Εκτύπωση

Δεν έχει

Συγγραφέας: Βασίλης Νικολαΐδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ένα ποίημα κάθε Κυριακή

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.80 από τα 5 αστέρια)

nikolaidisΔεν έχει τι να καταλάβεις
κι έχω ξεχάσει να μιλάω πολύ
για να σου εξηγήσω
κι όταν μιλάς, αντί να στήσω το αυτί
και όταν κλαις, αντί να δώσω συμβουλή,
θέλω να σε φιλήσω.
Κι έχω ξεχάσει απ’ την πόρτα του σπιτιού σου να περνάω
κι αν στο δρόμο καμιά φορά σε δω
ν’ αλλάξω πεζοδρόμιο, θα ήτανε χοντρό
θα ‘ταν σα να σε παρακαλάω.

Δεν έχω πια τι άλλο να σου πω
απογειώνεσαι πιο γρήγορα από μένα,
μ’ ένα λευκό μοντέρνο αερόπλοιο
χαράζεις μια πορεία στον αέρα.
Κι εγώ που ήθελα στα φτερά μου να σε πάρω
το σύμπλεγμα του Ίκαρου μου είναι πια περιττό,
μού απομένει στην παραλία να βολτάρω
και να σε βλέπω ψηλά στον ουρανό.

Μας κιτρινίζει σαν τα φύλλα ο καιρός
μα να με σκέφτεσαι όταν ευκαιρείς
όταν μου φύγει ο εγωισμός
μου υποσχέθηκες πως θα ‘ρθεις να με βρεις.
Πάρε τις αρετές σου αρμαθιά
γίνε μια κούκλα από γυαλί και πορσελάνη
την επανάστασή σου άσε μια φορά
με τα ρούχα σου απάνω στο ντιβάνι.
Και μη φοβάσαι, δε τη χάνεις ξαφνικά…

Βασίλης Νικολαΐδης,

Share

2009©Kavalacity.net