Εκτύπωση

Πρελούδιο... και... φούγκα

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.50 από τα 5 αστέρια)

ethnikiΈχει μερικές μέρες που -επιστρέφοντας από την Καβάλα, πολύ πριν την διασταύρωση Χρυσούπολης- είδα σταματημένο το αυτοκίνητο με Τούρκικες πινακίδες κι έναν άντρα με απλωμένο χέρι, για να σταματήσω. Μέσα στο αυτοκίνητο πρόσεξα μια γυναίκα με δύο παιδιά. Σταμάτησα. Είπα αυτά τα πληκτικά που λέμε στ΄ Αγγλικά, αλλά ο άντρας με συνέφερε.

 

  • Έχω μείνει από βενζίνη, μου είπε με ευχάριστη προφορά.... και δεν έχω μπετόνι. Ούτε χωνί.
  • Θα βρούμε απ΄όλα. Πέρνα μέσα, του είπα ανοίγοντας την πόρτα.
  • Πέρασε και κάθησε.
  • Ξεκίνησα.
  • -Είμαι Τούρκος....... Με κοίταξε από το πλάϊ κι αφού δεν διαπίστωσε κανέναν μορφασμό, συνέχισε.... Σπούδασα εδώ... και μένω τώρα στην Κωνσταντινούπολη. Έχετε έρθει εκεί?

-Ναι... δυο φορές... Και σκοπεύουμε να ξαναπεράσουμε σε λίγο καιρό.

-Τα πρώτα μας ταξίδια ήταν εδώ γύρω και στην χαλκιδική. Τώρα φέρνω συχνά την οικογένεια και πάμε στους Δελφούς... Αράχωβα... Γαλαξείδι....

-Ε! Θα μένετε και λίγο στην Ιτέα....

-Ναι. Ξέρετε εκείνα τα μέρη?

-Μίλα μου στον ενικό.... αν θέλεις... Σ΄εκείνα τα μέρη πηγαίνουμε κι εμείς... και με φίλους... Σχεδόν κάθε καλοκαίρι. Το θεωρούμε καθήκον μας να επισκεπτόμαστε και το μουσείο του Σικελιανού... Είναι δώθε... πριν φτάσουμε στην είσοδο του αρχαίου χώρου....

-..Σικελιανός... Άλλη φορά θα το έχω στον νου μου....

-Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές μας. Προσπάθησε να αναδείξει τους Δελφούς σε κέντρο συνένωσης της ανθρωπότητας... Σύμφωνα με τους αρχαίους μας, οι Δελφοί ήταν το κέντρο της γης. Σ΄αυτό το όραμα είχε στο πλευρό του και την σύζυγο του, την Ελληνίστρια Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ Σικελιανού..... Προσπάθησαν να αναβιώσουν τις Δελφικές γιορτές. Εύπορη ήταν μεν... αλλά χρηματοδοτώντας όλα αυτά τα σχέδια που είχε ο σύζυγος της, καθώς και η ίδια, ξέμεινε..... Επέστρεψε στην Αμερική και ξανάρθε μετά τον θάνατο του Αγγελου Σικελιανού......

Το πενήντα δύο ήρθε και το δικό της τέλος... Είναι ενταφιασμένη εκεί στους Δελφούς... Νάχαμε κι άλλους τέτοιους Έλληνες και Ελληνίστριες...... Να συμμαζεύουν και να φροντίζουν τον Ελληνικό πολιτισμό, ενώ οι κάθε λογής σύμμαχοι ήταν πάντα μόνο για π λ ι ά τ σ ι κ α... Τρισεκατομμύρια η Γερμανία απ΄ τ΄ αρχαία... και από τα ν έ α! Το ίδιο και η Αγγλία... Να και η Γαλλία....

Ευτυχώς δεν ξήλωσαν τον λευκό πύργο και τον φάρο της Αλεξανδρούπολης...

-Αν μπορούσαν να κουβαλήσουν τα..... τεμάχια θα το είχαν κάνει...

-Οι αχρείοι... τώρα μας δανείζουν... τ α  δ ι κ ά μ α ς  λ ε φ τ ά.... οι αγύρτες! Αλλά... βρήκαν αυτά τα βλαμμένα! Έχουμε πάντα τους εσωτερικούς ανθέλληνες...

Φτάσαμε στο βενζινάδικο... κι ο Βασίλης ετοιμάστηκε.

-Δεν θέλω βενζίνη στο αυτοκίνητο, του είπα. Πίσω έχω ένα μπετονάκι. Γέμισε το.. Γύρισα στον "συνοδηγό " μου... Χωνί έχω, θα τα βολέψουμε.

-Ευχαριστώ, είπε.

-Έτοιμο! Φώναξε ο Βασίλης βάζοντας το γεμάτο μπετόνι στην θέση του.

-Κρατήστε, του πρότεινε ένα χαρτονόμισμα... Φτάνει?

-Περιμένετε, πολλά είναι....

Τούφερε πίσω τα ρέστα και τρεις σοκολάτες.

-Αυτές δεν τις κράτησα, είναι πληρωμένες.

-Και πότε έγινε αυτή η συννενόηση, μπρος στα μάτια μου?

-Έχουμε τους δικούς μας κωδικούς...., χαμογέλασα.

Φύγαμε. Θέλησε να συνεχίσει την συζήτηση.......

-Και οι δικοί σας τώρα, τί κάνουν?

Πουθενά δεν πήγε ο νους μου με το " οι δικοί σας".... Και το κατάλαβε.

-Αυτούς, εννοώ.... που κυβερνάνε... Τους έβλεπα προχθές το βράδυ στην τηλεόραση του ξενοδοχείου.... Τέτοιο επίπεδο κυβέρνησης στην Ελλάδα δεν ξαναείδα...... Ύφος.... όπως το λένε.... Τ ρ α μ π ο ύ κ ι κ ο!  Ναι.. Κρίμα.... Σαν να μην είναι Έλληνες.... Είναι?

Ρώτησε με πλάγια φωνή.... μεγάλης αμφιβολίας.

Ερώτηση αιωρούμενη.... σαν τον αετό που ζυγιάζεται και δεν αποφασίζει να ορμήσει προς τη γή, αλλά ούτε να φύγει... Αναρωτήθηκε τί γνώμη έχω? Μάλλον...........

-Λέγε εσύ γι αυτούς, είπα.... συνέχισε γιατί αν αρχίσω εγώ, θα σου αφήσω την εικόνα ενός θυμωμένου ανθρώπου.....και δεν το θέλω να έχεις τέτοια ανάμνηση....Είδες όμως έστω και έναν σοβαρό από αυτούς που λένε ότι μας κυβερνάνε?

-Τί να συνεχίσω.....Θα σας καταστρέψουν τελείως... Γι αυτό ρώτησα αν είναι Έλληνες. Και τί κάνανε! Έκοψαν την εθνική φωνή παγκόσμια από το δημόσιο ραδιόφωνο....Μόνον αν είναι κάποιος ο χειρότερος εχθρός σου, το κάνει....

-Είναι.... Είναι, επανέλαβα

Η κοφτή απάντηση δεν του άφησε περιθώρια για περισσότερη συζήτηση

Κι εγώ για να σπάσω τη σιωπή: -Ώστε τα ξέρεις κι αυτά, τα παλαβά τους... ρώτησα σκεφτικά.

-Και ποιός δεν τα ξέρει....

Ζυγώσαμε στο αυτοκίνητο του και κατεβήκαμε. Εδωσε τις σοκολάτες μέσα. Κάτι είπε και μ΄ευχαρίστησαν στα Τούρκικα.

-Αφήστε το.... μην λερωθείτε εσείς... Θα ρίξω εγώ την βενζίνη....

Ο πληθυντικός επανήλθε χωρίς να καταλάβω για ποιόν λόγο. Αλλά στο κάτω-κάτω, δικαίωμα του...

Είχε πια τελειώσει και τράβηξε από το ανοιχτό παράθυρο μια μεγάλη κάρτα πολύχρωμη. Μου την έδωσε.

-Στην Κωνσταντινούπολη έχω χρυσοχοείο, εργαστήρι και κατάστημα. Θα περιμένω οπωσδήποτε... Τέτοια εξυπηρέτηση δεν έχω συναντήσει... Είναι εύκολο να με βρείτε. Θα περιμένω να μ΄επισκεφτείτε... με όποια παρέα...

Τούδωσα κι εγώ μια κάρτα.

-Εδώ είναι τα στοιχεία που χρειάζονται... για να με βρείτε. Εσείς να έλθετε ευχαρίστως... Εγώ δεν θάρθω φίλε μου.

Έμεινε σχεδόν εμβρόντητος, ν΄αναρωτιέται σιωπηλά...

-Μα,..... τί....

-Όχι δεν μου έφταιξες καθόλου. Αντίθετα. Είσαι τόσο φιλότιμος που θα με υποχρέωνες μια για πάντα αν ερχόμουν, ή ερχόμασταν. Εγώ θα περιμένω εσάς....

-Εγώ θα περιμένω, πάντως!

-Γειά σας, είπα και προς τα παιδιά και την σύζυγο...

Μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα αργά.

Ξεκίνησε κι εκείνος και με προσπέρασε κορνάροντας. Έδειχνε με έντονες κινήσεις προφανώς την Κωνσταντινούπολη. Είδα και τα χεράκια των παιδιών να μ΄ αποχαιρετάνε. Απάντησα κι εγώ με το χέρι... Και σκεφτόμουνα... Τί άλλο να σκεφτείς...

Κοιμήσου έλληνα...

Κάτοικε της αιωνιότητας.

Οι κανταδόροι των ονείρων που σε ανακουφίζουν, κάνουν τον ύπνο σου πρελούδιο ξαφνικού θανάτου.

Άφησε να σου κλέψουν την Ελένη σου, είτε πραγματικότητα είναι, είτε είδωλο είναι... Καλό σου ύπνο μεσ΄ τα ανάλαφρα πέπλα της αβέβαιης επιδοκιμασίας.

Την Ελένη σου θα την δεις διαμελισμένη στα μουσεία.... των φίλων σου: Λούβρο, Λονδίνο, Παρίσι, Οξφόρδη, Νέα Υόρκη και πρόσθεσε εσύ τα υπόλοιπα. Εμείς θα έχουμε ένα ακόμη ομοίωμα... Τα αληθινά εκεί δείχνονται... και στα ταμεία τους ξεκουράζονται...

Κοίταξε και τους ντόπιους προξενητάδες... παραμορφωμένα, ακούρδιστα μουσικά όργανα... Και... αν τους φυσήξεις, όπως την σκόνη, το μισό φύσημα αρκεί για να τους στείλει διάττοντες στον αποκριάτικο ουρανό τους. Αυτή θα ήταν η σύνθεση μιας θαυμάσιας φούγκας.

Αλλά κοιμήσου, Έλληνα.

Κοιμήσου.

 

Share

Σχόλια  

 
#1 Da capo...Απόστολος Ν. Σοφιανός 09-12-2013 17:28
Σχεδόν "ξεχάστηκε" ένα πολύ όμορφο και περιεκτικότατο σύνθημα του Κινήματος για την Ειρήνη... Da capo λοιπόν για να το θυμηθούμε.
¨Όχι στο κυνήγι των εξοπλισμών ΖΉΤΩ Η ΦΙΛΙΆ ΤΩΝ ΛΑΏΝ..."
 

2009©Kavalacity.net