Εκτύπωση

Το όνειρο της Ελένης

Συγγραφέας: Σουλτάνα Γαλατσίδα.... Δημοσίευση στη κατηγορία Η Σουλτάνα Γαλατσίδα γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

kira-tis-ro-660Εκείνο το πρωί η Ελένη ξύπνησε απότομα, μούσκεμα στον ιδρώτα και πετάχτηκε όρθια από το κρεβάτι της. Οι καρδιακοί παλμοί έδιναν όλα τα ντεσιμπέλ τους, ασυγκράτητοι. Στην κουζίνα βρήκε την μητέρα της την κ. Ροδάνθη να ετοιμάζει τον πρωινό καφέ.

-Τί έγινε παιδί μου? Πώς είσαι έτσι αλαφιασμένη? είδες κανένα κακό όνειρο? ρωτάει η μάνα την Ελένη, βλέποντας την έτσι.

--Αν είδα, λέει... κάτσε να σου πω... Τέτοια τρομάρα ούτε στον ξύπνιο μου! Ποιόν είδα, λες, και μάλιστα τόσο "ζωντανά"!... Την κυρά της Ρω! Την θυμάσαι την γριούλα σε κείνο το ξερονήσι στα Δωδεκάνησα που ανεβοκατέβαζε την σημαία πρωί και βράδυ?

--Εμ, βέβαια θυμάμαι... Ξεχνιούνται τέτοιοι άνθρωποι?

--Ε λοιπόν, ήταν λέει πρωϊ και ετοιμάζονταν να σηκώσει στον ιστό την σημαία,

όπως κάθε μέρα..., όταν βλέπει να την πλησιάζουν καμιά δεκαριά άντρες με μαύρα κοστούμια, μαύρες γραβάτες, μαύρα δόντια και μαύρες τσάντες!

-Μπα στα κοράκια που κατέφτασαν πρωϊ-πρωϊ, ...μονολόγησε η κυρά της Ρω.

Οι άνδρες -κοράκια πλησίασαν και στάθηκαν απέναντι της, με δήθεν χαμόγελο στο στόμα.

-Καλημέρα κυρία γιαγιούλα . Ήρθαμε να σε πάρουμε από αυτήν την ερημιά... Μην πάθεις τίποτε και σε χάσουμε ... είπαν όλοι μαζί εν χορώ.

-Και τί είστε εσείς για να με πάρετε, ... χάροντες? αντιρώτησε η κυρία γιαγιούλα κι άρχισε να ανεβάζει στον ιστό την σημαία.

-Πρέπει να φύγεις από αυτά τα βράχια . Δεν είναι για σένα ζωή αυτή! είπε ένας από τους άνδρες επισκέπτες. --- 'Εχουμε εντολή... Είναι ανάγκη... Πρέπει... άντε, έλα μαζί μας! Γι' αυτό ήρθαμε! Ακούς ή δεν ακούς τι σου λέμε!...

-Βρε δεν πάτε, λέω εγώ από κει που ήρθατε!... που θα φύγω από δω, τώρα... γιατί έτσι μου λέτε!... Ουστ, μακριά... άϊντε... ακούς εκεί!... Στα καλά καθούμενα...

Έλεγε... έλεγε ... η κυρά της Ρω και όσο μιλούσε, τόσο μεταμορφώνονταν η μορφή της!... Κοκκίνιζαν τα μάγουλα της ... μεγάλωναν οι κόρες των ματιών... μάκρυνε , τεντώνονταν το κορμί της και στο τέλος έπεσαν τα ρούχα γριάς που φορούσε και φάνηκε μια κοπέλα λυγερόκορμη, φεγγαροπρόσωπη που ξερίζωσε το κοντάρι της σημαίας κι άρχισε να κυνηγάει τους κορακιασμένους επισκέπτες, βαρώντας τους όπου έβρισκε ... παχύ μέρος[!]

Τους πήγε ως τη θάλασα και αυτοί φυσικά έπεσαν μέσα, απ' τον φόβο τους, άναυδοι. Τί απέγιναν δεν ξέρω... Ήξεραν κολύμπι, δεν ήξεραν...΄Ενιωσα να είμαι κι εγώ ανάμεσα τους και να πέφτω κι εγώ στη θάλασσα μαζί τους... εγώ κολύμπι ξέρω, βέβαια... αλλά απ' τον φόβο μου... Πολύ τρόμαξα μάνα... πωπω!

--Αυτό το όνειρο, παιδί μου είναι σημαδιακό, θα δεις! Σε καλό να μας βγει!... είπε η μάνα η κ. Ροδάνθη και άδειασε τον καφέ στα φλυτζάνια.

Share

2009©Kavalacity.net