Εκτύπωση

Η Ατραπός

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

xronografima

Είναι ο κύριος Νίκος. Ναι και διεκδικεί πάντα από τον εαυτό του, καθώς και από τους άλλους, το σοβαρό περιεχόμενο που εμπεριέχει το "κύριος".

Όχι το σοβαροφανές "κύριος". .... Γιατί αυτά -το σοβαρό και το σοβαροφανές- μπλέκουν σαν απλωμένες σε σκοινί, κινούμενες από αεράκι πολύχρωμες κορδέλες.

 

Από χτες πεθύμησε να πάει περίπατο και σήμερα ξεκίνησε να επισκεφτεί κάποια παραλία.... Μια παραλία που είχε καιρό να δει.... Ένας κόλπος με αμμούδα, μπροστά από έναν λόφο πευκόφυτο. Αριστερά υπάρχουν παλιά μπλόκια καλοσυντηρημένα στο μεγαλύτερο μέρος τους και στο βάθος, .......εγκατάλειψη και πεσμένα βράχια, σκόρπια απομεινάρια..., μισοσκεπασμένα με μύδια.

 Όταν έφτασε, δυο ερασιτέχνες ψαράδες με πεταχτάρια και μπηγμένα στην άμμο καλάμια περνούσαν την ώρα τους.... Τους χαιρέτησε. Ήταν και οι δυο πρόσχαροι...

--Να ρωτήσω αν βγαίνει ο κόπος, τουλάχιστον;....

--Τί να βάλουμε; είπε ο ένας. .... Κόπος, δολώματα, βενζίνες, ..... αλλά αγάπη είναι αυτή.......

--Κάπου-κάπου όμως έχουμε και καμιά επιτυχία..... Άλλωστε και πέντε ψαράκια να είναι, άλλη χάρη έχουν της πετονιάς.

--Περνάει και η ώρα ευχάριστα... Όταν δεν συμβαίνουν αρρωστημένες καταστάσεις, γιατί κι αυτές υπάρχουν, όπως παντού.

--Αρρωστημένες; Ρώρησε ο κύριος Νίκος που δεν κατάλαβςε τί εννοούσε ο συνομιλητής του.

--Είχαμε κάποιον εδώ..... Ζέλος λεγότανε... Ο κύριος Ζέλος... Αξιοπρεπέστατος. Χρησιμοποιούσε πολύ τον μπασμό.... Έβρισκε παλιές λακέρδες, σαρδέλες παστές, χαλασμένα τυριά ... Τ΄άλεθε με κοκκινόχωμα, τα έκανε μπάλες, έμπαινε στην θάλασσα και τις άφηνε σε κάποια προσιτή για το πεταχτάρι του, απόσταση. Τον μπασμό που περίσσευε τον έκρυβε εκεί...., μέσα στ΄αγριμόνια και στα βούρλα. Μια μέρα όμως δεν τον βρήκε...... Και μας ήρθε έξαλλος. "Έκλεψαν το μπασμό!" Είπε.... "Αχ και να ήξερα ποιός είναι....".

--Κάθησε να ψαρέψεις δίχως μπασμό και μην συγχίζεσαι, του είπαμε.

Έβγαλε τις πετονιές του και ξεκίνησε να ψαρεύει....

 Εκεί πέρα στην άκρη, στα μπλόκια, ψάρευε κάποιος άγνωστος.... Ένα ξαφνικό ελαφρό αεράκι έκανε τον κύριο Ζέλο να αρχίσει να οσμίζεται.... Μια, δυο, τρεις βαθειές εισπνοές..... και ..... " Είναι η μυρωδιά του μπασμού μου! Ξέσπασε. Άσε να τα πω εγώ του κυρίου αυτού!". ............ Οπότε τα παρατάει και τρέχει προς το μέρος του άγνωστου.............

... Εμείς βλέπαμε κι ακούγαμε να μαλώνουν δυο άνθρωποι, δυο όρθιες μορφές πάνω σ΄έναν βράχο... Το κύμα έσκαγε πάνω του κι άφριζε ... μεσ΄ τα γέλια... Και οι δυο άνθρωποι αγκομαχώντας, σπρώχνονταν .... ποιός θα ρίξει το σώμα του άλλου στην θάλασσα..... Φύγαμε, μην συμβεί κάτι κι έχουμε μπλεξίματα.

--Το παράστημα τους υπάρχει εκεί.... Αν υπάρχουν και οι ίδιοι, δεν το ξέρουμε, γιατί έχουμε πολύ καιρό να τους δούμε.

--...Αγριεμένοι, πιασμένοι από τα χέρια.... Η παράσταση τους υπάρχει εκεί.... Εκεί!

 Οι δυο φίλοι τελείωσαν την αφήγηση τους, αφήνοντας τον κύριο Νίκο σε σκέψεις, που μάλλον τις αποζητούσε... Αρχικά, έμεινε να κοιτάζει το μέρος που του έδειξαν... Έβλεπε δυο αναμαλλιασμένες σκιές ν΄αντιπαλεύουν βίαια... και να πολλαπλασιάζονται σε όλον τον ορίζοντα.... Να γίνονται πλήθος ανθρωπόμορφων σκιών... Πλήθη αχνών που σέρνονται βιαστικά κι αρπάζονται απ΄τους λαιμούς........ Σκιές και άχνες.

Το μόνο αληθινό είναι το ψεύδος. Το ψεύδος που διακλαδώνετααι σε όλο το κοινωνικό φάσμα... και εκδηλώνεται με ψευδείς συνειδήσεις, ψεύτικη κοινωνική γλώσσα, ψεύτικα όνειρα κι αλυσιτελείς ονειροπολήσεις, ψεύτικο κοινωνικό εποικοδόμημα. Και δεν μπορεί ν΄αποφύγεις το δίλημμα... Ή να απορρίψεις τον εαυτό σου μαζί με το προκλητικό κοινωνικό ψεύδος, ή να αποδεχθείς τον εαυτό σου μαζί του...... Όταν όλα γέρνουν κι όλοι σκαρφαλώνουν στις απέραντες πλαγιές........

Σκαρφαλώνουν δικαστές προσπαθώντας να λειτουργήσουν ... Σκαρφαλώνουν οι κυβερνώντες -μια ασήμαντη μειοψηφία, ελλειματική και σε πνεύμα και σε αίσθημα- ανάμεσα σε απότομα βράχια, δαγκώνοντας θάμνους και πουρνάρια για να κρατηθούν....

Κι όλοι μας, ριγμένοι στους γκρεμούς με ματωμένα χέρια..... σκαρφαλώνουμε ...ν΄ανέβουμε.... να προσπεράσουμε τα πετραδάκια που ξεφεύγουν και κυλάνε από τα πατήματα μας, χώματα με χόρτα κι άγανα κι αποξηραμένα κλαδιά....

Συντροφιά μας, αυτό που θεωρούμε δρόμο καλό, δρόμο σωστό, δρόμο μελετημένο.... δρόμο σίγουρης καταστροφής.

Μια πορεία στη ζωή..... Η Ατραπός.

 

 

16-06-2014
galatsidas

Share

2009©Kavalacity.net