Εκτύπωση

Ημιτελής συμφωνία

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

 

Σήκωσαν τα ποτήρια και οι δυο. Ήπιαν. Ο Μάρκος κοίταζε παράξενα τον Σπύρο. Ήξερε, τα καταλάβαινε όλα; Του φάνηκε στεναχωρημένος... Ήξερε;... .. κι ας έδειχνε αδιάφορος... κι απόμακρος..

--Και πάλι στην υγειά μας, είπε... κακοδιάθετος.

Ήπιανε και οι δυο. Ο Μάρκος επανήλθε στον εαυτό του. Αισθάνονταν μια γενική απόρριψη... από όλους... Κι εδώ, βρίσκονταν σαν απόβλητος. Τί ζητούσε εδώ; Σ΄ αυτό το στέκι έρχεται συχνά... αλλά απόψε ήταν τόσο ξέμακρο... Όταν είχε όρθιο τον εαυτό του και την αυτοπεποίθηση του... του ήταν αγαπητό. Τώρα, δεν είχε κανέναν λόγο να βρίσκεται εδώ... Ήρθε όμως, ακριβώς για να διαπιστώσει κατά πόσο οι άλλοι ήξεραν, ή μάντευαν για τ΄αποψινά. Τα τόσο γερά αποφασισμένα.

Και ο Μάνος... ο ταβερνιάρης... ήξερε... Στεναχωρημένος κι απόμακρος κι αυτός απόψε... Πού πάει εκείνη η οικειότητα; Ούτε μια φορά δεν έστρεψε για την πίσω τσέπη του παντελονιού... Γύριζε, ήξερες το ποτηράκι... στην πίσω τσέπη και έριχνες κρασί... Το λευκό, βαρελίσιο... που είχε σε πελώριες βαρέλες.

Πόσο μηδαμινά τάβλεπε όλα απόψε.... Κι αγνώριστα. Ποτέ δεν πρόσεξε τη θέση του παράθυρου... την ύπαρξη των ραφιών που φωτίζονταν διακριτικά...

--Τριάντα νεκροί στην Ουκρανία, σήμερα... είπε μια φωνή... , λες και απευθύνονταν στον ίδιο... Τον θεωρούσε ανημέρωτο;... Ε, σήμερα ήταν. Δεν τον ένοιαζε τίποτε. Αυτόν που μίλησε, δεν γύρισε να τον κοιτάξει... Κάτι τον φόβισε... Απόψε έμπαινε σε μια περιοχή φόβων που ποτέ δεν ξαναγνώρισε. Και ούτε να ντραπεί είχε κουράγιο. Ξανακοίταξε τον Σπύρο... Τί τους συνέδεε; Γιατί κάνανε παρέα τόσα χρόνια;

Ξανάρθε ο Μάνος με ένα πιατάκι. Ήταν μικρό κομμάτι χαβιάρι. Κι αυτός όπως και ο Σπύρος του μετέδιδαν το αδιέξοδο, παρά τον ανακούφιζαν.

--Ευχαριστούμε, είπε ο Σπύρος... Πήγαινε με το κρασάκι, αυτήν την ώρα...

Πήγαινε... τώρα... δεν πήγανε, το χαβιάρι;... .Ο Μάρκος ήταν άβουλος, ανίκανος να αποφασίσει.

Αυτή τη φορά ο Μάνος γύρισε την πλάτη κι έσκυψε ελαφρά, να φανεί το ποτηράκι στην πίσω τσέπη.

--Εσύ θα βάλεις, είπε στον Μάρκο επιτακτικά.

Ο Μάρκος έπιασε το κατοσταράκι κι είδε το χέρι του να τρέμει... Τόσφιξε και με τα δυο χέρια.... Δεν μπορούσε.

--Βάλε εσύ, είπε στον Σπύρο.... . Θα τον βρέξω...

Ο Σπύρος γέμισε το ποτηράκι, ο Μάνος ανασηκώθηκε κι έστρεψε στον Μάρκο.

-Απόψε... ., σε παρακολουθώ. Ούτε τρως, ούτε είσαι κεφάτος, όπως άλλες βραδιές... Δεν είσαι καθόλου φυσιολογικός. Όλοι έχουμε τα δικά μας... Είμαστε για να μην είμαστε.... Αλλά αν δεν το ρίξουμε και λίγο έξω... , δεν βγαίνει.

--Είμαστε.... για να μην είμαστε... ., μονολόγησε ο Μάρκος παράξενα...

--Θα ξανάρθω... κι αν σε δω έτσι αγέλαστο, θα σε μαλώσω, θα σου πάρω το ποτήρι... δεν θα τραγουδήσω για να σας διασκεδάσω... Και θα σου βάλω α π ο υ σ ί α...

Απομακρύνθηκε, πήγε και ετοίμασε το μικρόφωνο, δοκίμασε και το μπουζούκι αν είναι κουρδισμένο... Σκορπούσε κέφι άλλοτε μ΄αυτά τα "μαραφέτια" όπως τα ονόμαζε... Έλεγε ξεκαρδιστικά ανέκδοτα... έκανε χίλιους δυο μορφασμούς που σκορπούσαν γέλιο... Λίγο-λίγο κόπηκαν όλα... Κατέφτασαν οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους... .., ο ι ν τ ό π ι ο ι κ α τ α κ τ η τ έ ς... .

Ο Μάρκος καταπιάστηκε με την λέξη "α π ο υ σ ί α"..... "Πραγματικά, σκέφτηκε, απόψε είμαι μια άδεια μορφή στον αέρα... Είμαι μια αφαίρεση... ναι... μ ι α α π ο υ σ ί α... .".

......... ..Πότε έφυγαν από το στέκι του Μάνου και πότε χώρισαν με τον Σπύρο δεν θυμόταν, καθώς έφτανε στο σπίτι του. Τώρα πια... ούτε σκέφτονταν... Μηχανικά κινούνταν... Ένιωθε τα αισθητήρια όργανα του να υπολειτουργούν και να τον εγκαταλείπουν.... όσο θέριευε η απόγνωση....

Μπήκε στο σπίτι... και πάλι χωρίς να θυμάται πώς, άνοιξε και βρέθηκε μέσα. Τράβηξε το συρτάρι του κομοδίνου και βρήκε το περίστροφο που είχε άλλοτε στην επιχείρηση του για προστασία - τόχε χωρίς άδεια κυκλοφορίας.    Το άφησε πάνω στο κομοδίνο και μπήκε στο λουτρό... Κι αυτό μηχανικά. Έκανε ένα μπάνιο δίχως να αισθάνεται αν το νερό ήταν ζεστό, κρύο, ή μέτριο... Ντύθηκε.

Οι λαμαρίνες στον κατήφορο θα είχαν τώρα κατακλείσει τα κατοχικά κανάλια, δείχνοντας πόσο γνωστές λαμαρίνες είναι... και πόσο άδειες, όπως θα τις ήθελε ο "κόσμος"... Και όπως είχανε εντολή: Να εμφανίζονται παντού οι απειροελάχισττες προσωπικότητες.... να φαίνονται ότι καθοδηγούν τον "χαζολαό"..... Αυτές τις εντολές έχουν.

Προσπάθησε να σκεφτεί, μάλλον να αναπολήσει.... Και πάλι τίποτε... : Πνευματικά ρήγματα... διαβρώσεις στην φαντασία... έννοιες -άγονοι λόφοι.... Να ήτανε τουλάχιστο, πραγματικοί λόφοι και να χάνονταν πάνω τους, βαδίζοντας...

Ξανάπιασε το περίστροφο.

--Όχι εδώ, είπε στον καθρέφτη του κομοδίνου.... Έξω, στην αυλή... .

Βγήκε.

" Της πράξης προηγείται η σκέψη μας...... ." σκέφτηκε σαν με τραυματισμένο μυαλό... "και της σκέψης μας προηγείται η σκέψη των άλλων.... Και είναι ακατανίκητη".

22-2-2014
galatsidas
Χρήστος Γαλατσίδας

 

 

 

Share

2009©Kavalacity.net