στην παγκοσμιοποίηση και στην πολυπολιτισμικότητα, εμφανίζοντας επίσης αντισημιτικές ιδεολογικές τάσεις.

Η Χρυσή Αυγή υπεραμύνεται της ιστορικής αποκατάστασης του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Συγκεκριμένα υποστηρίζουν την νομιμότητα του (δικτατορικού καθεστώτος και ότι η αρνητική απάντηση του στο ιταλικό τελεσίγραφο αποδεικνύει πατριωτισμό και πολιτική δεινότητα, όπως επίσης αναφέρονται στις μεταρρυθμίσεις και στα κοινωνικά μέτρα που έλαβε η δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά.

Επίσης υπερασπίζεται την δράση των ταγμάτων ασφαλείας (τα οποία συγκροτήθηκαν από τον γερμανικό στρατό κατοχής και την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη) εναντίον των δυνάμεων της Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού κατά την περίοδο της Κατοχής και αποδίδει τιμές στα ένοπλα και άοπλα θύματα της μάχης και της σφαγής του Μελιγαλά.

Το σύμβολο της Χρυσής Αυγής αναπαριστά την Ναζιστική σβάστικα. Βιβλία όπως το Ο Αγών μου του Χίλτερ αλλά και άλλα τα οποία δείχνουν την ανωτερότητα της Ελληνικής φυλής βρίσκονται σε περίοπτη θέση τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης στην Αθήνα .

Αυτό σημαίνει οτι δεν τηρεί κατ' ελάχιστον τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και του σεβασμού στην αρχή της διαφορετικότητας που υπηρετούμε σ' αυτόν τον ιστοτόπο, γi' αυτό και ευθαρσώς λέμε οτι δεν έχει καμιά δουλειά στο δικό μας δικτυακό χώρο. Λυπούμαστε: ούτε ειδησεογραφικό site ταγμένο στην ενημέρωση είμαστε, ούτε διεκδικούμε το εύσημο της άτεγκτης αντικειμενικότητας για να θυσιάσουμε στο όνομά τους τα προτάγματα μας. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία παρόλα αυτά, και για όποιον θέλει να ενημερωθεί για τις αρχές και τις θέσεις της μπορεί να επισκεφτεί το site της:

h**p: //xryshaygh.wordpress.com/theseis/

Εκτύπωση

ΟΑΚΚΕ

Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εκλογές 2012

dr-house-minima-ellada-ekloges-2012

oakkeΗ Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ) είναι μια ελληνική πολιτική οργάνωση και κόμμα μαρξιστικής - λενινιστικής - μαοϊστικής ιδεολογίας.

Εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα «Νέα Ανατολή», καθώς και εφημερίδες τοίχου που αφισοκολλούνται σε κεντρικά σημεία σε πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα από μέλη και φίλους της. Συνδικαλιστική παράταξη της ΟΑΚΚΕ, με δράση κυρίως στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος, είναι ο ΕΡΓΑΣ. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΑΚΚΕ είναι ο Ηλίας Ζαφειρόπουλος.

Ιστορία

Ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1985, από πρώην μέλη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που αποχώρησαν από το κόμμα αυτό τον Ιούνη της ίδιας χρονιάς, συγκεκριμένα το σύνολο της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ, όλα τα υπόλοιπα μέλη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που πριν την ενοποίηση του 1982 ήταν μέλη του ΕΚΚΕ εχτός από δύο, και ορισμένα ακόμη μέλη και στελέχη του ΕΚΚΕ / Μ-Λ ΚΚΕ που προέρχονταν από το προ 1982 Μ-Λ ΚΚΕ από την υπόλοιπη χώρα.

Στρατηγική

Στρατηγική της ΟΑΚΚΕ - πολύ συμπυκνωμένα - είναι η ανασυγκρότηση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ της περιόδου 1918-1956 (καθώς δεν θεωρεί το σημερινό ΚΚΕ πραγματικά κομμουνιστικό και του ασκεί σφοδρή κριτική, χαρακτηρίζοντάς το, όπως και όλα τα σοβιετόφιλα μετά το 1965 ονομαζόμενα ΚΚ, ως σοσιαλφασιστικό), στις νέες όμως συνθήκες και με εμπλουτισμένο το θεωρητικό οπλοστάσιο με την εμπειρία των τελευταίων 50 χρόνων και τον μαοϊσμό. Η επανάσταση στην Ελλάδα κατά την ΟΑΚΚΕ θα έχει σοσιαλιστικό χαρακτήρα και αντιιμπεριαλιστική μορφή και θα εγκαθιδρύσει το πολιτικό καθεστώς της διχτατορίας του προλεταριάτου, ενώ το τακτικό μέτωπο μέσω του οποίου θα ηγηθεί το προλεταριάτο του πλατιού δημοκρατικού αντιφασιστικού κινήματος θα είναι το Αντιρώσικο Δημοκρατικό και Πατριωτικό Μέτωπο (ΑΔΗΠΑΜ). Βάση γι' αυτή την ανάλυση είναι η γραμμή της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Αντιφασιστικό Μέτωπο και ακόμη περισσότερο η Θεωρία των Τριών Κόσμων του ΚΚ Κίνας της δεκαετίας του 1970. Αξίζει να σημειωθεί πως η ΟΑΚΚΕ δίνει μεγάλη έμφαση, μέσα από την αρθρογραφία της, στην υπεράσπισης της πολιτικής κληρονομιάς του επί 25 χρόνια (1931-1956) Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, τον οποίο θεωρεί, με βάση και τα αντιφατικά στοιχεία που ανακοινώθηκαν από τις ρώσικες αρχές μεταξύ 1973 και 1990, αλλά κυρίως με βάση την πολιτική ανάλυση, ότι δολοφόνησαν οι ηγέτες του μετασταλινικού ΚΚΣΕ. Είναι επίσης η μόνη πλέον οργάνωση στην Ελλάδα, που στα έντυπά της διατηρεί, δίπλα στην προμετωπίδα της, το πεντακέφαλο των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν - Στάλιν - Μάο.

Θέσεις

Ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός: Σύμφωνα με τις θέσεις της, η ΟΑΚΚΕ, που αυτοπροσδιορίζεται σαν επαναστατική προλεταριακή και αντιιμπεριαλιστική οργάνωση, διεξάγει αγώνα κυρίως κατά του «ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού» -τον οποίο θεωρεί σήμερα το μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη, όπως ήταν προπολεμικά η χιτλερική Γερμανία- στα πλαίσια, όπως προείπαμε, της μαοϊκής στρατηγικής των τριών κόσμων.[1] Ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός, κατά την ΟΑΚΚΕ, μετά το 1991 περνάει σε νέα φάση αφού

«(...) η περεστρόικα και η «μεταρρύθμιση» ήταν οι απόπειρες της πιο βαθιάς σοσιαλφασιστικής Ρωσίας να αυτονομηθεί από την ΕΣΣΔ για να επιχειρήσει από κείνη τη στιγμή και πέρα να ξανασυσπειρώσει γύρω της μια νεοτσαρική αυτοκρατορία από τα συντρίμμια της ΕΣΣΔ. Αυτή είναι η εποχή του «ψόφιου κοριού» που τελειώνει στις μέρες μας με τη δημιουργία του ρωσοκινεζικού πολεμικού άξονα.»

Νεοναζιστικός άξονας Ρωσίας, Κίνας, Ιραν: Επίσης, σύμφωνα με τις θέσεις της οργάνωσης,υπάρχει συμμαχικός άξονας τον οποίο συγκροτούν Ρωσία - Κίνα - Ιράν, υπό τη γενική καθοδήγηση της πρώτης, τον οποίο χαρακτηρίζει νεοναζιστικό. Παρά την αντίθεσή της στην επεκτατική πολιτική των πιο σωβινιστικών πλευρών της ισραηλινής αστικής τάξης και τη στήριξη της στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για να αποκτήσει κι αυτός το δικαίωμα σε ένα ανεξάρτητο κράτος, η ΟΑΚΚΕ, σε αντίθεση με το σύνολο των υπόλοιπων οργανώσεων και κομμάτων στην Ελλάδα που αναφέρονται στην αριστερά, υπερασπίζεται το δικαίωμα του Ισραήλ να αμύνεται στις επιθέσεις που δέχεται από δυνάμεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολλάχ, καθώς θεωρεί τις δύο αυτές οργανώσεις ισλαμοναζιστικές και βραχίονες του νεοναζιστικού Άξονα. Γι' αυτό και υποστήριξε στην κύρια πλευρά το Ισραήλ στη μάχη που αυτό έδωσε το καλοκαίρι του 2006 ενάντια στη Χεζμπολλάχ, καθώς η ΟΑΚΚΕ θεωρεί πως ο αντισημιτισμός, που σήμερα εκφράζεται με το αίτημα της διάλυσης του κράτους του Ισραήλ και με τη θεωρία του "απάτριδα εβραίου κεφαλαιοκράτη" και της "εβραϊκής συνομωσίας για την παγκόσμια κυριαρχία", θα είναι μία από τις σημαίες του Άξονα σε έναν ενδεχόμενο παγκόσμιο πόλεμο που θα εξαπολύσει ενάντια πρώτα και κύρια στους λαούς, αλλά και ενάντια στους αντιπάλους-ανταγωνιστές τους, δυτικούς ιμπεριαλιστές..

Κατά των εργατικών κινητοποιήσεων: Επίσης συνηθίζει να τάσσεται κατά διάφορων κινητοποιήσεων στην Ελλάδα, ειδικά εκείνων που θεωρεί ότι καθοδηγούνται από την κατά την ΟΑΚΚΕ "ψευτοαριστερά" των "ΚΚΕ" (ψευτοΚΚΕ στα κείμενα της οργάνωσης) και ΣΥΝ, καθώς θεωρεί πως μετά το 1990 αυτές δεν εκφράζουν τις διαθέσεις της πλατιάς μάζας των εργαζομένων και ειδικά του προλεταριάτου, αλλά κυρίως τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας, και μάλιστα τα χειρότερα, τα πιο διεφθαρμένα και καταστροφικά, που κατά την ΟΑΚΚΕ αποτελούν δημιούργημα του νεοναζιστικού Άξονα και των φίλων του στη χώρα μας, κάτι που επίσης διαφέρει από τις θέσεις των υπόλοιπων αριστερών κομμάτων που στηρίζουν ανοιχτά όλες ανεξαιρέτως τις κινητοποιήσεις.

Παραγωγικό Σαμποτάζ: Κεντρικό ρόλο στην ανάλυση της Οργάνωσης παίζει η έννοια του "παραγωγικού σαμποτάζ". Αυτό η ΟΑΚΚΕ το ορίζει σαν την καταστροφή του παραγωγικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, είτε μέσω του γκρεμίσματος και κλεισίματος ήδη υπαρχουσών παραγωγικών μονάδων, πολλές φορές με αριστερά στη μορφή επιχειρήματα (οικολογικά, δήθεν αντικαπιταλιστικά, αρχαιολογικά κλπ.), είτε μέσω της παρεμπόδισης των επενδύσεων της ντόπιας και της δυτικής αστικής τάξης. Αυτό η ΟΑΚΚΕ το αποδίδει στη σχέση των ηγεσιών του λεγόμενου "ΚΚΕ" και του ΣΥΝ, αλλά και των Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου σαν πρωθυπουργών με το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, που κατά την ΟΑΚΚΕ, επειδή είναι οικονομικά πολύ πιο αδύναμος από το δυτικό ιμπεριαλισμό, ό,τι παραγωγικό κεφάλαιο δεν μπορεί να ελέγξει, το καταστρέφει ώστε να αποδυναμώσει οικονομικά και πολιτικά μια χώρα, για να την υποτάξει. Άμεσες ή έμμεσες σχέσεις με το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, βασισμένες στο ξεκίνημα της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας ή σε άλλα στοιχεία από την επιχειρηματική τους πορεία, αποδίδει η ΟΑΚΚΕ σε μεγάλους Έλληνες επιχειρηματίες, μεταξύ αυτών στο Σωκράτη Κόκκαλη, το Γιώργο Μπόμπολα, τον Πάνο Γερμανό, τον Ανδρέα Βγενόπουλο κλπ.

Παραγωγισμός: Μια συχνή κριτική που της γίνεται από άλλες οργανώσεις που αναφέρονται διακηρυκτικά στο μαρξισμό είναι για "παραγωγισμό", δηλαδή πως δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και όχι στην αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων, κάτι που αποτελούσε χαρακτηριστικό των μενσεβίκων μέσα στη ρώσικη σοσιαλδημοκρατία πριν την Επανάσταση του 1917 και σημείο τριβής με τους μπολσεβίκους. Η ΟΑΚΚΕ, πέραν της ιδρυτικής της διακήρυξης του 1985, στην οποία υποβάλει σε κριτική αυτή τη μενσεβίκικη θεωρία, πιο πρόσφατα έχει απαντήσει πως η πάλη που δίνει και που καλεί και το λαό να δώσει δεν είναι κύρια για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακριβώς για το τσάκισμα των παραγωγικών σχέσεων της εξάρτησης της χώρας από το σοσιαλιμπεριαλισμό, σε τελική ανάλυση από κάθε ιμπεριαλισμό, σαν μέρος του επαναστατικού τσακίσματος του συνόλου των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων και την επαναστατική αντικατάστασή τους από σοσιαλιστικές, στο δρόμο για την παγκόσμια αταξική κομμουνιστική κοινωνία.

Συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε.: Τέλος μία ακόμα διαφορά με τα άλλα κόμματα της αριστεράς είναι ότι τάσσεται (από το Νοέμβρη του 1995 και τη 2η Συνδιάσκεψή της) στρατηγικά υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ, με το σκεπτικό ότι πρόκειται για μια ένωση αστικών κρατών που γίνεται με συναίνεση και όχι με βία, ότι στο εσωτερικό της η κύρια πλευρά (χωρίς να σημαίνει πως δεν υφίσταται δευτερευόντως) δεν είναι η ιμπεριαλιστική επιβολή του μεγάλου κράτους προς το μικρότερο αλλά η αστική δημοκρατική σύνθεση μεταξύ των 27 μελών, και ότι μέσα από τη διαδικασία αυτή το ευρωπαϊκό προλεταριάτο αντικειμενικά αποδεσμεύεται σε ένα βαθμό από τον εθνικισμό και το σωβινισμό της αστικής τάξης κάθε χωριστά παρμένης χώρας. Κυρίως όμως, ήδη από το 1990 και το 1ο της Συνέδριο, η ΟΑΚΚΕ υποστήριζε έτσι κι αλλιώς από άποψη τακτικής την παραμονή της Ελλάδας στα πλαίσια της τότε ΕΟΚ (σε αντίθεση με την ιδρυτική της θέση του 1985, που ήταν η άμεση έξοδος από την ΕΟΚ), με το σκεπτικό ότι η Ενωμένη Ευρώπη αποτελεί ανάχωμα στα σχέδια των δύο υπερδυνάμεων, Ρωσίας και ΗΠΑ, κυρίως βέβαια σε εκείνα του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού, που σύμφωνα με το Μάο Τσε Τουνγκ, έχει σαν πρώτο γεωστρατηγικό του στόχο την κατάληψη της Δυτικής Ευρώπης.

Στο πλαίσιο της θέσης της για την ανάγκη ενίσχυσης της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, που κατά την ΟΑΚΚΕ έχει μείνει πίσω σε σχέση με την οικονομική ενοποίηση, η οργάνωση τάχθηκε υπέρ του Ευρωσυντάγματος, σε αντίθεση με το σύνολο των υπόλοιπων οργανώσεων που αναφέρονται στην Αριστερά.

Ανασυγκρότηση του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος: Για το ζήτημα της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος παγκόσμια, η ΟΑΚΚΕ, συμπυκνώνοντας τη θέση της, σημειώνει πως "τα νέα εργατικά επαναστατικά κόμματα θα έχουν πλέον μια μεγάλη εντολή από τον κόσμο που θα τα επανδρώνει και θα τα πιστεύει: Να μην γίνουν οι νέοι μεγάλοι δυνάστες της κοινωνίας και τα στελέχη τους και τα μέλη τους να μη γίνουν οι νέοι εκμεταλλευτές.

Αυτό σημαίνει ότι από τώρα ακόμα και τα πιο μικρά νέα εργατικά κόμματα και οι πιο μικροί εργατικοί επαναστατικοί πυρήνες θα πρέπει να εφαρμόζουν δυο τρεις βασικές αρχές: να μην απελευθερώνουν ποτέ τις μάζες ενάντια στη θέλησή τους αλλά να σέβονται τις δικές τους διαθέσεις, να μην επιτρέπουν ποτέ στα μέλη τους να μετατρέπουν τη γνώση τους και τους προηγούμενους αγώνες τους σε αυταρχισμό, έπαρση και υλικά προνόμια αλλά να μπαίνουν πάντα κάτω από την κριτική των μαζών και να ζουν όπως εκείνες, να μην διασπούν τους εργαζόμενους σε «δικούς μας» και σε «όχι δικούς μας» αλλά να τους ενώνουν κάνοντας ανοιχτή και ειλικρινή πολιτική ακόμα και κόντρα στο ρεύμα και όχι λέγοντας στον καθένα αυτό που του αρέσει, και πάνω απ όλα να μην βάζουν ποτέ τα όποια ειδικά ταξικά συμφέροντα πάνω από τα γενικά ταξικά συμφέροντα και τα εθνικά συμφέροντα πάνω από τα παγκόσμια συμφέροντα της εργατικής τάξης".

Συμμετοχή σε εκλογές

Από το 1989 έχει συμμετάσχει σε όλες τις εθνικές εκλογές και τις ευρωεκλογές. Στις εθνικές εκλογές του 1996 συνεργάστηκε εκλογικά με την πολιτική οργάνωση της εθνικά "μακεδονικής" μειονότητας στην Ελλάδα Ουράνιο Τόξο. Στις ευρωεκλογές του 2004 έλαβε 5.090 ψήφους (0,08%), στις βουλευτικές εκλογές του 2007 2.473 (0,03%) και στις ευρωεκλογές του 2009 2.808 (0,05%).

Εκτύπωση

Οικολόγοι Πράσινοι

Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εκλογές 2012

dr-house-minima-ellada-ekloges-2012

oikologoi-prasinoi1Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τις αρχές της πολιτικής οικολογίας. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2002, μέσα από τις διαδικασίες μιας πρωτοβουλίας που πήρε το όνομα «Οικολογικό Φόρουμ», η οποία έφερε σε ένα κοινό τραπέζι συζητήσεων μέλη του κόμματος «Πράσινη Πολιτική» -

το οποίο ήταν ήδη μέλος στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πράσινων Κομμάτων - μέλη διάφορων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανένταχτων οικολόγων. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.

Πολιτικές Αρχές

Οι βασικές αρχές των Οικολόγων Πράσινων, όπως καθορίζονται από το καταστατικό τους, είναι οι εξής: η αειφορία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η μη βία, η άμεση και συμμετοχική δημοκρατία, ο σεβασμός στην ποικιλότητα, η αποκέντρωση και η επικουρικότητα, η προστασία και αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, η ποιότητα ζωής, η ατομική και κοινωνική ευθύνη και η ισονομία.

Προεκλογικό περίπτερο των Οικολόγων Πράσινων για τις βουλευτικές εκλογές 2007.

Η ιδρυτική τους διακήρυξη ορίζει την οικολογία ως δημιουργική, ριζοσπαστική, αυτόνομη, ανεκτική, διεθνιστική, ειρηνιστική, κινηματική, αυτοδιοικητική, συμμετοχική, φεμινιστική, αλληλέγγυα, αντικαταναλωτική, αντιαυταρχική και εναλλακτική.

Οργάνωση

Ως προς την οργάνωσή τους, οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ένα αποκεντρωμένο κόμμα χωρισμένο σε τοπικές πολιτικές κινήσεις, οι οποίες σχηματίζουν δημοτικά, νομαρχιακά και περιφερειακά όργανα. Το δε κεντρικό πολιτικό όργανο, το Πανελλαδικό Συμβούλιο (ΠΣ), εκλέγεται κατά τα 2/3 από τα περιφερειακά συνέδρια και κατά το 1/3 από το πανελλαδικό συνέδριο. Το σύνολο τον οργάνων του κόμματος είναι ανακλητά, και έχουν ζυγό αριθμό μελών για να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση. Το κεντρικό εκτελεστικό όργανο είναι η Εκτελεστική Γραμματεία (ΕΓ) και βρίσκεται υπό τον πολιτικό έλεγχο του ΠΣ ενώ δεν υπάρχουν θέσεις όπως του προέδρου ή του γενικού γραμματέα. Όλα τα μέλη έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο συνέδριο ενώ για σημαντικές αποφάσεις διοργανώνονται έκτακτα συνέδρια και δημοψηφίσματα.

Ιστορικό

Το 1996 δημιουργήθηκε το κόμμα Πράσινη Πολιτική από στελέχη του οικολογικού κινήματος και αποτέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων. Απείχε από τις ευρωεκλογές του 1999 και τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 2000.

Το 2000, μετά από ένα κείμενο-έκκληση των Μ. Τρεμόπουλου και Μ. Κουλουρούδη και μια πρωτοβουλία από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, δημιουργήθηκε μια κίνηση για την ανασυγκρότηση του χώρου της πολιτικής οικολογίας, το λεγόμενο Οικολογικό Φόρουμ, από τα μέλη της Πράσινης Πολιτικής και άλλων τοπικών οικολογικών κινήσεων και ανεξάρτητους οικολόγους.

Στις 7-8 Δεκέμβρη του 2002 το Οικολογικό Φόρουμ συγκάλεσε πανελλαδική συνδιάσκεψη στην Αθήνα στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, η οποία αποφάσισε την ίδρυση των Οικολόγων Πράσινων και εξέλεξε ένα 18μελές Πανελλαδικό συμβούλιο για να συντονίσει τη συγκρότηση του καινούργιου πολιτικού φορέα. Τους επόμενους μήνες δημιουργήθηκαν θεματικές ομάδες για να διαμορφώσουν το καταστατικό και τις πολιτικές θέσεις του φορέα, τις οποίες και υιοθέτησε το πρώτο συνέδριο του κόμματος τον Μάιο του 2003 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το ίδιο καλοκαίρι αποφασίστηκε η κάθοδός τους στις ευρωεκλογές του 2004 και η μη συμμετοχή στις εθνικές εκλογές του 2004. Στη συνέχεια με εσωτερικό δημοψήφισμα καταρτίστηκε το ευρωψηφοδέλτιο με επικεφαλής τους Μ. Τρεμόπουλο και Ι. Τσιρώνη στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Στις Ευρωεκλογές του 2004 διεξήγαγαν προεκλογικό αγώνα στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και συγκέντρωσαν 0,67%των ψήφων.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 υποστήριξαν δύο αυτόνομους οικολογικούς συνδυασμούς, την «Οικολογική Αθήνα» στον δήμο Αθηναίων (1,4%) και την «Οικολογία Αλληλεγγύη» (4,6% και 2 νομαρχιακούς συμβούλους) στη νομαρχία Θεσσαλονίκης καθώς και άλλους 53 δημοτικούς και νομαρχιακούς συνδυασμούς στην υπόλοιπη χώρα.

Στο 4ο τακτικό συνέδριό τους τον Μάρτιο του 2007 στην Αθήνα υιοθέτησαν αναλυτικές προτάσεις για προγραμματικές αλλαγές και αποφάσισαν την κάθοδό τους στις εθνικές εκλογές. Στη συνέχεια διερεύνησαν μέσω επαφών με κινήσεις και κόμματα ενδεχόμενες συνεργασίες. Με νέο έκτακτο συνέδριο στις 30 Ιουνίου αποφάσισαν την αυτόνομη κάθοδό τους.

Στις εκλογές της 16 Σεπτεμβρίου 2007 οι Οικολόγοι Πράσινοι παρουσίασαν συνδυασμούς σ' όλη την επικράτεια, πλην των νομών Δωδεκανήσσου και Φλώρινας, με πλήρεις λίστες σε 42 περιφέρειες και συνολικά 254 υποψηφίους. Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας ήταν ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης ενώ δηλώσεις υποστήριξης έκαναν σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης και της επιστήμης.

Μεσα στον επόμενο χρόνο κατάφεραν να καθιερωθούν ως μια εναλλακτική πολιτική λύση ενώ σειρά δημοσκοπήσεων τους εμφάνιζε να διεκδικούν δυναμικά την εκλογή τους στη Βουλή και στο Ευρωκοινοβούλιο, φτάνοντας σε έρευνα της VPRC μέχρι και 5,5%.

Με ψηφοφορία όλων των μελών με επιστολική ψήφο, συγκροτήθηκε το ευρω-ψηφοδέλτιό τους, με την εκλογή 16 υποψηφίων. Οι άλλες 6 δόθηκαν τιμητικά από το ΠΣ σε πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής. Στις 4 πρώτες θέσεις εκλέχτηκαν: ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, η Μαρία Βασιλάκου (αν. πρόεδρος των Αυστριακών Πράσινων), ο Νίκος Χρυσόγελος (πρώην πρόεδρος του 'Μεσόγειος SOS') και ο Κώστας Διάκος (νομικός περιβάλλοντος).

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών εκτιμήθηκε ως μια σημαντική νίκη των Οικολόγων Πράσινων, που με 3,5% εξέλεξαν για πρώτη φορά στην ιστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα έναν πράσινο ευρωβουλευτή. Ο Μ. Τρεμόπουλος ανέπτυξε ένα πολύ σημαντικό έργο στο Ευρωκοινοβούλιο, καταλαμβάνοντας τη θέση του αντιπροέδρου της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης και μένοντας σταθερά στους 15 πιο παραγωγικούς ευωβουλευτές.

Μετά τις ευρωεκλογές οι Οικολόγοι Πράσινοι πραγματοποίησαν το 6ο τακτικό συνέδριο (26-28 Ιουνίου 2009) στη Θεσσαλονίκη και προετοιμάστηκαν για το ενδεχόμενο των πρόωρων εθνικών εκλογών.

Με την προκύρηξη των πρόωρων εκλογών το 2009 συγκλήθηκε έκτακτο εκλογικό συνέδριο για την επιλογή του επικεφαλής του συνδυασμού. Επικεφαλής εκλέχθηκε ο Ν. Χρυσόγελος και 2η επικεφαλής ή Ι. Κοντούλη, άντρας και γυναίκα εκπρόσωποι Τύπου τότε στην εκτελεστική γραμματεία του κόμματος. Στις εθνικές εκλογές του 2009, με πλήρεις λίστες σε όλη την Ελλάδα, εξασφάλισαν 2,53% αλλά δεν εξέλεξαν κανέναν βουλευτή. Το αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου εκτιμήθηκε, ως εκλογική επιτυχία, λόγω του υπερδιπλασιασμού των ποσοστών τους σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007.

Στις εκλογές 1ου και 2ου βαθμού αυτοδιοίκησης του 2010 οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν με περίπου 800 υποψηφίους σε αυτοδιοικητικούς συνδυασμούς είτε σε συνεργασία είτε αυτόνομα και εξέλεξαν 17 Περιφερειακούς και Δημοτικούς Συμβούλους. Αυτόνομα κατέβηκαν στις 8 από τις 13 αυτοδιοικητικές περιφέρειες και εξέλεξαν παντού συμβούλους συγκεντρώνοντας ποσοστά από 4,09% (Δ. Ελλάδα) έως 1,91% (Πελοπόννησος).

Στις 21-22 Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε έκτακτο συνέδριο στην Αθήνα, με στόχο την προετοιμασία για τις επικείμενες εκλογές, κατά το οποίο η Ιωάννα Κοντούλη εκλέχθηκε επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας ενώ ο Γιάννης Παρασκευόπουλος εκλέχθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

Στις 2.2.2012 ο Νίκος Χρυσόγελος αντικατέστησε τον Μιχάλη Τρεμόπουλο στο Ευρωκοινοβούλιο, εφαρμόζοντας την καταστατική δέσμευση του κόμματος για εναλλαγή βουλευτών και ευρωβουλευτών στο μέσο της θητείας τους.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ απαντούν στην οικολογική και οικονομική κρίση, με ριζικές αλλαγές στις προτεραιότητες της πολιτικής, της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Η πολιτική οικολογία - αμφισβητεί την κοινωνία του κέρδους – Τονίζει την ανάγκη ριζικών αλλαγών στις αξίες των ανθρώπων αλλά και στον τρόπο ζωής και παραγωγής– Επιδιώκει να προωθήσει μια συνολική αντίληψη για το περιβάλλον και την αειφορία – Στηρίζει κάθε προσπάθεια χειραφέτησης του ανθρώπου, ενισχύοντας την κοινωνική δικαιοσύνη και καλλιεργώντας την ατομική και κοινωνική ευθύνη – Προωθεί μια συνεργατική, οικολογική κοινωνία αυτόνομων κοινοτήτων και ελληλέγγυων, ενεργών πολιτών.

Να τι προτείνουμε:

  1. Οικονομία της Βιωσιμότητας και της Συμμετοχής σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  2. Φυσικός και Πολιτιστικός Πλούτος, η Υλική Βάση για Μακροχρόνια Ευημερία σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  3. Ενδυνάμωση της Κοινωνίας των Πολιτών, Συμμετοχική Δημοκρατία και Εμβάθυνσή των Αντιπροσωπευτικών Δομών σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  4. Πολιτική Ενάντια στη Κλιματική Αλλαγή- Καθαρή Ενέργεια- Κυκλοφορία για όλους σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  5. Αλληλέγγυες Διεθνείς Σχέσεις σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  6. Ασφάλεια και Ανθρώπινα Δικαιώματα σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  7. Ανοικτή Κοινωνία που περιέχει πολλές κοινωνίες σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  8. Υγεία, πέρα από την Ιατρική σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  9. Παιδεία για Όλους, για Κοινωνικά Ενεργούς και Υπεύθυνους Πολίτες σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά
  10. Πολιτισμός στην Καθημερινή Ζωή σε 2 λεπτά - σε 10 λεπτά

Οι προγραμματικές θέσεις μας αντιπροσωπεύουν πραγματικές και άμεσα εφαρμόσιμες πολιτικές προτάσεις που συγκροτούν μια εναλλακτική στάση και συμπεριφορά για τους πολίτες αλλά και για την ίδια την πολιτική.

Αλλάζουμε Πολιτικές – Αλλάζουμε και Εμείς

Περισσότερες πληροφορίες

Εκτύπωση

Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ)

Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εκλογές 2012

dr-house-minima-ellada-ekloges-2012

okdeΗ Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας είναι μια επαναστατική οργάνωση με ιδεολογικές αφετηρίες στον Μαρξισμό-Λενινισμό και τον Τροτσκισμό.

Φοιτητική παράταξη της ΟΚΔΕ είναι η Σοσιαλιστική Σπουδαστική Πάλη και η Μαθητική Αντεπίθεση είναι η μαθητική. Συνδικαλιστική παράταξη είναι η Αντεπίθεση των Εργαζομένων με κύριες δυνάμεις στον επισιτισμό, τις τηλεπικοινωνίες, τις νοσηλεύτριες και τους εκπαιδευτικούς. Επίσημο όργανο της ΟΚΔΕ είναι η μηνιαία Εργατική Πάλη. Η οργάνωση έχει επίσης και ομώνυμες εκδόσεις με μεγάλο αριθμό βιβλίων πολιτικού και ιστορικού περιεχομένου, καθώς δίνει μεγάλη βάση στη μόρφωση των μελών της, των αγωνιστών του εργατικού και επαναστατικού κινήματος και της εργατικής τάξης.

Οι ιστορικές ρίζες της ΟΚΔΕ βρίσκονται στην Αριστερή Αντιπολίτευση (Παντελής Πουλιόπουλος - Παστιάς Γιατσόπουλος) του ΚΚΕ, η οποία και διαγράφηκε το 1928 στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του Κόμματος. Η ομάδα Πουλιόπουλου - Γιατσόπουλου έως το 1934 δεν αποτελούσε ξεχωριστή πολιτική ομάδα από το ΚΚΕ. Αυτό όμως άλλαξε εκείνη τη χρονιά, λόγω της ήττας του Γερμανικού προλεταριάτου από τις ναζιστικές συμμορίες του Χίτλερ και την εγκατάλειψη της άποψης πως τα σταλινικά ΚΚ και η 3η Διεθνής μπορούσαν να ξαναμπούν στο δρόμο του επαναστατικού μαρξισμού. Έτσι η ομάδα Σπάρτακος με επαναστατικές ομάδες εργατών που έφυγαν από το Αρχείο Μαρξισμού (Μπολσεβίκος, Νέος Δρόμος, ΚΕΟ, ΟΚΑ) ενοποιήθηκαν και συγκρότησαν την ΟΚΔΕ.

(αντιγραφή από το site της οργάνωσης)

Η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας θα συμμετέχει στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές: 

okde1- Για να καταγγείλει και να αγωνιστεί ενάντια στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που οδήγησαν την οικονομία στη χρεοκοπία και τώρα υποστηρίζουν τα «Μνημόνια», τη χούντα Κυβέρνησης-Τρόικας που μας κυβερνά, τη σήψη και διαφθορά του πολιτικού συστήματος.

- Για να αναδείξει τα ουσιαστικά προβλήματα των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας – και κυρίως για να προβάλει μια ριζικά διαφορετική, μια αντικαπιταλιστική πολιτική και ένα σχέδιο αγώνων που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις βάρβαρες επιθέσεις της κατοχικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που κηδεμονεύεται από ΔΝΤ-ΕΕ.

- Για να καταδείξει με επιχειρήματα ότι όσο παραμένουν αυτές οι δυνάμεις στην εξουσία, ο κατήφορος δεν έχει τέλος: Άμεσος στόχος τους, με το Μνημόνιο 2, είναι να κόψουν τους μισθούς και τις συντάξεις στο ένα τρίτο, στο ένα τέταρτο ή και ακόμη λιγότερο: μισθοί τρία, τέσσερα, πέντε κατοστάρικα, μέχρι 750 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση! – συντάξεις φιλοδωρήματα 200 ή 300 ευρώ! Να μην αφήσουν κανένα εργασιακό δικαίωμα: κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και επομένως κατάργηση του οκταώρου, της όποιας σταθερότητας-σιγουριάς της εργασίας, της εγγυημένης αμοιβής: θα δίνουν όχι μισθούς αλλά «κάτι» και όποτε θέλουν, θα δουλεύουμε όποτε γουστάρουν, θα μας απολύουν χωρίς αποζημίωση όποτε κρίνουν ότι δεν μας έχουν ανάγκη. H δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η δωρεάν παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση, δεν θα είναι «αυτονόητες» ούτε καν συνταγματικά κατοχυρωμένες αξίες και έτσι θα συρρικνωθούν και θα υποβαθμιστούν απελπιστικά, και σιγά σιγά θα καταργηθούν και τυπικά.

- Για να καταγγείλει το κεφάλαιο και τους υπηρέτες του, ΑΥΤΟΥΣ που με τις πολιτικές τους έχουν δημιουργήσει πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργους και άλλους τόσους υποαπασχολούμενους, 3 εκατομμύρια συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, χιλιάδες που συνωστίζονται καθημερινά για ένα «γεύμα» στα συσσίτια ή ψάχνουν στους κάδους των απορριμμάτων… ΑΥΤΟΥΣ που θέλουν να δημιουργήσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης σήμερα για τους μετανάστες και πολύ σύντομα για όσους αντιδρούν στη βαρβαρότητα του συστήματός τους.

- Για να καταγγείλει όλους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Παπαδήμ(ι)ο κλπ.) που κυβέρνησαν χωρίς καμία πολιτική ή δημοκρατική νομιμοποίηση, με διαρκή πολιτικά πραξικοπήματα και καταργώντας κάθε εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Και ακόμη μαζί με τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί και την άθλια παρέα τους έχουν επιβάλλει καθεστώς νεοαποικιακού τύπου, όπως κάνουν και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.

- Για να δείξει ότι η ρίζα του προβλήματος είναι η κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, η ίδια η λογική του συστήματος της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η λογική του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του ανταγωνισμού. Και όχι όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι αστοί πολιτικοί και παπαγάλοι των ΜΜΕ ότι φταίνε κάποιοι «σκοτεινοί κερδοσκόποι» ή πολύ περισσότερο οι «συντεχνίες» και η «καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων» στην Ελλάδα!

- Για να αναδείξει το πολιτικό πρόβλημα, ότι δηλαδή αυτή η σαπίλα που μας κυβερνά δεν αντιμετωπίζεται με ασπιρίνες, δηλαδή απλά με εκλογές. Πρέπει να επιβάλλουμε να γίνουν εκλογές για Συντακτική Συνέλευση – δηλαδή για ν’ αποφασίσει ο ελληνικός λαός μια ριζικά διαφορετική οργάνωση και λειτουργία της οικονομίας, της κοινωνίας, της πολιτικής. Και ακόμη να ανοίξουμε το δρόμο για την πραγματική εναλλακτική λύση, που βρίσκεται έξω από τη λογική της οικονομίας της αγοράς και γενικά το αστικό και καπιταλιστικό σύστημα. Δηλαδή, την εγκαθίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Αυτή η Σοσιαλιστική Δημοκρατία θα είναι θεμελιωμένη πάνω σε κινηματικούς και κοινωνικούς θεσμούς, που θα στηρίζονται σε όργανα άμεσης δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης, όπου τα δημοκρατικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά, ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες θα ξεπερνούν κατά πολύ, ποσοτικά και ποιοτικά, εκείνα ακόμα και των πιο ανεπτυγμένων αστικών δημοκρατιών. Θα είναι μια κοινωνία όπου προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες των πολλών και όχι της μειοψηφίας του πλούτου και του κέρδους, όπου ο δημοκρατικός έλεγχος των ίδιων των εργαζόμενων θα υπάρχει σε όλη την κοινωνία.

Η ΟΚΔΕ κατεβαίνει στις εκλογές με τη γλώσσα της ειλικρίνειας – όπως έκανε πάντοτε. Δεν κάνει συμβόλαιο με τη νίκη, κάνει συμβόλαιο με τον αγώνα. Το πρόγραμμα, η πολιτική, η τακτική και η πρακτική της ΟΚΔΕ είναι ένα τέτοιο συμβόλαιο, που έχει μέσα του όλες τις προϋποθέσεις για τη νίκη. Δεν θέλουμε να ξεγελάσουμε κανέναν, ούτε να σκορπίσουμε αυταπάτες δεξιά και αριστερά. Η κατάλυση όλων των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων ενός αιώνα, που πραγματοποιεί ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός και ιδιαίτερα ο ελληνικός καπιταλισμός τα τελευταία 2-3 χρόνια, μπορεί να ανατραπεί μόνο με μεγάλους αγώνες, με εξεγέρσεις και βέβαια με κοινωνικές και προλεταριακές επαναστάσεις. H ΟΚΔΕ, πιστεύει, ότι έχει, σε γενικές γραμμές, μια σαφή αντίληψη αυτής της κατάστασης και προοπτικής. Αυτό θα προσπαθήσουμε να δείξουμε και να διαδώσουμε με την κάθοδό μας στις εκλογές. Και ακόμη, αν είναι και όσο είναι δυνατόν, να προετοιμάσουμε τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα τους αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς και φυσικά τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία για μια τέτοια εξαιρετικά αποφασιστική για το μέλλον της ανθρωπότητας γιγαντιαία σύγκρουση.

- Έτσι, η κάθοδός της ΟΚΔΕ στις εκλογές θα είναι μια συνέχεια των παρεμβάσεών της στους αγώνες και μια ανάδειξή τους. Και επιπλέον μια συμβολή στην οργάνωση της εργατικής αντίστασης και αντεπίθεσης των εργαζόμενων μαζών, αξιοποιώντας όλες τις πρόσφατες εμπειρίες: την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, τον παρατεταμένο κοινωνικό πόλεμο που ξέσπασε από τις αρχές του 2010 (5 Μάη, κίνημα αγανακτισμένων, «Ιουνιανά», 12 Φλεβάρη 2012, παρελάσεις κλπ.). Με στόχο να αναδείξει ένα σχέδιο αγώνων και ανασυγκρότησης-ανασύνθεσης του εργατικού κινήματος.

- Τέλος, μέσα απ’ αυτή την εκλογική κάθοδο θέλουμε να δείξουμε την αναγκαιότητα να οικοδομηθεί μια νέα επαναστατική δύναμη, τη μόνη εγγύηση για να συγκρουστούμε αποτελεσματικά με το σύστημα, τους υπηρέτες και το κράτος του.

Απ’ όλα τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η ΟΚΔΕ έχει μια πολιτική και πρακτική δημοκρατική, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική – και μ’ αυτή την έννοια είναι απόλυτα αντίθετη και εχθρική με αστικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, το ακροδεξιό ΛΑΟΣ κλπ.), με τους υποστηρικτές, φανερούς και κρυφούς, των μνημονιακών πολιτικών. Είναι επίσης αντίθετη με τους ρεφορμιστές (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ.), που η πολιτική τους είναι αποσπασματική και μερική, που κατά κανόνα υποτιμά ή αδιαφορεί για τη ρίζα του κακού, την κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Οι ρητορικές καταγγελίες των Μνημονίων ακυρώνονται στην πράξη με τις συμμαχίες τους με γνωστές «προσωπικότητες» του αστικού στρατοπέδου, ή όπως στην περίπτωση του ΚΚΕ με τη διασπαστική πολιτική του.

Στα ψηφοδέλτια της ΟΚΔΕ συμμετέχουν μέλη διοικήσεων σωματείων, συνδικαλιστές και απλοί εργαζόμενοι με σημαντική συμβολή σε όλες τις απεργίες και τους αγώνες όλης της προηγούμενης περιόδου, άνεργοι εργάτες που δραστηριοποιούνται σε Επιτροπές Ανέργων, αγωνιστές που δραστηριοποιούνται στους μετανάστες, φοιτητές με πλούσια δράση στο φοιτητικό κίνημα.

Με τα ψηφοδέλτιά της, η ΟΚΔΕ, εκτός των μεγάλων αγώνων και κινητοποιήσεων των εργαζομένων, συμβολίζει και αναδεικνύει και εκείνους τους αγώνες και εκείνο το κομμάτι της εργατικής τάξης (με μερική απασχόληση και κάθε είδους ελαστική εργασία, ανασφάλιστους, άνεργους, μετανάστες) που αποσιωπάται απ’ τα ΜΜΕ, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, την αστική διαπλοκή. Που έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο σε όλα τα κινήματα, στους μικρούς ή μεγάλους αγώνες της εργατικής τάξης.

Η ΟΚΔΕ κατεβαίνει σε 26 εκλογικές περιφέρειες, που ουσιαστικά αντιπροσωπεύουν το 80-85% του πληθυσμού της χώρας. Αυτές οι Περιφέρειες είναι:

1. Α’ Αθηνών
2. Β’ Αθηνών
3. Αττικής
4. Α’ Πειραιώς
5. Β’ Πειραιώς
6. Α’ Θεσσαλονίκης
7. Β’ Θεσσαλονίκης
8. Αχαΐας
9. Ιωαννίνων
10. Μαγνησίας
11. Λάρισας
12. Εύβοιας
13. Βοιωτίας
14. Έβρου
15. Χανίων
16. Κοζάνης
17. Αιτωλοακαρνανίας
18. Αργολίδας
19. Ηρακλείου
20. Σερρών
21. Ημαθίας
22. Καβάλας
23.Τρικάλων
24. Φθιώτιδος
25. Κορινθίας
26. Κιλκίς

Εκτύπωση

ΟΧΙ (Δημοκρατική Αναγέννηση και Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο)

Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εκλογές 2012

dr-house-minima-ellada-ekloges-2012

Εκλογική συνεργασία ομάδων στη βάση της ισότιμης εκλογικής συνεργασίας με ταυτόχρονη διατήριση της αυτοτέλειας και της ανεξαρτησίας των επιμέρους ομάδων. Συμμετέχουν το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ) του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη,  η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή και άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ( Ε.ΠΑ.Μ. )

epamΤο Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ( Ε.ΠΑ.Μ. ) ιδρύθηκε, ως πολιτική οργάνωση ( κίνημα – μέτωπο ), την 16η Ιουλίου 2011 και την 27η Μαρτίου 2012 έλαβε τη νομική μορφή του, ως πολιτικό κόμμα. Το Ε.ΠΑ.Μ. υπήρξε τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της κοινωνικής οργής. Το Ε.ΠΑ.Μ. ανταποκρίθηκε στην ανάγκη και απαίτηση του λαού για συγκρότηση μίας ευρύτερης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας, η οποία θα υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ταυτότητας, στη βάση ορισμένων άμεσων στόχων ανατροπής, όπως είναι η δημοκρατική ανατροπή της σημερινής πολιτικοοικονομικής κατάστασης και η διάνοιξη του δρόμου για μία ριζικά διαφορετική πορεία του τόπου.

Το Ε.ΠΑ.Μ. έχει ως σκοπό :

  • Να επανακτήσει, για τον εργαζόμενο λαό και τη χώρα, ό,τι τους έχει στερήσει το καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους, το οποίο έχει επιβάλει η τρόϊκα, μαζί με την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία του τόπου.
  • Να οδηγήσει ενώπιον μίας πραγματικά ανεξάρτητης Δικαιοσύνης τους δήμιους του ελληνικού λαού, τους υπεύθυνους της σημερινής χρεοκοπίας και τους σύγχρονους δωσίλογους.
  • Να επιβάλλει τη μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους και την άμεση παύση της πληρωμής του.
  • Να απαλλάξει τη χώρα από τον «ζουρλομανδύα» του ευρώ, ώστε, με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, να αποκτήσει ο λαός τον έλεγχο της οικονομίας του.
  • Να εθνικοποιήσει τις κορυφές του πιστωτικού συστήματος, τις υποδομές και τους βασικούς οικονομικούς μοχλούς της χώρας, ώστε να αντιμετωπισθεί η ύφεση και να ανοίξει ο δρόμος για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.
  • Να διεκδικήσει από τη Γερμανία το γνωστό «κατοχικό» δάνειο, αλλά και τις πολεμικές αποζημιώσεις.
  • Να επιβάλλει τη δημοκρατία μέσα από μία Συντακτική Εθνοσυνέλευση, με μοναδικό σκοπό ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο να κατοχυρώνει την αυθεντική λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία.

Με βάση τα προαναφερθέντα, το Ε.ΠΑ.Μ. όχι μόνο δεν είναι κόμμα, με την παραδοσιακή – στενή έννοια του όρου, αλλά στην πράξη είναι μία προσωρινή και ιστορικά μεταβατική σύμπραξη κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό του λαού, στηριγμένη σε πολύ συγκεκριμένους και πολύ άμεσους στόχους. Όταν και όποτε οι στόχοι αυτοί επιτευχθούν, το Ε.ΠΑ.Μ. θα έχει κλείσει έναν ιστορικό κύκλο και, ενδεχομένως, δεν θα έχει πια λόγο υπάρξεως

Δημοκρατική Αναγέννηση

dhmanagΗ Δημοκρατική Αναγέννηση είναι ένα ελληνικό Χριστιανο-κοινωνικό κόμμα. Οι θέσεις της επικεντρώνονται στο Έθνος, την Εκκλησία και το Δημογραφικό πρόβλημα. Ιδρύθηκε αρχικά το 2003 από τον Στέλιο Παπαθεμελή, πρώην υπουργό των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Απενεργοποιήθηκε καθώς ο ηγέτης του συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2004 με τη Νέα Δημοκρατία και εκλέχτηκε βουλευτής στην Α΄ εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Με απόφαση του ΣΤ' Συνεδρίου της Χριστιανικής Δημοκρατίας υπήρξε συνεργασία των δυο κομμάτων, η οποία όμως διακόπηκε το 2009.

Το κόμμα επανενεργοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2007.

 

Το ψηφοδέλτιο του ΟΧΙ, εκτός από το Ε.ΠΑ.Μ. και τη Δημοκρατική Αναγέννηση, αποτελείται και από τα παρακάτω συνεργαζόμενα Κόμματα και Κινήματα Πολιτών:

  1. Ανεξάρτητοι Σπιθιστές
  2. Αρισταρχεία
  3. Δημοτική Ανανέωση Βάρης
  4. Ε.Λ.Α.Δ.Α., Παντελής Χουλιάρας
  5. Ελληνορωσικός Σύνδεσμος Φιλίας
  6. Ελλήνων Πολιτεία, Χ. Χατζηαναστασίου
  7. Εμπρός για αληθινή Δημοκρατία- Ζαφειρόπουλος
  8. Ε.Ν.Α.
  9. Ε.Χ.Ε.
  10. Καραβαζάκης
  11. Λ.Ε.Υ.Κ.Ο.-ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ., Κωνσταντίνος Ντάλιας
  12. Οικολόγοι Ελλάδος , Κ. Παπανικόλας
  13. Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών (πρώην στελέχη), Παναγιώτης Χατζηπέρος
  14. Πρωτοβουλία Πολιτών «Σεισάχθεια»
  15. ΣΚΕΠ, Γεώργιος Αϋφαντής
  16. Σ.Ο.Κ.
  17. Πρωτοβουλίες Πολιτών Αττικής και Περιφέρειας

και η λίστα συνεχίζεται και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

oxiΜε δεδομένη την άνευ προηγουμένου κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο λαός μας και εν όψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, κατά την οποία ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει σε μια ιστορική στιγμή για την τύχη της χώρας, τα  κόμματα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και της Δημοκρατικής Αναγέννησης αποφάσισαν να συμπράξουν σε μία εκλογική συνεργασία με το όνομα:"Ο Χ Ι"

Στόχος μας είναι να εκφράσουμε το εθνικό, δημοκρατικό, πατριωτικό συναίσθημα του ελληνικού  λαού, καθώς και η ανάδειξη ικανών και έντιμων εκπροσώπων που θα αντιμετωπίσουν με μαχητικότητα και ασυμβίβαστο πνεύμα τα κρίσιμα κοινωνικά και ευαίσθητα εθνικά θέματα προς όφελος του λαού. Νομοτυπικά επικεφαλής και εκπρόσωπος του "ΟΧΙ" ορίζεται η τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Καθηγήτρια κα. Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη.

Οι επικείμενες εκλογές είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας μας και πρέπει όλοι οι Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτές και να υποστηρίξουν την δημιουργηθείσα εκλογική πατριωτική συνεργασία αποφεύγοντας την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα που ευνοούν το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Οι όροι εκλογικής συνεργασίας του "ΟΧΙ" είναι οι ακόλουθοι και όλοι οι φορείς, κόμματα και κινήματα, που τους αποδέχονται καλούνται να συμπαραταχθούν και να την ενισχύσουν.

Πολιτικοί Όροι της Συνεργασίας

  • Απονομιμοποίηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία και την καταστροφή.
  • Τιμωρία των ενόχων και δήμευση των περιουσιών τους.
  • Καταγγελία των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και των δεσμεύσεων της χώρας.
  • Παύση πληρωμών προς τους δανειστές.
  • Απαιτούμε την άμεση καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την Γερμανία.
  • Οικονομική ανάκαμψη της χώρας με ανασυγκρότηση της οικονομίας σε εθνική βάση, αξιοποίηση της δημιουργικότητας του λαού μας, των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών της πηγών και του γεωγραφικού της χώρου, (ΑΟΖ), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος.
  • Δημοψήφισμα για την θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη.
  • Υπερασπιζόμαστε την ιστορική, γλωσσική, θρησκευτική και πολιτιστική μας ταυτότητα και κληρονομιά. Για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας υποστηρίζουμε μία εθνική στρατηγική αποτρεπτικής ισχύος που να αντικαταστήσει τον ενδοτισμό της κατευναστικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων.
  • Απαιτούμε σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης και αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη για την εγκαθίδρυση μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Πολιτείας με πραγματικά αδέσμευτες εξουσίες, Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική, και εφαρμογή απλής αναλογικής για βαθύτερη δημοκρατία.

Γιατί πρέπει επιτέλους να μπει ο λαός στο προσκήνιο των εξελίξεων, η ελευθερία να εκτοπίσει τον φόβο.

2009©Kavalacity.net