Εκτύπωση

Η δυσκολότερη μέρα

Συγγραφέας: Θοδωρής Μαγουλάς.... Δημοσίευση στη κατηγορία Τα διαβάσαμε και μας άρεσαν

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.20 από τα 5 αστέρια)

vampire-”Θα ήθελα να σας πω κάτι”, είπα λίγο πιο δυνατά από ότι συνήθως. Κεφάλια γύρισαν και με κοίταξαν μιας και στο οικογενειακό τραπέζι δεν είναι απαραίτητο να κάνεις μια τέτοια δήλωση. Αν πραγματικά θες να πεις κάτι απλώς το λες, όπως όλοι.

-”Τί περιμένεις”, με ρώτησε ο αδερφός μου που καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού δίπλα στη γυναίκα του η οποία ή δεν με είχε ακούσει ή δεν την απασχόλησε καθόλου το θέμα διότι συνέχιζε να τακτοποιεί το φαγητό στο πιάτο της, είχε αυτό το εκνευριστικό συνήθειο.

-”Θα ήθελα να σας πω”, άρχισα να λέω προσπαθώντας να μιλήσω πάνω από το θόρυβο των 15 ατόμων στο τραπέζι από τους οποίους οι μισοί τουλάχιστον μιλάνε ταυτοχρόνως και κάνουν φασαρία με τα μαχαιροπήρουνα, “θα ήθελα να σας πω” είπα λίγο πιο δυνατά, “πως είμαι αβαμπιριστής.”

Κεφάλια γύρισαν και συζητήσεις σταμάτησαν, όχι όμως και τα μαχαιροπήρουνα που έμοιαζαν να κινούνται με κεκτημένη ταχύτητα από το πιάτο στο στόμα και πάλι πίσω.

-”Τί εννοείς αβαμπιριστής;” Με ρώτησε η μητέρα μου που μάλλον το είχε δει να έρχεται αλλά ήθελε να το διευκρινίσει ούτως ή άλλως.

-”Αβαμπιριστής” επανέλαβα, “δεν πιστεύω πλέον στα βαμπίρ.”

-”Θα αστειεύεσαι βέβαια” είπε με έκπληκτο ύφος ο πατέρας μου.

-”Όχι δεν αστειεύομαι καθόλου.”

-”Καλά άσε τις μαλακίες  να φάμε τώρα γιατί πεινάω και δεν μου αρέσουν αυτά τα αστεία” είπε με έντονο ύφος ο αδερφός μου.

-”Δεν αστειεύομαι καθόλου.”, είπα και συνέχισα παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, “Το θέμα με απασχολεί αρκετά τον τελευταίο καιρό και ήθελα, μιας και είστε η οικογένειά μου, να σας το πω.” Ξαφνικά η γυναίκα μου έσπρωξε με τόση δύναμη την καρέκλα της πίσω, ώστε αυτή έπεσε και έφυγε τρέχοντας προς το μπάνιο προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της με τα χέρια της.

Η αλήθεια είναι πως αυτή τη συμπεριφορά την περίμενα. Η γυναίκα μου, βαθιά πιστή στο βαμπιρισμό, με πατέρα Ιερέα του Προφήτη Βλαντ, ποτέ δεν έχανε τελετή. Κάθε εβδομάδα έπαιρνε τα παιδιά μας και πήγαινε στο ναό που λειτουργούσε ο πατέρας της και συμμετείχε ενεργά στην τελετή. Η ίδια φορούσε συνέχεια ένα μικρό χρυσό παλούκι γύρω από το λαιμό της και θα το είχε βάλει και στα παιδιά αν δεν είχα ζητήσει εγώ να μην προχωρήσουμε σε τέτοια κίνηση ακόμα μιας και η εκκλησία πουλούσε τις χρυσές αλυσίδες με το Άγιο Παλούκι αρκετά ακριβά. Αυτό ήταν δικαιολογία βέβαια, το μόνο που ήθελα ήταν να μην έχουν και τα παιδιά μου κάτι γύρω από το λαιμό τους με το οποίο διαφωνούσα, αλλά σαν επιχείρημα έπιασε και έτσι μέχρι και αυτή την ημέρα δεν φορούσαν τίποτα. Αλλά ήξερα επίσης πως αυτό ήταν προσωρινό και αργά ή γρήγορα η γυναίκα μου θα τους το φορούσε κατά τη διάρκεια μιας από τις τελετές αίματος που γίνονται  κάθε εβδομάδα.

-”Είδες τί έκανες τώρα με αυτές τις βλακείες;” είπε η αδελφή μου και έφυγε τρέχοντας πίσω από τη γυναίκα μου για να την παρηγορήσει και να την ηρεμήσει.

-”Μα δεν μπορεί να μη πιστεύεις” είπε λίγο ξεψυχισμένα η μητέρα μου.

-”Δηλαδή τί μας λες” ξεκίνησε ο πατέρας μου, “πως έγινες ξαφνικά Μονοκεριστής;”

-”Όχι μπαμπά, δεν πιστεύω σε καμία θρησκεία και κανένα θεό, ούτε στον Μονόκερο ούτε στο μεγάλο Βαμπίρ, ούτε σε κανέναν.”

-”Ε, πως είναι δυνατό αυτό; Όλοι πιστεύουν σε κάτι, όλοι στον κόσμο. Σε κάτι πρέπει να πιστεύεις και εσύ.”

-”Αυτό προσπαθώ να σας πω, δεν πιστεύω σε κανένα θεό. Πιστεύω στον άνθρωπο και τη δυνατότητά του για αγάπη και τη δύναμή του για βελτίωση.”

Η μητέρα μου πήρε μια κοφτή ανάσα αλλά δεν είπε τίποτα.

-”Και γιατί παρακαλώ δεν πιστεύεις στο Μεγάλο Βαμπίρ;” με ρώτησε λίγο μπερδεμένος ο αδερφός μου.

-”Δεν έχω πεισθεί, νιώθω πως δεν είναι αλήθεια, δεν έχω δει αποδείξεις πως αυτά που έχουμε μάθει και αντιπροσωπεύει ο Βαμπιρισμός είναι αληθινά.” Σιωπή πλέον στο τραπέζι. Ακόμα και ο αδερφός μου που ήθελε πολύ να φάει, είχε μείνει με το πιρούνι παγωμένο στον αέρα, το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο και το στόμα ανοικτό έτοιμο να υποδεχθεί το φαγητό που ποτέ δεν έφτασε στον προορισμό του.

-”Χαρά, Ελπίδα, σας παρακαλώ να πάτε στο δωμάτιο του Γιώργου να παίξετε λίγο” είπε η σύζυγος του αδερφού μου διώχνοντας τα παιδιά από το δωμάτιο παρά τις διαμαρτυρίες τους πως δεν έχουν φάει ακόμα και πεινούσαν.

-”Μα αγόρι μου,” ξεκίνησε η μητέρα μου, “στο Ιερό Βιβλίο του Αίματος μαθαίνουμε την καταπληκτική ιστορία του Βαμπιρισμού και το έχεις διαβάσει τόσες φορές που θα πρέπει να το ξέρεις απ’ έξω, τί δεν σε πείθει;”

-”Τί να σου πω ρε μητέρα, είναι ένα βιβλίο με πολλά προβλήματα. Κατ’ αρχήν μας λέει πως το Μεγάλο Βαμπίρ έφτιαξε τον κόσμο και εμάς τους ανθρώπους καθ ομοίωσή του, αλλά το ξέρουμε πως δεν είμαστε φτιαγμένοι να πίνουμε αίμα όπως μας λέει. Αν πιούμε πολύ μπορεί να αρρωστήσουμε, αν πιούμε αίμα άρρωστου μπορεί να πεθάνουμε. Επίσης, ο προφήτης Βλάντ ήταν ένας άνθρωπος που έκανε πολλά άσχημα πράγματα. Σκότωσε όλους τους εχθρούς του με φριχτούς τρόπους, σκότωσε ακόμα και ζητιάνους, παιδιά, γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί ακολουθούμε έναν τέτοιο άνθρωπο”.

-”Σα δεν ντρέπεσαι!” ακούστηκε η φωνή της γυναίκας μου από πίσω μου. Τη βάσταγε στην αγκαλιά της η αδερφή μου και ερχόταν προς το μέρος μου με δάκρυα στα μάτια. “Σαν δεν ντρέπεσαι, ξέρεις πολύ καλά πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σκότωσε ο Άγιος Προφήτης ήταν κακοί και δεν πίστευαν στον ένα και μόνο θεό, το Μεγάλο Βαμπίρ! Τους άξιζε!”

Δεν ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με τα ιερά κείμενα. Ήξερα από εμπειρία πως στους αιώνες που λατρεύονταν το Μεγάλο Βαμπίρ σαν θεός οι ιερείς του είχαν βρει τρόπους να δικαιολογήσουν όλες τις ιστορίες στο Ιερό Βιβλίο του Αίματος όπου φαίνεται ο Άγιος Βλάντ να έχει κάνει κάτι κακό. Όλες οι ιστορίες είχαν πλέον μια εξήγηση βασισμένη στο γεγονός πως ο Βλάντ ήταν προφήτης, ακόμα και αν αυτό δεν μπορούσε να αποδειχθεί από τίποτα.

-”Κοίτα Μαρία”, της λέω, “ξέρω πόσο τα πιστεύεις αυτά, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχω πάρει σοβαρές, πραγματικά λογικές αποδείξεις πως όλα αυτά είναι αληθινά και έτσι δεν μπορώ πλέον να λέω πως πιστεύω. Για αυτό και επέλεξα να σας το πω τώρα που είμαστε όλοι μαζεμένοι προκειμένου να το ξέρετε.”

-”Μα αγόρι μου, αμέτρητες φορές έχει έρθει το Μεγάλο Βαμπίρ στα όνειρά μου και στη ζωή μου και μου έχει μιλήσει, με έχει καθοδηγήσει, με έχει βοηθήσει και τον πατέρα σου, τα αδέρφια σου και εσένα τον ίδιο! Πως μπορείς να λες πως δεν έχει αποδείξεις; Αυτά δεν σου φτάνουν; Θυμάσαι που όταν ήσασταν μικρά, είχε αρρωστήσει η αδερφή σου και ενώ ήταν στο νοσοκομείο εμείς όλοι πήγαμε στο ναό και κάναμε τη θυσία του αίματος; Και μόλις το Μεγάλο Βαμπίρ πήρε το αίμα μας η αδερφή σου έγινε καλά; Πώς μπορείς να λες πως δεν έχεις αποδείξεις όταν μέσα στην ίδια σου τη ζωή έχεις δει τα θαυμαστά έργα του ξανά και ξανά;”

-”Μαμά, η Ελένη έγινε καλά από τους γιατρούς και όχι από το Μεγάλο Βαμπίρ. Αυτοί ήταν από πάνω της μέρα νύχτα και τη βοήθησαν.”

-”Ναι αλλά έτσι δουλεύει το Μεγάλο Βαμπίρ, μέσα από τους γιατρούς.”

-”Το ξέρεις βέβαια πως πλέον είσαι καταδικασμένος να πας στη Στεγνή Ζώνη μαζί με όλους τους άλλους τους καταραμένους άπιστους!” άρχισε να λέει η γυναίκα μου με λίγο πιο πολύ ένταση στη φωνή της τώρα που είχε σταματήσει να κλαίει.

-”Μαρία, ούτε στη Στεγνή Ζώνη πιστεύω, ούτε στη Μεγάλη Λίμνη όπου πάνε όλοι οι πιστοί και κολυμπάνε αιώνια σε λίμνες αίματος. Απλώς δεν είναι λογικά και δεν μπορώ να δεχθώ την ύπαρξή τους.”

-”Δηλαδή από εδώ και πέρα θα αρχίσεις να κυκλοφορείς και να σκοτώνεις για να πάρεις το αίμα που θες, θα παίρνεις μικρά παιδιά από το δρόμο και θα τα στραγγίζεις, αυτό μας λες;” ρώτησε επιθετικά πλέον ο αδερφός μου.

-”Όχι ρε συ, τί είναι αυτά που λες. Κατ’ αρχήν δεν χρειάζομαι το αίμα που λες διότι πλέον δεν πιστεύω, οπότε ούτε ζωικό αίμα θα παίρνω ούτε βέβαια και ανθρώπινο. Δεν θα πάψω να είμαι ο άνθρωπος που ξέρετε, δεν θα γίνω ξαφνικά κακός και ανήθικος. Απλώς δεν θα πιστεύω πλέον.”

-”Χα, ναι σε πιστέψαμε. Χωρίς τους κανόνες που έχει θέσει το Μεγάλο Βαμπίρ είναι γνωστό πως όλοι πέφτουμε στο έγκλημα και γινόμαστε υπηρέτες του Παλουκοφόρου.”

-”Ούτε στον Παλουκοφόρο πιστεύω πλέον οπότε δεν θα μπορούσα να γίνω οπαδός του. Ούτε και σκοπεύω να αλλάξω τις ηθικές αρχές με τις οποίες ζω τη ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που αλλάζει είναι πως δεν πιστεύω πλέον στο Μεγάλο Βαμπίρ.”

-”Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να μη πιστεύεις. Οι αποδείξεις είναι εκεί. Από τον Μπραμ Στόκερ μέχρι  εκατοντάδες πιο πρόσφατα βιβλία που έχουν γραφτεί δεν σου λένε τίποτα; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι χαζοί που πιστεύουν;”

-”Ό αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει δεν είναι ενδεικτικός της αλήθειας μιας ιδέας. Και όλος ο πλανήτης να πίστευε εξακολουθούν να μην υπάρχουν αποδείξεις. Όσο για τα βιβλία, όλα είναι βασισμένα στο αρχικό Ιερό Βιβλίο του Αίματος το οποίο είναι γεμάτο ανακρίβειες και προβλήματα.”

-”Και τότε πως εξηγείς τα κουνούπια, τις νυχτερίδες και τις βδέλλες; Ε; Για πες μου κύριε αβαμπιριστή, πως  εξηγείς τους κυνόδοντές μας αν δεν είναι για να τρυπήσουμε το δέρμα και να πιούμε αίμα;”

-”Η φύση τα έφτιαξε όλα αυτά. Τα ζώα, εμάς, όλα η φύση. Δεν μεσολάβησε κανένα Μεγάλο Βαμπίρ, δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξή του για να δικαιολογηθεί η ζωή γύρω μας.”

-”Κοίτα να δεις τώρα που θα αρχίσει να προσπαθεί να μας αλλάξει και τα πιστεύω μας” είπε αγανακτισμένη η γυναίκα του αδερφού μου, “δεν έχεις ίχνος σεβασμού σε εμάς, στα παιδιά μας, στους χιλιάδες μάρτυρες της πίστης;”

-”Ε, μην υπερβάλλουμε κιόλας. Δεν προσπάθησα να σας αλλάξω γνώμη, το μόνο που είπα είναι πως εγώ δεν πιστεύω και απλώς εξηγώ τους λόγους για τους οποίους γίνεται αυτό. Εσείς πιστέψτε ότι θέλετε.”

-”Θα προσευχηθώ για σένα στο Μεγάλο Βαμπίρ και θα ζητήσω να σε φωτίσει και να ξεπεράσεις τις αμφιβολίες σου. Είμαι σίγουρη πως σύντομα θα δεις ξανά το φως.” είπε με δάκρυα στα μάτια η γυναίκα μου και ένιωσα πολύ άσχημα που την έκανα να κλαίει.

-”Έλα καρδούλα μου, μη στενοχωριέσαι, δεν έχω αλλάξει σε τίποτε άλλο, είμαι ακόμα ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισες και παντρεύτηκες. Κάτσε να φάμε.”

Σε αυτό το σημείο και λόγο πείνας, η ένταση έπεσε και σύντομα κάναμε πλάκα για διάφορα θέματα. Αλλά όλοι νιώθαμε τις συνέπειες της αποκάλυψής μου. Υπήρχε κάτι προβληματικό στον αέρα και δεν θα έφευγε σύντομα.
Το βράδυ ξάπλωσα δίπλα στη γυναίκα μου που είχε φροντίσει να πάει από νωρίς για ύπνο και παρόλο που ήξερα πως δεν είχε κοιμηθεί ακόμα, δεν γύρισε να με καληνυχτίσει. Προσποιήθηκα και εγώ ότι νόμιζα πως κοιμάται και γύρισα πλευρό γνωρίζοντας πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.

Πηγή: greeksceptic.com

Share

2009©Kavalacity.net