Εκτύπωση

Ο απεργός

Συγγραφέας: Σουλτάνα Γαλατσίδα.... Δημοσίευση στη κατηγορία Η Σουλτάνα Γαλατσίδα γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

apergia-Αν δεν είχες κάνει παντιέρα την περηφάνεια σου και τον εγωϊσμό σου, αν έπαυες να ονειρεύεσαι για τα παιδιά σου, αν παραδεχόσουνα επιτέλους ότι "αυτή" είναι η ζωή για μας και η "άλλη" είναι ζωή για τους άλλους, τώρα θα γύριζες απ' την δουλειά σου με το μεροκάματο στην τσέπη κι όχι απ΄τους δρόμους, με το πανώ στο μέτωπο ... τον τηλεβόα στο στόμα...

Η γυναίκα είχε σκύψει τόσο πολύ στο πανέρι με τα ρούχα, που παραλίγο θα έπεφτε με το κεφάλι στο πάτωμα. Όπως τα διάλεγε για να τα σιδερώσει, μουρμούριζε με φωνή βαρειά, συρτή. Δεν τον κοίταξε καθόλου στα μάτια, αφ΄ότου εκείνος μπήκε στο σπίτι.

-Και την περηφάνεια μου και τον εγωϊσμό μου, τα όνειρα και την παραδοχή μου να τους κατέθετα στα πόδια, στον δρόμο χωρίς ψωμί θα ήμουνα πάλι...

Γιατί όσες διακηρύξεις ειρήνης και ελευθερίας κι αν κάνουν κατά καιρούς οι άνθρωποι, όσες πρακτικές ανθρωπισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης κι αν εφεύρουν, πρέπει να χωρίζονται στους πολλούς και στους λίγους...

Οι πολλοί πρέπει να είναι μια αχανής μάζα σκυφτών όντων με χέρια και πόδια μονάχα και οι λίγοι πρέπει να νάναι μια ομάδα με κεφάλι στους ώμους καλοχτενισμένο, την λογική του νόμου στο τσεπάκι, την πονηριά του γέλιου στο τεράστιο στόμα τους... Είμαστε από την μεριά των πολλών...Φτάσαμε στο ακραίο σημείο της αντοχής μας.

Είπε ο άντρας σταθερά, όμως πικρόχολα: Αύριο θαρθείς κι εσύ μαζί μου!


Η διαδήλωση κατηφόριζε τον κεντρικό δρόμο της πόλης. Ο απεργός ένιωθε νάχει διογκωθεί το κορμί του... ατελείωτα χέρια ανοιχτά από την μια άκρη της πόλης ως την άλλη... τα πόδια του πανύψηλα... ακουμπούσαν στις στέγες... στο στήθος του χωρούσαν και έμπαιναν μέσα του οι πλατείες, τα πάρκα... Ένιωθε στα μάτια του τα χρώματα να μην προφταίνουν να κάνουν τόπο στον ήλιο, στον ουρανό, στα πρόσωπα των παιδιών... Τον έσπρωχναν κι έσπρωχνε με την σειρά του... κι όλο προχωρούσε παθιασμένος, αχανής, ανίκητος...

Μέσα του τόξερε πως δεν επρόκειτο σύντομα να λυθούν τα προβλήματα, να δικαιωθούν τα αιτήματα της απεργίας, θα χρειαζόταν αμέτρητες τέτοιου είδους πορείες κι άλλοι δεκάδες τρόποι αγώνα για να κερδηθεί ίσως κάποτε ένα βήμα δίκιου μπροστά... Όμως κι αυτή η τρομερή δύναμη που ένιωθε μέσα του να τον συνταράζει, να τον κατεβάζει στους δρόμους, να του εξαφανίζει κάθε φόβο, να τον ανεβάζει ψηλά, μεγαλόπρεπον, έτοιμο να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε άδικο συμβαίνει σ΄αυτόν τον πλανήτη, είναι δικαίωση-

Είναι ένα βήμα δίκιου μπροστά! Είναι η ζωή η δικιά του, η μοναδική κι ανεπανάληπτη!

Κανείς και τίποτε δεν μπορεί να του την στερήσει κι ας μην έχει ψωμί για μέρες, δουλειά για μήνες... Όσο είναι ζωντανός, κανείς δεν μπορεί να του απαγορέψει την ανάσα του, την περηφάνεια του -κι επιτέλους, το να κλίνεις το γόνατο μπροστά στον αντίπαλο-δαμαστή σου, είναι το ίδιο σαν να πεθαίνεις... και είναι απλό και εύκολο... Να πορεύεσε αψηφώντας τον θάνατο είναι δύσκολο! Κι αυτός το καταφέρνει! Το μπορεί! Νικάει και τους δαμαστές του και τον θάνατο!

Νιώθει ψηλός, μέγας... νιώθει θεός...

Πιάνει σφιχτά το κοντάρι του πανώ...
αρχίζει να τραγουδάει τον ύμνο...
χαμογελώντας όλο και πιο πλατειά...
μ' όλο και πιο μεγάλα βήματα...

Στα μάτια του μπαίνει ο ήλιος όλο και πιο βαθειά...
τον κυριεύει...

Share

2009©Kavalacity.net