Εκτύπωση

Έθιμα ασύνδετα

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

Οι τρεις βρισκόταν σε ερημικό μέρος, σε αλώνι με σχιστόλιθους. Κι ο άδειος τενεκές άρχισε να ακούγεται ξερός, δίχως αντίλαλο. Με μια βέργα ο ένας χτυπώντας τον, προκαλούσε εκκωφαντικούς ήχους κι ένας αιχμάλωτος σκαντζόχοιρος έκανε στροφές γύρω του, τρομοκρατημένος απ΄ ότι του συνέβαινε "στα καλά καθούμενα".

 Μετά από λίγο ζαλίστηκε τελείως το άμοιρο το ζωντανό κι έκανε μικροπαδήματα μπρος-πίσω, δείχνοντας τα αποτελέσματα των βασανιστηρίων του.

 

 --Τώρα άρχισε να χορεύει... επιτέλους!

 --Γούστο που το έχει... Χτύπα πιο δυνατά τον τενεκέ, να δούμε κι άλλα χορευτικά.

 --Ναι... σαν οριεντάλ μου φαίνεται.... Τέτοιον χαριτωμένο σκαντζόχοιρο πρώτη φορά βλέπω...

 --Πάρτον ... Πάμε στο σπίτι να γελάσουν και τα παιδιά.

 --Πάμε.

 Έβαλαν μέσα στον τενεκέ τον σκαντζόχοιρο και ξεκίνησαν....

 ..... Έφτασαν στην αυλή του σπιτιού, άφησαν κάτω τον σκαντζόχοιρο κι άρχισαν το τενεκο-ταμπούρλο....

 Άνοιξε η πόρτα κι εμφανίστηκε η κόρη του. Κορίτσι νέο, δροσερό, αλλά συννεφιασμένο...

 -Άφησε το να φύγει, πατέρα..... Είπε στον έναν.

 --Γιατί; Δεν διασκεδάζεις;

 --Να διασκεδάσω! Μα... αυτό σε λίγο θα πεθάνει.

 --Σιγά μη "συγχωρεθεί" κιόλας! Άκου ... "θα πεθάνει"....! Και γιατί θα "πεθάνει";

 --Γιατί οι σκαντζόχοιροι, όπως τ΄αηδόνια δεν αντέχουν την αιχμαλωσία... Αντίθετα με σας, που είστε αιχμάλωτοι από τότε που γεννηθήκατε...

 Η κόρη ξαναμπήκε μέσα. Έφυγε. Έφυγε κι άφησε πίσω της, έντονη την έλλειψη του ωραίου.

 Οι δυο έσκυψαν το κεφάλι κι απομακρύνθηκαν ντροπιασμένοι... Ο πατέρας κάθησε στο κάθισμα που υπήρχε πάντα στην αυλή. "...Μπόρα που ξεσπάει αλύπητα.... Ίδια η γιαγιά της... Δίκοπο τσεκούρι... κι ύστερα, ουράνιο τόξο, πεντακάθαρο....", σκεφτόταν.

 Σε λίγο είδε κάποιον να κοντοζυγώνει που δεν τον γνώρισε στην αρχή... Χρόνια δεν πάτησε στο σπίτι. Ούτε στις κακές ώρες... ούτε στις καλές...

 --Γεια σου...

 --Γεια. Πώς από ΄δω;

 --΄Ηρθα να σου πω να ετοιμαστείς.....

 --Για πού με το καλό;

 --Περιμέν΄ λεωφορείο για να πάμε..... Τζάμπα είναι.... Να διασκεδάσουμε και λίγο...

 Η πόρτα ξανάνοιξε και το μπουρίνι σχηματίστηκε πολύ κοντινό και απειλητικό.

 --Ποιός κι από πού είναι ο κύριος;

 --Είναι ο Αχιλλέας του Διογένη....

 --Δεν τους ξέρω τους κυρίους.......

 --Ε κι εσύ...! Του Τζάρτα-Μπάρτα, που λέμε.....

 --Ετσι. Πες στο κορίτσι. Να καταλάβει.....

--Κατάλαβα... Και θα πάτε για να φαίνεστε πολλοί...... Και να ξεγελάσετε εμένα; Έ;

--Όχι εσένα....

--Κι εμένα... κι εμένα... Οι Πρετεντέρηδες και οι Τρέμησες ξέρουν τί κάνουν... Και τα Βενιζελάκια και τα Σαμαράκια....

--Τί να κάνουμε....., είπε ο πατέρας. Και οι εκλογές έθιμο είναι. Σαν του σκαντζόχοιρου το έθιμο. Έτσι το βρήκαμε, έτσι θα πάει.......

Πριν κλείσει την πόρτα, η κόρη πρόλαβε να πετάξει για τον επισκέπτη, εκείνο που θα της πετούσε εκείνος:

--Κρίμα! Σε τέτοια ηλικία να ασχολείσαι με τα ...πολιτικά.. Άντε, πήγαινε.

--Στο καλό...., είπε ο πατέρας... Και ο επισκέπτης έφυγε βαριεστημένος.

Στα καφενεία παράτησαν το τάβλι ... Τέλος οι πόρτες..., τέλος το πλακωτό... κι έμεινε μόνο το φεύγα... Συγκεντρώθηκαν στην πλατεία κι ανέβαιναν στο λεωφορείο....

 Οι εκκλησιαζόμενοι βγήκαν στην αυλή του ναού, μ΄έναν ξύλινο ανθοστόλιστο σταυρό, μήκους ενός μέτρου περίπου... Σοβαροφανείς, σιωπηλοί σχημάτισαν έναν κύκλο γύρω από τον σταυρό.

Και η δημοπρασία ξεκίνησε:

--Εκατόν πενήντα!

--Διακόσιες!

--Διακόσιες εβδομήντα!

--Στις διακόσιες εβδομήντα μείναμε!

 Το λεωφορείο ξεκίνησε......

--Τριακόσιες!

--Τριακόσιες είκοσι!

--Τριακόσιες πενήντα!

--Τετρακόσιες!

 Το λεωφορείο κορνάρισε πένθιμα, μισοτυλιγμένο στις κάπνες του.....

--Τετρακόσιες είκοσι!

--Τετρακόσιες πενήντα!

--Πεντακόσιες!

--Πεντακόσιες πενήντα!

--Εξακόσιες!..................

 --Κι εσύ δεν πήγες; είπε σιγά κάποιος στον διπλανό του.

--Όχι. Βαρέθηκα να με ρημάζουν. Εγώ ούτε εκατομμύρια θα κλέψω, ούτε στις λίστες θα με γράψουν.

 

25-05-2014

galatsidas

Χρήστος Γαλατσίδας

 

 

 

Πώς βρεθήκαμε με τον Γιάννη, δύο γνωστοί δηλαδή και γιατί βρεθήκαμε σ΄ένα χωριό όπου είχε προηγηθεί η βάφτιση παιδιού (κοριτσάκι) του Αντώνη και της Παυλίνας, είναι ιστορία που θα τραβούσε σε μάκρος...... και εδώ προτιμούνται οι συντομότεροι δρόμοι, όταν βέβαια δεν οδηγούν σε αδιέξοδα, ή σε διέξοδα.....εχθρικά.

Share

2009©Kavalacity.net